The Iconoclast's Journey

มีคนอ่านด้วยเหรอวะเนี่ย

2009-02-07T12:34:00.000-08:00

เนื้องด้วยผมไม่เคยคิดว่าจะเขียนให้ใครอ่าน คิดว่าเขียนไปเรื่อยๆไว้หัดขีดๆเขียนๆเอาไว้จะได้ชินมือ จึงไม่ค่อยได้เช็คพวก comment ตามที่ผมเขียนสักเท่าไหร่ กลายเป็นว่ามีคนเเปลกหน้าเเปลกตาที่ผมไม่รู้จักมาท้ิงร่องรอยการสำรวจกระดานดำ electronic ของผมพอสมควร ไม่มากไม่มายเเต่พออนุมานได้ว่ามีมากกว่าหนึ่งคน ก็ให้รับรุ้ด้วยนะครับว่าผมไม่ค่อยได้เช็ค comment เเล้วไอ้เจ้า blogspot มันก็ไม่ได้มีระบบว่าใครมาทิ้งร่องรอยเอาไว้ ผมเลยไม่อาจจะทราบได้ ก็ขออภัยไว้ด้วยครับไม่ได้ตั้งใจว่าจะไม่ตอบหรือไม่ได้เเอ๊ดเเต่อย่างไร

....

2008-10-29T20:59:00.001-07:00

ทำไมสอบควอลผ่านดีใจไม่เท่าเห็นคนที่เรารักดีใจว่าเราสอบผ่านวะ

Crepe

2008-10-13T00:10:00.000-07:00

ภาพสุดท้ายที่ผมจะได้เห็นคนมีความสุขในการกินเครป

กระดกลิ้น

2007-10-31T19:43:00.000-07:00

ทำไมช่วงสอบมันถึงได้ยุ่งขนาดนี้มีเวลาเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ ไอ้ที่ไม่ค่อยมีอยู่เเล้วยิ่งไม่มีเข้าไปใหญ่ เพ่ิงเร่ิมรู้สึกว่าความสามารถคนเรามีขีดจำกัดอีกครั้งก็คราวนี้เอง เครียดมากให้พัก คิดไม่ออกให้หยุดคิด เเล้วก็คิดได้เองว่ามันก็เเค่นี้เอง จะเอาอะไรมากมาย เเค่การเรียนจะเอาไรมากมาย (ถามอีกที) ช่วงที่รู้สึกดาวน์ทางสมองสุดๆ การทำอะไรที่ไม่ค่อยได้ทำมานานนี่ ถือว่าเป็นการคลายเครียดอย่างเเรง อย่างที่คุณหมอว่าอดีนาลีนหลั่งออกมาทำให้ตื่นเต้น เอ็นโดฟินหลั่งออกมาให้มีความสุข เหตุมันเกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เอง เืพื่อนผมจากพิทส์เบิร์กต้องบินกลับไปเผาศพคุณยายที่เมืองไทย เเล้วต้องมาต่อเครื่องที่เเอลเอ ซึ่งก็เป็นธรรมเนียมปฏิบัติกันมาตลอดหกปีในเมกา ใครผ่านมาเเวะเครื่องนานต้องโทรมาเรียกตัวให้ไปรับออกมากินข้าวเป็นนิจ ไอ้เราก็มีคิวสอบเพียบ อ่านก็ไม่ทัน เเต่ก็เอาวะไม่อยากขัดจารีตที่ปฏิบัติกันมาช้านาน ก็ไปทำตามหน้าที่ซะหน่อย ก็กินข้าวกันปกติ เเต่เหตุมันเกิดตอนขากลับบ้านนี้สิ ขับรถลงจากฟรีเวย์เรียบร้อยอีกสามไมล์ก็ถึงบ้านเเล้ว มีรถขับเเซงหน้าไปเร็วมาก ผมก็ไม่ได้คิดอะไรก็ขับต่อไปเรื่อยๆ จนเกิดไปเเซงหน้ามันเข้า เเล้วก็ไปติดกันหน้าไฟเเดง รถมันติดฟิล์มซะมองไม่เห็นข้างใน ผมก็มองมันไปซักพักจนเลิกมอง ในใจก็คิดว่าเออกูก็ไม่ได้ทำไรมันนี่หว่า เเต่ก็คิดในใจสงสัยเเม่งอยากเเข่งรถวะ รถมันเเต่งมาซะดูเเรงเต็มพิกัด ก็รอไฟเขียวปรากฏพอเขียวปุ๊บมันเอาเลยครับออกเอียด ตอนนั้นสมองผมก็คิดไม่ทันเเต่เท้ากะมือขวาก็ทำงานสับเกียร์กระทืบคันเร่งตามมันไปเหมือนกัน สรุปออกเอี๊ยดทั้งคู่เเต่ผมออกช้าก็มันหนึ่งวินาทีได้ ก็ใส่กันเท่าที่พอจะกล้า เเซงไม่ได้หรอกครับ ไม่กล้าพอด้วยเพราะไม่ได้เล่นอย่างนี้ตั้งเเต่เมืองไทย สรุปเเฟ้ครับ พอรถไปติดไฟเเดงหน้ามันก็ลดกระจกลงมา ผมก็เลยชะลอเทียบข้างๆมัน นึกว่าเเม่งจะด่าห่วยเต็มที่หรือไม่ก็เเถมของลับ เเต่ปรากฏมันกลับยกน้ิวให้ครับ เอาก็เอาวะไหนๆก็ไหนๆก็เลยยกให้มันไปด้วย เเล้วก็หัวเราะเเล้วก็เเยกกันทางใครทางมัน กระดกที่หนึ่งเเพ้เเต่มัน สนุก ตื่นเต้น เเต่ไม่ขอให้เลียนเเบบ กระดกลิ้นที่สองสอบมิดเทอมตัวเเรกเสร็จไปเรียบร้อย เป็นอันว่าวิชาที่มีตัวเลขมหาโหดผ่านไปโดยดี ด้วยความไม่เข้าใจ ทำไงได้ทำเท่าที่ทำได้ ดันสอบวันคืนปล่อยผีจะมานั่งเศร้ากับผลสอบอยู่ใย ขอตัวไปกระดกลิ้นที่ Halloween Party ก่อนละครับ

3-1

2007-10-11T20:20:00.000-07:00

ห่างหายจากการเขียนบล็อคมาเป็นหลายอาทิตย์ มองดูอีกทีก็ปาเข้าไปสองเดือน จะเขียนๆก็มีเรื่องให้ต้องทำตลอด อย่างปิดภาคฤดูร้อนที่ผ่านมาว่าจะอ่านพวกเลขกะพับพลิคช๊อยส์ให้จบ ก็ไม่จบกระสุนพลาดเป้าไปเหลือหลาย เวลาส่วนใหญ่หมดไปกะการทำงานกะเที่ยวเล่นไปตามระเบียบ มีอยู่เรื่องเดียวที่พอเข้าเป้าคือเรื่องสอบวัดเกณฑ์ของ ป เอก ผมว่าหลายๆคนที่เรียนอยู่โดยส่วนใหญ่น่าจะผ่านประสบการณ์อันน่ารันทดเหมือนกัน (อนุมานว่าเรียนสาขาเดียวกันนะ) เนื่องจากจะต้องสอบกลางภาคกับปลายภาคให้ผ่านในเกณฑ์ดีเเล้วนั้น ยังต้องเผชิญชะตากรรมในการสอบวัดผลวิชาหลักของสาขาอีก โปรเเกรมที่ผมเรียนอยู่นั้นค่อนข้างยืดหยุ่นกับการกำหนดเวลาสอบพอควร พูดง่ายๆว่าพร้อมเมื่อไหร่ก็ไปลงชื่อกะทางเลขาคณะว่าจะขอสอบวิชานั้นวิชานี้ตามรอบที่เค้าเปิดให้สอบ ซึ่งปกติจะเปิดสองรอบต่อปี ในปีเเรกผมไม่ได้สอบวิชาใดๆเลย มัวเเต่ลงไปซิทอินเป็นส่วนใหญ่ เพ่งมาเริ่มวางเเผนสอบก็ต่อเมื่อรู้ว่าปีการศึกษาหน้าวิชาที่ผมจะสอบนั้นจะเปลี่ยนตัวผู้สอน ดังนั้นก็ควรจะรีบๆสอบให้เสร็จๆไม่งั้นคงเเย่เเน่ๆ

วิชาที่ผมต้องสอบก็มีตัวเเรกระหว่างเเมคโครหรือไมโคร ตัวที่สองเป็นพับบลิคช๊อยส์ ตัวสุดท้ายเป็น การเมืองระหว่างประเทศ หลังจากลังเลๆว่าจะสอบไมโครหรือเเมคโครดี ก็เลยไปถามๆอาจารย์ดูว่าจะสอบตัวไหนดี เพราะส่วนตัวผมชอบไมโครกว่าเเมคโครเยอะกว่ามาก ก็ไปคุยกะอาจารย์ทีสอนไมโครว่าโอกาสที่จะขอสอบเป็นไงบ้าง เเน่นอนครับ เนื่องจากผมไม่เคยลงกะเเกเลย อาจารย์เลยกล่าวลอยๆว่า บอกให้ลงเรียนไปหลายครั้งเเล้ว ไปนั่งเฉยๆก็ได้ ไม่ทำ เเล้วจะมาสอบกะเเก ถ้าไม่เก่งจริงก็คงไม่ผ่าน เเล้วเเกก็ซักประวัติว่าจบจากไหนมา เรียนเป็นไงมั่ง สุดท้ายเเกสรุปว่าวิชาไมโครที่ผมเคยเรียนมาเทียบไม่ได้กะที่เเกสอน ถ้าไม่เคยลงเรียนเเล้วสะเออะจะสอบ ตกอย่างเดียว สรุปไปขอความเห็นเฉยๆกับโดนห่าฝนเป็นชุดใหญ๋

กลับมาก่ายหน้าผากคิดอีกทีเหลือทางเดียวคือสอบเเมคโคร วิชาที่ไม่คอ่ยถูกโฉลก ก็เเจ้นไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาอีกคนว่าจะขอสอบตัวนี้เเทนได้มั๊ย (ภาคที่ผมเรียนให้เลือกสอบตัวใดตัวหนึ่งระหว่างเเมคโครกับไมโคร) ก็บอกอาจารย์ไปด้วยว่าตัวนี้ไม่เคยลงเเต่จะขอสอบได้มั๊ย อาจารย์ที่ปรึกษาเเกก็ซักถามพอเป็นพิธีว่า มีเลคเชอร์มั๊ย มีข้อสอบเก่าทำมั๊ย เเล้วเคยมีเพื่อนที่เรียนตัวนี้ติวหนังสือด้วยรึเปล่า อารมณืว่าอยากสอบตัวนี้ก็เลยตอบครับๆ ไปก่อน สุดท้ายเเกก็อนุญาติให้สอบตัวนี้ เป็นอันได้ลายเซ็นต์เเกมาเอาไปยื่นกะทางเลขาคณะได้ทันเวลา

ก็เลยได้เริ่มๆอ่านตอนเดือนที่สองของปิดภาคเรียนฤดูร้อน เเต่ก็ออกตะเวนเที่ยวกันทุกอาทิตย์ เพื่อนถามก็ตอบยังอยู่บทเเรกอยู่เลย จนมาคิดได้ก็ตอนเดือนหลังๆซึ่งใกล้สอบเข้ามาทุกที ไม่รู้ว่านึสัยอย่างนี้ทำไมถึงได้เเพร่หลายในหมู่นักเรียน นักศึกษาก็ไม่ทราบ ดินพอกหางหมู เเล้วเอาไฟมาลนๆ กลับวิ่งกระฉูด ยังจำได้ว่าวันก่อนสอบยังอ่านไม่จบเลย กะทิ้งบทสุดท้ายเเน่ๆ ไม่อ่านมันเเล้ว เเต่เวลายังเหลือก่อนเก้าโมง เอาเป็นว่าอ่านจนนาทีสุดท้าย ปรากฎพอตอนเข้าห้องสอบ เลขาคณะเดินเเจกคำถาม เฮ้ยทำไมมันไม่มีเค้าโครงข้อสอบเก่าที่จำมาเลยวะ เหลือไปอ่านข้อสุดท้าย ปรากฏว่าไอ้ที่อ่านมาเมื่อเช้า ดันออกวะ ก็ใช้เวลาในชั่วโมงเเรกอ่านโจทย์ที่เราจะเลือกทำ (เค้าให้หนึ่งชั่วโมงในการอ่านโจทย์ สามารถขึดๆเขียนๆบนกระดาษทดที่เค้าเเจกมาให้ได้ เเต่ยังไม่มีการเเจกกระดานคำตอบ) ก็นั่งขีดเส้นกราฟตัดกันไปตัดกันมา ดูย่งเหยิงเป็นที่สุด ก็ใช้เวลากันจนนาทีสุดท้ายในการทำข้อสอบ จากสิบสี่ชีวิตมีผมกะเพื่อนคนจีนออกก่อนเพราะเราสอบกันเเค่ครึ่งเดียวของทั้งหมด เวลาทำข้อสอบเราจึงสั้นกว่าคนอื่น ออกจากห้องมาด้วยความสบายใจว่าอย่างน้อยก็ได้สอบไปเเล้ว ที่เหลือก็นั่งล้นเอา ออกมาเลขาคณะตะโกนมาเเต่ไกลว่าทำได้รึเปล่า ก็ตอบเเบบห้าสิบๆไปก่อน เเต่บอกเต็มปากเต็มคำว่าได้ทำเเน่ๆ เเต่ไม่รู้ผ่านหรือตก

เวลาก็ผ่านไปเกือบเดือนพอดี ขาดตกบกพร่องก็เเค่สองสามวัน วันนั้นทำงานตั้งเเต่เช้าเเปดโมงยันสี่โมง ตอนเช้าห้องคอมตอนบ่ายทำวิจัยกะอาจารย์ที่ รร ข้างๆ ก็เดินลงมาจะไปเรียนอีโคโนต่อ ก็บังเอิญเจอเลขาคณะก็หยุดทักทายกันเล็กน้อย เเล้วก็เดินกลับมหาลัยด้วยกัน ผมก็ชวนคุยไปเรื่อยเเต่ก็ไม่กล้าถามผลสอบมากนัก เพราะช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมาผมโทรไปเช็คบ่อยมากว่ารู้ผลรึยัง จนจะเเยกกันผมเลยโพร่งถามไปเล่นๆว่า รู้ผลรึยังละวันนี้ ปรากฏเเกตอบกลับมาว่ารู้เเล้วเพ่งได้มาเนี่ย ผมก็เอาเเล้วครับ คำถามใส่เป็นชุด เริ่มจากผ่านเยอะมั๊ย ผมผ่านรึเปล่า เลขาก็ทำท่านึกๆก็บอกไม่เห็นชื่อผมในคนสอบตกนะ ผมก็คาดคั้นเเกจนบอกผมเปลี่ยนใจไม่เข้าห้องเรียนเเล้ว ขอเดินไปกะเเกดูผลสอบให้มันเเน่ๆดีกว่า เพราะอารมณ์นั้นไปเรียนก็ไม่รู้เรื่องเเล้ว ก็เดินมาจนถึงห้องทำงานเเก เเกก็เปิดเเฟ้มขยับเเว่น พูดเสียงดังฟังชัดว่าดีใจด้วยนะเธอผ่าน ถึงอารมณ์นี่ผมก็ไม่ได้ดีใจมากนัก เพียงเเต่โล่งใจว่าผ่านวิชานี้ไปได้ก็ดี ไม่ต้องกลับมาอ่านใหม่ จะได้ตั้งหน้าตั้งตาอ่านอีกสองตัวที่เหลือ ซึ่งผมก็ลงชื่อสอบไปเเล้ว ก็ต้องดูเอาละครับว่าที่เหลือจะเป็นไง นั่นก็เป็นที่มาของ 3-1 ไม่ใช่เเต้มต่อของทีมลิเวอร์พูลเเต่อย่างใด

เรื่องของการปิดโรงงานสิ่งทอ

2007-08-03T13:42:00.000-07:00

พักหลังๆต้องยอมรับว่าไม่ค่อยตามข่าวเมืองไทยซักเท่าไหร่ เพราะมันเริ่มวนไปวนมาน่าเบื่อเสียเหลือเกิน เปิดหนังสือพิมพ์ออนไลน์ขึ้นมาวันใด มือขวาต้องบังคับไอ้เจ้าหนูอิเล็กโทรนิคลากๆๆๆ ลงมาหาข่าวกีฬาทันใด มันกว่าเยอะกับการไล่ล่าซื้อนักเตะก่อนเปิดฤดูกาลใหม่

เเต่มีข่าวพวกธุรกิจที่ทำให้ผมสนใจได้อยู่ข่าวนึงก็เรื่องการปิดตัวลงของโรงงานสิ่งทอในเมืองไทย ซึ่งเป็นเเหล่งผลิตสินค้ายี่ห้อดังของเยอรมัน ว่าด้วยเจ้าของกล่าวอ้างว่าได้รับภาระของการที่เงินบาทได้เเข็งค่ามานานเเล้ว กอปรกับสถานะการณ์ของค่าเงินบาทที่เเข็งค่าขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ทนรับภาระต่อไปไม่ไหว จึงจำต้องปิดตัวลงพร้อมทั้งลอยเเพพนักงานโรงงาน

ถ้ามองอย่างใจเป็นกลางท่ามกลางกระเเสทุนนิยมในยุคโลกาภิวัฒน์ ผมก็เห็นว่ามันเป็นเรื่องธรรมดามากที่การเเข่งขันทางด้านการผลิตสินค้า นายจ้างหรือเจ้าของโรงงานย่อมหาทางทำกำไรให้ได้เป็นกอบเป็นกำเป็นหลักอยู่เเล้ว เมื่อคำนวนต้นทุนการจ้างเเรงงาน อัตราดอกเบี้ยของการลงทุนระหว่างภายในประเทศกับต่างประเทศ การเก็งราคาอัตราเเลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ ถ้าประเทศใดที่มีต้นทุนต่ำกว่าเเละมีสถานการณ์ทางการเมืองเเละเศรษฐกิจในระดับที่เสถียร ถึงเเม้จะมีความผันผวนบ้าง เเต่ก็อยู่ใสสภาพของการเเกว่งตัวในช่วงเเคบๆ ประเทศนั้นๆ ย่อมมีความได้เปรียบในการตัดสินใจลงทุนของนักธุรกิจ

เรื่องราวถูกทำให้ขยายโดยกลุ่มนักธุรกิจที่มีความกังวลว่า เรื่องราวอาจจะไม่จบลงเเค่โรงงานเเห่งนี้เพียงเเห่งเดียว พร้อมทั้งวอนให้ภาครัฐให้ความช่วยเหลือเป็นการด่วน ซึ่งผมก็พยายามมองด้วยใจเป็นกลางต่อไปว่าการปิดตัวของโรงงานเเห่งนี้นั้นเป็นเครื่องเตือนใจให้กับเราอย่างไรได้บ้าง

หนึ่งก็คือเมืองไทยเรายังเป็นสังคมที่ยังรออัศวินม้าขาวมาช่วยอยู่วันยังค่ำ หาได้มองกลับไปถึงต้นตอของปัญหาอย่างเเท้จริงว่าเกิดขึ้นมาด้วยเหตุผลใด เพราะถึงเเม้ค่าเเรงเราจะถูกจีน อินเดีย บังกลาเทศ เเย่งชิงความได้เปรียบไป เเต่โดยสภาพการของปัจจัยในการผลิดทางด้านอื่นเรายังพอมีความได้เปรียบอยู่ไม่มากก็น้อย เราไม่ได้มีการจัดระบบการศึกษาที่ดีพอให้กับพนักงาน ซึ่งการศึกษาในที่นี้หมายถึงความรู้ความเข้าใจในด้านการผลิต การใช้เครื่องไม้เครื่องมือการผลิตในก่อประสิทธิภาพอย่างสูงสุด ท่าเกิดอยากจะขยายคำจำกัดความของการศึกษาในเชิงอุดมคติ ผมอยากจะบอกว่าการศึกษาของเราไม่ได้มีประสิทธิภาพในการที่จะตระเตรียมให้เเรงงานพัฒนาความสามารถในการปรับตัวให้เข้ากับตลาดเเรงงานใหม่ๆได้ ดังเช่นที่เราได้เห็นปัญหาเดิมๆที่เมื่อกิจการใดๆปิดลง เรามักจะเห็นข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์ หรือทางทีวี ว่าเเรงงานเหล่านั้นมักจะไม่รู้อนาคตของตนเองว่าจะไปประกอบอาชีพอะไร เเละอาจจะจบด้วยการกลับบ้านเกิดไปทำไร่ทำนา ซึ่งก็ต้องกลับไปเจอกับสภาพปัญหาของพ่อค้าคนกลาง ต้นทุนการผลิตที่สูงขึ้นเพราะเน้นการใช้ปุ๋ยเคมี

สองการที่รัฐจะตัดสินใจทำการช่วยเหลือใดๆกับกลุ่มผู้เดือดร้อนนั้น ควรมีเเผนงานวางไว้เป็นระบบ ทั้งเเผนระยะสั้นเเละระยะยาว ในระยะสั้นเผื่อบรรเทาความทุกข์ร้อนอาจจะออกมาตรการผ่อนปรนการชำระหนี้หรืออาจจะให้ความช่วยเหลือในด้านอื่นๆ (ซึ่งวิธีการนี้ผมเห็นว่าจะเป็นการสนับสนุนให้ความคิดในการรออัศวินม้าขาวยังคงอยู่คู่กับสังคมไทยต่อไป)กับการช่วยเหลือในระยะยาวซึ่งผมได้เกริ่นไปเเล้วในข้อเเรก เราจะทำอย่างไรให้เเรงงานเรามีความรู้ความสามารถในการปรับตัวเเละใช้หาเลี้ยงชีพตัวเอง

สามคนที่เสียผลประโยชน์ในสังคมเราซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยมักจะมีปากเสียที่ตะเบงไปถึงภาครัฐอย่างสม่ำเสมอ โดยหาได้คิดคำนึงถึงคนที่เหลืออยู่ในสังคมเป็นส่วนใหญ่ว่าสังคมโดยรวมจะเสียผลประโยชน์หรือได้ประโยชน์อย่างไรกับการกระทำของกลุ่มตน คนส่วนใหญ่ต้องซื้อสินค้าชนิดเดียวกันที่เเพงขึ้นโดยใช่เหตุ หลายคนอาจจะเคยอ่านบทความเกี่ยวกับกระเทียมจีนหรือผลไม้จีนที่เข้ามาบุกตลาดเมืองไทยเราเเล้วตีตลาดเรากระจุย ท่านเหล่านั้นอาจจะไม่เห็นด้วยกับผมที่อาจจะยอมปล่อยให้เกษตรกรเหล่านั้นต้องเป็นคนตกงาน ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงผมขอให้กลับไปอ่านความในข้อหนึ่งกับข้อสองอีกครั้ง ปัญหาเกิดจากการที่เราพยายามสร้างความได้เปรียบในการผลิตโดยการที่เราไม่ได้มีความชำนาญในการผลิตสินค้านั้นๆอย่างเเท้จริง อีกทั้งถ้ารัฐหรือเอกชนได้เลือกเดินมาถูกทางเเล้วไซร้เเต่เรายังขาดตกบกพร่องในการพัฒนาเเรงงานในเชิงพลวัตเป็นสำคัญ หากเเต่ยังย่ำลงอยู่กับที่

หากท่านอ่านข้อคิดเห็นของผมเเล้วเห็นว่าช่างเลือดเย็นเหลือเกินกับคนที่ตกทุกข์ได้ยากเหลือคณา โปรดรับรู้ด้วยใจเป็นกลางว่าผมพยายามมองปัญหาที่เกิดซ้ำเเล้วซ้ำเล่าในมุมมองของผมที่ต่างออกไปจากคนอื่นก็เท่านั้นเอง

เรื่องราวยุ่งๆ

2007-07-25T17:14:00.000-07:00

ไม่ได้คิดว่าจะเขียนอัพเดทด้วยซ้ำเพราะสมองกำลังคิดปั่นเปเปอร์ส่งอาจารย์อยู่ เเต่นั่งไปนานๆดันคิดไม่ออก เลยต้องหาไรทำคั่นเวลาซักหน่อย สองสามอาทิตย์ที่ผ่านมา รู้สึกเหมือนยุ่งๆยังไงไม่รู้ เริ่มจากการเข้าไปนัวเนีย คลุกวงใน กะพวกอาจารย์ที่คณะเรื่องขอทุนการศึกษาภาคเรียนหน้า เนื่องจากำลังทรัพย์ที่มีอยู่เริ่มร่อยหรอไปตามกาลเวลา เหมือนๆกันการ take derivative of personal savings respect to time มีเครื่องหมายสัมประสิทธิ์ติดลบอยู่ข้างหน้า เเถมต้องเริ่มวางเเปลนวิชาเรียนอีกหกตัวที่เหลือ อีกทั้งเรื่องโอนหน่วยกิต จิปาถะกันจริงๆช่วงนี้ อาจารย์ที่ปรึกษาก็อุตส่าห์หาทางออกให้หลายๆเรื่อง ทั้งเรื่องเรียนก่อนจ่ายที่หลัง มหาลัยอื่นจะมีเเบบนี้มั๊ยวะเนี่ย สุดท้ายฟ้ายังประทานโอกาสให้เรียนต่อ อาจารย์ให้เงินทุนเป็นเปอร์เซนต์ส่วนลดมาหน่อย พ่วงกะได้ตำเเหน่งผู้ช่วยวิจัย เลยรอดตัวไป เรื่องเรียน

ยังไม่พอ มันยังไม่พอ ดันมีเรื่องบ้านมาให้สมองได้ออกกำลังกายซักเล็กน้อย เนื่องด้วยอพาร์ทเมนต์ที่ผมอยู่เนี่ยเป็นหอพักนักศึกษาของ รร สอนทางด้านศาสนา ซึ่งมันก็อยู่ตรงข้ามมหาลัยผมนี่เเหละ ถ้าคุณกำลังจะตั้งคำถามว่าเเล้วหอมหาลัยไม่มีให้อยู่เหรอ ก็ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกนึงก่อน เเล้วตอบว่ามี เเต่การจะได้ห้องสักห้องนึงมาจากผู้ดูเเลหอนี่ช่างยากเย็นเเสนเข็ญเหลือเกิน เเถมเมื่อเทียบกับค่าเล่าเรียนที่จ่ายไปในราคามหาลัยเอกชน เเต่สิ่งอำนวยความสะดวกช่างต่างกันลิบลับ มหาลัยรัฐส่วนใหญ่ยังดีเสียกว่า เรื่องมันก็มีอยู่ว่าทางเหล่าสมาชิกบ้านผมลองไปคุยกับคนดูเเลหอของ รร ศาสนา ว่าพอมีห้องที่มีสองห้องนอนที่ถูกกว่านี้มั๊ย เพราะรุ่นพี่ผมไปสืบทราบมาว่ามีห้องว่างหนึ่งห้องซึ๋งเป็นห้องนอนเดียวเเต่เค้าตีฝาห้องรับเเขกเป็นสองห้องนอนไว้เเล้ว ซึ่งราคาก็ถูกกว่า สรุปเค้าก็บอกว่าห้องนี้ว่างลงสามารถให้พวกผมเข้าไปจับจองได้ เเต่เหตุการณ์กลับตาลปัตรไปเล็กน้อย เนื่องด้วยคนดูเเลหอไม่เคยบอกกล่าวหรือให้เซ็นสัญญาเช่าเป็นลายลักษณ์อักษรว่าจะให้เราไปอยู่ อีกทั้งเค้าได้อ้างว่างรูมเมทผมอีกคนได้ไปยืนยันเรียบร้อยเเล้วว่าจะย้ายโดยที่ยังไม่ได้ถามผมเป็นกิจลักษณะ เค้าจึงเอาห้องที่พวกผมหลับนอนอยู่ให้กะเด็ก นศ รร ศาสนาไปเรียบร้อยเเล้ว เรื่องมันคงจะง่ายถ้าเราย้ายไปเเค่สองคน เเต่ดันเป็นสามคนนี่ซิ ที่ๆจะย้ายไปก็จะเล็กอย่างถนัดตา เพราะบังเอิญเราได้รูมเมทใหม่มาเทคโอเวอร์ห้องเก่า เเต่ทางหอเกิดไม่พอใจอย่างเเรงที่เราจะบอกว่าไม่ย้าย ตัวหัวหน้าเลยโทรมาด่ารูมเมทอีกคน เเถมขู่เข็ญเชิงขับไล่ว่าไม่ให้อยู่เเล้ว ไม่ว่าห้องเก่าห้องใหม่ เดือดร้อนละซิครับพี่น้อง ผมเลยต้องไปคุยเองในวันรุ่งข้นว่าเรื่องมันไปมายังไง เเล้วสัญญาเช่าเราหมดเเล้วหรืออย่างไรถึงไล่ให้ออกจากหอโดยไม่ต้องเเจ้งล่วงหน้า

ผลปรากฏว่าสัญญาเช่าเราหมดไปเเล้วสองวัน แล้วเค้าก็ทำอะไรไม่ได้ด้วย อีกทั้งการจะไปบอกยกเลิกว่าจะไม่ให้คนเช่าใหม่เช่าก็ไม่ได้ เพราะเค้าเป็นเด็กของ รร เค้า ไอ้เรามันเเค่เด็ก รร ตรงข้าม ผมก็เลยขอผ่อนผันไปสักสองสามอาทิตย์ก่อน ก็อ้างนู้นอ้างนี่ไปก่อน เค้าก็ค่อนข้างเห็นใจเพราะมันเกิดจากการสื่อสารที่ผิดพลาด ก็เลยให้อยู่อีกสองอาทิตย์ พวกผมเลยต้องเปิดหาประกาศให้เช่าบ้าน ภายใต้เงื่อนไงที่ต้องใกล้มหาลัยเนื่องจากพี่รมเมทคนนึงไม่มีรถ ก็เลยเริ่มต้นเเก้โจทย์ยากหน่อย เเต่ก็หาได้ไม่นานก็เจออพาร์ทเมนต์ตรงข้ามกับ Harvey Mudd College ซึ่งระยะเดินเท้าผมว่าใกล้กว่าที่เก่าชัวร์ เป็นสามห้องนอนสองห้องน้ำ มีห้องนั่งเล่น ห้องครัว ห้องกินข้าว เป็นสัดส่วนมาก พื้นที่ใช้สอยถือว่ากว้างขวางมากเมื่อเทียบกับที่อยู่เดิม สุดท้ายเราก็คุยกันจนตกลงว่าจะเอาห้องนี้เเหละ โดยที่ห้องนี้เค้าก็กำลังซ่อมเเซม ทาสี เปลี่ยนพรม ให้อยู่ เราก็พยายามขอร้องว่าขอย้ายเข้าเร็วหน่อย เพราะเหลืออีกไม่กี่วันก็จะถึงเส้นตายย้ายออกเเล้ว สรุปเเล้วเราก็ได้กุญเเจห้องมาก่อนประมาณหนึ่งวันก่อนถึงเส้นตาย คราวนี้ก็ย้ายข้าวของกันกระหน่ำละ่ครับพี่น้อง วันเสาร์เย็นผมก็เริ่มขนพวกเสือ้ผ้า พวกเครื่องอาหารเเห้ง หนังสือเรียนไปบ้านใหม่ก่อน เพราะมันหยุมหยิมมาก ก็เริ่มขนเริ่มจัดเริ่มทำความสะอาดบ้านใหม่ตั้งเเต่หกโมงครึ่งยันเที่ยงคืน ก็เสร็จไปเยอะพอควร พอรุ่งเช้าวันอาทิตย์ก็เริ่มโซโลกันตั้งเเต่เจ็ดโมงเช้าเลย เอาเสือ้ผ้าไปซัก ขนของที่พอขนได้ก่อน รอขนของใหญ่ๆ พวกเตียง ตู้ โต๊ะ เก้าอี้ ตอนบ่ายๆ ก็ขนกันทั้งวันละครับ ตอนบ่ายๆก็มีเพื่อนฝูงมาช่วยคนละนิดละน้อย จริงๆช่วยเยอะนะครับ ก็ย้ายของออกหมดประมาณหกโมงเย็น คราวนี้ก็เริ่มหิวซิครับก็ไปนั่งพักหาไรกินกันก่อน เพราะต้องกลับมาทำความสะอาดบ้านเก่าอีก สรุปกว่าจะเลิกทำเลิกจัดก็ปาเข้าไปตีสองอีกวัน เเล้วดันต้องไปทำงานตอนเช้าด้วย ถึอได้ว่าตัวเองเป็นคนชั้นกรรมาชีพจริงๆ เพื่อนยังบอกว่ามึงเป็นเเรงงานประเภท labor intensive จริงๆ

ยังไม่หมดครับท่านไอ้เครื่องเเมค ibook ผมดันเกิดอาการงอเเงมาให้เห็น อยู่ดีๆดันบู๊ทเครื่องไม่ติด จะติดบ้างก็น้อยครั้งตอนเเรกยังนึกว่าอาจจะมีปัญหากับทางโอเอส เเต่หลังๆคิดว่าน่าจะมีปัญหาทางด้านหน่วยความจำหรือไม่ก็ตัวฮาร์ทดิสมากกว่า ก็ลองคำนวนค่าซ่อม ค่าอุปกรณ์ เบ็ดเสร็จ ได้ความว่าซื้อเครื่องใหม่น่าจะเป็นทางออกที่ดีกว่า ก็เลยตัดใจเอาเงินที่ตั้งใจจะประมูลกีตาร์บนอีเบย์มาซื้อเเล๊ปท๊อป ก็ตกลงซื้อ macbook กับ ipod video นี่เเหละท่าจะคุ้มสุดเพราะได้ลดประมาณร้อยเหรียญจากโครงการส่วนลดคอมนักศึกษา ได้รีเบทสองร้อยเพราะซ์้อควบกับ ipod แล้วผมก็ขายไอ้ตัว ipod ให้กะรูมเมทในราคาตัดสุดๆ สองร้อยบวกค่าภาษี ก็สรุปได้ส่วนลดไปพอควร เเต่ไอ้ที่เจ็บใจก็เพลงเกือบสามพัน โน๊ตเพลงกีตาร์ที่สะสมเป็นร้อยๆ เอกสารอิเล็กโทรนิกส์ เปเปอร์ที่ทำมา เเม่งหายหมด โคตรเสียเวลาเลยในการที่จะดาวน์โหลดมาใหม่ ไม่โดนกับตัวคงไม่ทราบครับว่าความเจ็บใจมีจริง เเล้วก็เสียเวลาอีกด้วย

สรุปเรื่องวุ่นก็ยังเล่าไม่จบเเต่ก็เป็นเเค่เรื่องเล็กๆน้อยที่เข้ามาพร้อมกันก็เท่านั้นเอง

เมื่อผมออกเดินทางไปทัศนศึกษา

2007-06-02T20:12:00.000-07:00

อยากร้องตะโกนเป็นภาษาเยอรมันว่าเรียนจบไปเเล้วอีกเทอม เทอมที่ผ่านมาตัววิชาที่เรียนนั้นไม่ยากมากอาศัยอ่านเยอะ คิดเยอะ เขียนเยอะ สรุปเเล้วทำอะไรก็ได้เยอะๆไว้ก่อน เเล้วเดี๋ยวได้ดีเอง หลังจากสอบเสร็จผมกะรูมเมทพร้อมเหล่าผองเพื่อนอีกสองสามคน ตะเวนกินสะบั้นหั่นเเหลก ปาร์ตี้กระจุย กินจนท้องบวมอย่างกะห่วงยาง กินกันให้หายอยาก เเถมด้วยเเอลกอฮอล์ตบท้ายเป็นของหวาน

เนื่องด้วยความเครียดจัดหรือเพราะไม่ได้ขับรถไปเที่ยวมานานอย่างไรไม่รู้ อาทิตย์ที่ผ่านมาซึ่งตรงกับวัน Memorial Day เเปลเป็นไทยก็พวก วันทหารผ่านศึกของไอ้กันประมาณนั้น ความคิดริเร่ิมอยากขับรถเที่ยวทัศนาจรก็เริ่มขึ้นสักสี่ห้าวันก่อนเริ่มเดินทางจริงนี่เอง ซึ่งปกติช่วงเทศกาลหยุดยาวๆอย่างนี้ เค้าเเปลนเที่ยวกันเป็นเดือน จองโรงเเรมที่พักที่เป็นเเหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมกันล่วงหน้ากันเป็นชาติ (อันนี้ไม่ได้ล้อเล่น เค้าจองกันข้ามปีก็มีให้เห็น)

ด้วยความเป็นจอมโปรเจค ก็เร่่โทรไปจิกเหยื่อผู้โชคร้ายที่หลงคารมหลอกล่อให้มาติดร่างเเหท่องเที่ยวทัศนาจรไปกับกระผมด้วย เริ่มด้วยร่ายยาวว่าอยากไป Yosemite ซึ่งเป็น National Park ของเมกา ที่น่าไปอยู่ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นอุทยานเเห่งชาติเเห่งเเรกของไอ้กัน ก็ไม่มีไรมาก ป่า เขา ลำธาร น้ำตก พวกโขดหินกะภูเขาต่างๆพวกนักธรณีวิทยาเค้าเล่าว่าเป็นพวกหิน Granite ซึ่ง formation มาเเรมปี ก็ไปโม้กะเหยื่อว่าดีอย่างนั้นอย่างนี้ ขับรถเที่ยวกัน เเวะตามทางประปราย ดูธรรมชาติป่าเขา กินข้าวปิดนิค

ปรากฎว่าเหยื่อหลอกง่ายกว่าที่คิด มีปลามากินเบ็ดสามตัว เมื่อหลอกเหยื่อมาได้จำนวนตามที่ต้องการเเล้ว ยังไม่พอยังมีการหลอกล่อให้เหยื่อทำการศึกษาข้อมูลการท่องเที่ยวด้วย พร้อมขอร้องเเกมบังคับให้หาโรงเเรมที่พักให้ด้วย นั่นเลวเข้าขั้นครับพี่น้อง จริงๆเเล้วผมก็ยังมีความสำนึกผิดอยู่บ้างเล็กน้อยจึงต้องร่วมด้วยช่วยกันหาข้อมูลที่พัก ตัวผมนั้นการนอนเเคมป์นั้นสบายครับ เเต่บังเอิญเรามีเหยื่อที่เป็นนางสาวไปด้วยหนึ่งนาง ซึ่งเเม่นางเป็นคนที่บอบบางมากต่อฝุ่น ควัน ละออง เเละเเสงเดด ผมเลยให้สาวสวยหนึ่งเดียวในทริปนี้เป็นคนเลือกโรงเเรม เจ้าหล่อนดันหาได้ด้วยครับท่าน สมกับเป็นเจ้าเเม่ expedia ตัวจริงเสียงจริง

อีกเรื่องก็ยานพาหานะ อีครั้นจะเอารถกระผมไปนั้นก็กระไรอยู่ถ้าจะขับจากเเอลเอไปโยซิมิตี้ คงออกไปนั่งปิคนิคกันเเค่ชานเมืองเเอลเอเป็นเเน่เเท้ จอมโปรเจคจึงเริ่มเเผนการชั่วช้าอีกประการหนึ่งก็คือ การไปหลอกล่อให้เเฟนเเม่นาง expedia ช่วยจองรถเช่าที่ enterprise ให้ด้วย เเถมเอาบัตรเครดิตชาวบ้านด้วยไม่ใช่ของตัวเองสักอย่างนอกจาก โปรเจค AF เร่ขายฝัน

สรุปที่พักได้ รถได้ เหลือเเต่เเผนเที่ยว คราวนี้เหมือนเหยื่อเริ่มไหวตัวทัน เร่ิมเอะใจว่ามึงนี่ไม่ทำอะไรเลยนี่หว่า ริอาจคิดการใหญ่ ด้งนั้นเจ้าของบล็อคจึงได้รับมอบหายให้ทำการศึกษาเส้นทางการท่องเที่ยวครั้งนี้ ซึ่งเเปลนคร่าวๆก็กะไว้ว่าไปสามวันสองคืน วันเเรกจุดเริ่มต้นการเดินทางที่ Claremont, CA ออกเดินทางเก้าโมงครึ่ง ขับรถขึ้นทางเหนือโดยใช้ฟรีเวย์สายห้า ตกเข้าขวาที่ฟรีเวย์ เก้าเก้า มุ่งหน้าเข้าสู่ Sequaia National Park กันก่อน ไอ้อุทยานนี้ไม่มีไรมาก ก็เเค่มีต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดอยู่ต้นนึงตรงกลางสวน เเต่ระหว่างทางที่ขับนี่คลาสสิคมาก ขนาบข้างไปด้วยเหว ต้นไม้ หลังจากขับรถกันมาสี่ชั่วโมง เราก็ตัดสินใจที่จะกินข้าวกันในอุทยาน ที่จริงต้องบอกว่าโดนผมบังคับมากกว่า ผมก็ทราบว่ามันเลยเวลากินข้าวเที่ยงของคนทั่วๆไปมานานพอสมควรเเต่สำหรับผมที่ชอบกินเข้าเช้ากะข้าวเที่ยงตอนบ่ายๆนั้นสบายมากครับ ประกอบกับไปหลอกล่อเหยื่อว่าขอไปกินข้าวเเบบปรรยากาศในอุทยานกันดีกว่า ซึ่งก็ไม่มีใครขัดข้อง ก็เลยตกลงกันตามนี้ กับข้าวนั้นเเสนง่ายครับ ไก่ผัดเห้ด เนื้อผัดพริก ผัดผักบุ้ง พร้อมข้าวสวย ซึ่งตอนเเรกนึกว่าใส่ไว้หลังรถเเดดจะช่วยอุ่นให้ร้อน ปรากฏว่าไม่ครับเเต่ให้อภัย พอกินได้

อาหารทำเองครับเอาไปสี่ดาว บรรยากาศเอาไปสี่พอ เพราะที่ๆเราไปมันยังไม่คลาสสิคพอ เเถมตอนที่นั่งกินข้าว เเม่นาง expedia นึกว่าผมเล่นตลกเอาขาไปเขี่ยขาเเม่นางเข้า คิดไปได้ครับ คราวนี้ถึงกับมีเฮเมื่อเเม่นางกก้มหน้าลงไปดูพบงูครับ ขนาดกลางๆขู่ ฟ่อๆ ฟู่ๆ อยู่ ไอ้เราก็พยายามเช็คบนหัวอุตส่่าห์เก็บงูไว้ที่บ้านหมดเเล้ว นึกว่าตัวเองทำตกหล่น คราวนี้วงเเตกครับ ผมไม่ค่อยชอบสัตว์เลื้อยคลานอยู่เป็นทุนเดิม ก็พยายามยืนบนเก้าอี้ห่างๆ เเม่นางตอนนี้หันหน้าไปดู นู้่นครับยืนห่างออกไปเป็นเมตร ที่ยืนห่างนี่ไม่ใช่กลัวนะครับ เพราะประวัติเเม่นางนี่ตีงูมาเป็นกะตั้ง เเกกลัวห้ามใจไม่ไหวตีงูมาทำผัดเผ็ดเเทนเนี้อวัว ดีไม่ดีอาจถูกพวก ranger จับข้อหาทำลายสัตว์ป่า พ่อสัตว์เลื้อยคลานของเรานี่มันไม่ขู่อย่างเดียวด้วยมีการชูคอตั้งพร้อมพยายามทำหัวบานๆ พร้อมกับชกเป็นระยะๆ เเต่ดูไปดูมาทำไมมันเหมือนเมาๆ ชูคอได้สักพักก็ล้ม เป็นอย่างงี้สักพัก จนผมนึกว่างูมันปวดฟันคุดจนทนไม่ไหว

พอวงเเตกหลังจากกินเข้าวเราก็ขับรถขึ้นเขาไปได้สักระดับความสุงที่ 9,000 ฟุต เห็นเเล้วครับพี่น้องต้นไม้ยักษ์รอเราอยู่ข้างหน้า

อ้าวขยับมาดูระยะเผาขนกันหน่อย

ลองเปรียบเทียบกันดูเเล้วกันว่าต้นไม้ต้นนี้มันใหญ่ขนาดไหนเมื่อเทียบกับฝรั่งเเคระหนึ่งเดียวของเรางานนี้

เเล้วเเล้วเราก็มาถึงกันจริงๆกับต้น Sequaia ที่ใหญ่ที่สุด เรามาถึงกันเเล้วจริงๆ ดูกันไปพลางๆก่อนเเล้วกันขึ้เกียจเขียนเเล้ว เหอๆๆๆ

อัพเดท

2007-05-13T09:42:00.000-07:00

หลังจากห่างหายกับการอัพเดทเรื่องราวตัวเองไปนาน ก็ได้ฤกษ์หลังสอบเสร็จมาจับเอาบล็อคตัวเองมาปัดฝุ่นกันอีกสักที เทอมที่ผ่านมาถือเป็นเทอมที่มันไปอีกเเบบ อ่านหนังสือ เปเปอร์ กันเป็นตั้งๆ อ่านทันมัี่งอ่านไม่ทันมั่ง ก็ต้องก้มหน้าก้มตาอ่านกันไป นอกจากอ่านเเล้วก็ต้องมานั่งเขียนรายงานอีก ซึ่งผมว่าตอนเขียนใช้เวลาน้อยกว่าตอนอ่านเป็นไหนๆ

ระหว่างภาคการศึกษาผมต้องเขียนรายงานเกี่ยวกับพวก Political Economy เยอะมาก เเล้วก็อ่านมากด้วย ทำให้ผมสนใจงานวิจัยเเนวนี้ค่อนข้างมาก ตอนเเรกนึกว่ามันจะใช้อธิบายพวกโมเดลการเมือง การเลือกตั้ง เเบบเน้นๆอย่างเดียว เเต่ผิดครับ มันกลับเอามาใช้อธิบายถึงเรื่องการค้าระหว่างประเทศ หรือไม่ก็บทบาทของพวกองค์กรระหว่างประเทศ เช่น WTO, the World Bank, IMF การนำการวิเคราะห์เเนว Political Economy ในสาย Public Choice ซึ่งเน้นความเป็นปััจเจกบุคคลมากกว่าระดับมวลรวม ให้ความสำคัญกับกลุ่มเล็กกลุ่มย่อย นำมาถึงการอธิบายสิ่งต่างๆในโลกความเป็นจริงได้ดีขึ้น ผมจึงสนใจที่จะประยุกต์เเนวคิดเเนว Public Choice ในเรื่องต่างๆดูน่าจะสนุกดีอยู่เหมือนกัน

ช่วงปิดเทอมก็คงมีเวลาว่างมากกว่าเก่าอีกนิดหน่อย เเต่ก็กะว่าต้องเคลียร์งานที่ออฟฟิสอีกเป็นกะตั้ง หลังจากช่วงสอบงานที่ออฟฟิสผมกองไว้จม กับตั้งใจไว้ว่าจะอ่านหนังสือพวกเลขต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น Econometrics, Calculus, Linear Algebra, and etc. ถึงเเม้มหาลัยผมจะไม่ค่อยเน้นเลขสักเท่าไหร่ เเต่ถ้าเกิดต้องการหางานเเข่งกับพวกมหาลัยระดับ Top 30 หรือเเม้เเต่อ่านงานวิชาการตามวารสารวิชาการระดับต้นๆ อย่าง AER, JPE, Econometrica. เค้าก็ใช้เเมทมาเป็นตัวกลางในการนำเสนอผลงานการวิจัย ดังนั้นไม่ว่าคุณจะชอบเลขหรือไม่ชอบเลขเเต่ก็ต้องอ่านครับ อย่างน้อยความรู้พื้นฐานไม่ควรปล่อยปละละเลย

ว่ากันตามนี้เเล้วกันครับ เเล้วคอยติดตามดูว่าหลังปิดเทอมจะเป็นไงกัน

Does Bilateral Free Trade Agreement lead to Multilateral Free Trade Agreement?

2007-05-06T23:12:00.002-07:00

In order to understand better how bilateral and multilateral international trade agreement lead to an economic integration, we have to look on its fundamental of actors’ preference at the micro level. What are their strategy and tool to accomplish their goal? In my paper, I will consider the preferential trading agreements (PTAs), which most economists use this basic economic model from international trade to comprehend the pros and cons of this issue. In my analysis, I will build my argument, which is creating bilateral trade agreement will depress the cooperation between nations to accomplish multilateral trade agreement, by employing international trade model. Furthermore, I will support and approach to my argument, based on the public choice view.

As a pervasive use of international trade analysis, I will assume that there are only three countries; A, B, and C. Country A is a small importing country which means it can trade with country A and B, large countries, as much as it wants with the prevalent free trade price. I will let the price in country A>B>C, so that the price in country C is the lowest among three countries which is equal to the world free trade price. Originally, suppose that country A imposes a unit tariff of import products from both country B and Country C at the same rate “t”. This same unit tariff rate will pull up the import price per unit from country B and C up to “t”. In the post tariff trade, it is a rational decision for country A to import all products from country C where products price is still lower than country A and B. In this case, consumers in country A will gain more benefits from cheaper price, whereas the producers in country A will lose their competition from the lower import price e.g. consumers in the US are delightful for cheap labor-intensive products from China, on the other hand, domestic-similar industry might shut down its business. However the welfare of country A might be large or small, it is depended on the term of trade between A and C. But as a result, a reduce magnitude of free trade direction has led GATT, as its successor WTO, to eliminate tariff rate between the country members in order to improve the world welfare. If the outcome of free trade can increase the world welfare by more cooperation of most country members, but why we cannot see the bilateral trade lead to multilateral trade agreements?

The missing factor that public choice scholars would take it into consideration is the movement of political interest groups. Olsen has found out that the cost of collective action has positive relationship with the numbers of actors in the economy. From this perspective, it is difficult to get a unanimous concensus on a single policy, in this case the tariff rate. In addition, it is not a party that has the majority of people involved (size) will win, but economists defend further that the most influential well-established interest group (may be small like the US automobile industry, sugarcane growers, fishermen in the south, and etc.) will have more impact on the specific public policy. From above analysis, I can classify both interest groups into two major groups. Firstly, consumers, who will maximize their welfare by forcing government to open country to free trade, will enjoy the benefit from lower product price. They will prefer a lower tariff rate. Secondly, producers, whose products are competed by the low cost of production in the abroad, prefer higher tariff rate in order to protect their profits. Each party will form their interest group seeking the way to change the tariff rate toward one’s preference. From the median voter theorem, it is not common to see neither no tariff nor the maximum tariff rate, but the theorem suggests that the tariff rate will fall somewhere between these two extreme ends. Where the tariff rate should be defined is counted on how strong each party can express and pressure on the government officials. Upon this claim, it is a just ratification in my model that country A might end up trading with the third country, B, whose product price falls between prices in country A and C (Krishna, 1998). After the PTA, country A eliminates all tariff on products from country B but it still remains trade protection policy from country C. The size of benefits is designated by the term of trade between the two countries’ negotiation. Forming a PTA sometimes is not a bad practice under existing tariff imposition. Even though such a bilateral trade agreement between country A and B causes a trade diversion; trading away from the lower cost product from non-PTA member, country A might gain or lose from PTA depending on how much price different between PTA price and the free world trade prices.

My framework gives an impressive ground of building the argument on that bi-lateral trade agreement will undermine the cooperation of multi-nations regional trading agreement. Again it is a sound reasoning for domestic producers to object the trade agreement that will sign on the low price country and vice versa in the case of consumers. Pravin Krishna using a new political economy approach has found that trade policy is determined by lobbying concentrated interest groups who will politically support the diverting preferential trade agreement. Furthermore, he concludes that the diverting trade will change domestic preference away from multi-lateral trade agreement that once seems feasible under free trade. My further discussion here is that if trade policy is determined by the interest group at the micro level and if country decides to join the membership of WTO at the macro level, does conflict of interests exist under the two-levels game framework? Since under the membership of WTO, member countries will be reduced tariff rate by WTO agreement, which individual nation will lose its own policy integrity. This is an infeasible outcome because the WTO does not have the enforcing power (Maggi, 1999). It acts like an intermediate institution to accommodate and reconcile the trade conflicts by using its persuasive power and verifying the violations of agreement (Maggi, 1999). So the decision to reduce tariff falls on each nation’s shoulder not the WTO officials. To receive a unanimous vote from every nation, it takes time for negotiation. For example, the failure of the DOHA round in Qatar is the best support to my argument. Developing countries denied to accept the proposition from the US and EU to remove tariff on agricultural products which is the high political major concern in the LDCs. Phillip Levy also gives the supportive claim by theoretical research that “…in some cases bilateral free-trade agreements can undermine political support for further multilateral trade liberalization. If a bilateral trade agreement offers disproportionately large gains to key agents in a country.” In his view, multilateral trade will reduce the benefits that they are enjoying under bilateral free-trade agreement and transfer to other parties. The most extreme idea from Levy posits that bilateral free-trade agreements can never increase political support for multilateral free trade. Bhagwati and Panagariya point out that the effect of gain and loss can be perceived by looking at tariff-income distribution, which is corresponding to my argument.

In conclusion, I posit an argument that bilateral free-trade area once it is established, it is unlikely to lead to the next step of free trade ideology of multilateral trade agreement. Taking interest group into the analysis of PTA will yield us solid ground knowledge that individual will only try to maximize one’s own utility. The public choice theory, median voter theorem, depict the reasonable proposition that it is unlikely to have zero tariff nor 100 percent tariff rate, but it will be defined somewhere between these two ends depending on how much influence of each player in the game.

Iconoclast Time Line

2007-03-30T21:00:00.000-07:00

Ph.D Economics Admission Part I

2007-01-26T12:35:00.000-08:00

ผมว่าเด็กนักเรียนระดับปริญญาตรีไม่มากก็น้อยเมื่อใกล้จะจบคงจะเริ่มคิดเเล้วละครับว่าจะทำอะไรกันต่อไปดี จะก้าวไปสู่ตลาดเเรงงานเลยหรือจะหาสถานศึกษาต่อดี ถ้าศึกษาต่อจะต่อในระดับไหนดี โท หรือ เอก จะเรียนในประเทศหรือต่างประเทศดี เอาเป็นว่าผมอยากเล่าเกี่ยวกับประสบการณ์การสมัครเรียนต่อให้ฟังเล่นๆก็เเล้วกัน เหมาะสำหรับคนที่เรียนกลางๆเอนไปทางอ่อนๆนะครับ พวกหัวกะทิขอเเนะนำว่าให้ข้ามบล็อคนี้ไป เพราะจะไม่เกิดศักยภาพในการผลิตของคุณ

ท้าวความถึงประวัติการศึกษาส่วนตัวกันสักหน่อย ผมเรียนจบระดับปริญญาตรีทางด้านเศรษฐศาสตร์ ด้วยเกรดที่ไม่ถึงสามเเต่ก็ไม่สวยหรูมากนักในการสมัครเรียนต่อต่างประเทศ เพราะตอนอยู่มหาลัยนับครั้งได้ในการเข้าห้องเรียน ส่วนใหญ่ผมมักจะใช้ข้ออ้างว่ามันเป็นมหาลัยชีวิต ดังนั้นผมควรจะใช้ชีวิตในมิติอื่นนอกจากด้านวิชาการ ซึ่งผมก็สนุกกับมันเป็นอันมาก เเต่พอตอนจะสมัครเรียนต่อต่างประเทศสิครับมันจะเป็นตราบาปเล็กๆน้อยของใบรายงานผลการศึกษา เพราะไอ้ที่ผมได้เรียนรู้ทางด้านมหาลัยชีวิตมันไม่ได้เเสดงผลออกมากับใบทรานสคริปเเม้เเต่น้อย

ซึ่งมันก็เป็นอดีตทีี่ผมไม่สามารถกลับไปเเก้ไขอะไรได้เเล้ว ดังนั้นจึงมีอยู่ไม่กี่ทางที่จะช่วยให้ใบสมัครของผมดูดีขึ้น อย่างเเรกเลยครับผลคะเเนนทดสอบระดับความรู้ทางด้านภาษาอังกฤษต้องออกมาดีครับ หนทางในการเพิ่มคะเเนนก็มีไม่กี่ทางหรอกครับ จริงๆผมว่ามีทางเดียวครับคุณต้องขยันเเละอดทน คุณไม่จำเป็นเสมอไปที่จะต้องเสียตังค์เป็นหมี่นเพื่อไปลงเรียนกับสถาบันสอนพิเศษ ถึงเเม้ผมจะเห็นว่ามันช่วยได้บ้าง เเต่สุดท้ายมันขึ้นอยู่กับตัวคุณเองเเล้วละครับ ว่าจะเอาจริงเอาจังเเค่ไหน เพราะผมก็ไม่เคยไปลงเรียนสักทีเพราะไม่มีเงิน วิธีที่ผมจะเเนะนำคือหนึ่งหาหนังสือประกอบการศึกษาสักเล่มหนึ่ง มีมากมาย ตั้งเเต่ Barron, Princeton, Kaplan, and etc. โดยส่วนตัวผมอ่านมันหมดเท่าที่มีเเละหาได้ตามห้องสมุด แต่เล่มที่ผมชอบที่สุดน่าจะเป็นของ Barron เพราะย่อได้ขนาดพอดีที่จะอ่านภายในเดือนนึง แล้วรวบรวมเคล็ดลับทำข้อสอบเร็วไว้พอสมควร ซึ่งมันจะช่วยในการจัดสรรเวลาในการทำข้อสอบ แล้วฝึกทำเเบบจับเวลาไว้นะครับ จะได้บรรยากาศเหมือนตอนสอบหน่อย อย่าเเอบขี้โกงก็เเล้วกัน

องค์ประกอบส่วนต่างๆของข้อสอบอย่างเช่น TOEFL นั้นจะเเบ่งหลักๆเป็นสัดส่วนของ ฟัง พูด อ่าน เชียน (ส่วนของการสอบพูดผมไม่เเน่ใจว่าเค้าบังคับให้สอบด้วยรึเปล่า ณ ปัจจุบัน เเต่ตอนที่ผมสอบมันเเล้วเเต่มหาลัยที่เราจะสมัครว่าเค้าบังคับหรือเปล่า อย่าง UC, Irvine นี่บอกไว้เลยครับว่าถ้าอยากสมัครทุนการศึกษาด้วยให้สอบพูด) เเต่ละส่วนของการสอบนั้นผมจะทำเหมือนๆกันคือจัดสรรเวลาไว้ให้เป็นที่เเน่นอนเลยว่าจะใช้เวลาประมาณเท่าไหร่ อย่างเช่นส่วนของการเขียน เค้าให้เวลามาประมาณสามสิบนาที ผมก็จะเเบ่งเวลาเป็นหกส่วน ส่วนละห้านาที ห้านาทีเเรกมีเอาไว้คิดโครงร่างว่าจะเขียนอย่างไร คิดเเล้วจดลงในกระดาษทดที่เค้าให้มานะครับ เพราะจะช่วยให้เราไม่ลืมเวลาเริ่มเขียนจริง อีกห้าส่วนที่เหลือ เเบ่งเป็น คำนำ เนื้อความสามอย่อหน้า และบทสรุป ส่วนละห้านาทีเท่าๆกัน ฝึกกันเอาไว้ให้เคยชินนะครับผมว่ามันดูเป็นการจัดสรรที่ดูตายตัวเเข็งๆ แต่ผมว่ามันช่วยได้มาก อย่างของส่วนอื่นผมก็จะเเบ่งเวลาเหมือนๆกัน โดยดูสถิติจากอดีตว่าข้อสอบในเเต่ละครั้งนั้นมีจำนวนข้อมากที่สุดเท่าไหร่เเล้วเอาจำนวนนี้ไปหารกับเวลาที่เค้าให้มา เราก็จะได้ค่าเฉลี่ยโดยประมาณในการทำข้อสอบหนึ่งข้อ ซึ่งผมจะใช้เวลามากหน่อยในการทำข้อสอบห้าข้อเเรก เพราะมันจะมีผลต่ออัตราเร่งขึ้นหรือเร่งลงของคะเเนนเเบบ CBT ผมจะพยายามทำเเต่ละข้อไม่ให้เกินเวลาที่กำหนดถ้าผมทำไม่ได้ ผมจะไม่รักพี่เสียได้้น้องครับ ยอมตัดเเขนรักษาชีวิตไว้ดีกว่า มั่วๆไปเถอะครับอย่าไปเสียเวลากับข้อที่เราพยายามเเล้วพยายามอีกก็ไม่รู้จะตอบอะไร

ข้อสอบวัดระดับความรู้อีกอย่างที่ต้องสอบและเป็นที่บังคับของโรงเรียนส่วนใหญ่ คือข้อสอบมาตรฐานกลางอย่าง GRE หรือ GMAT ซึ่งส่วนใหญ่มหาวิทยาลัยในอเมริกามันจะรับผลสอบ GRE ซะมากกว่า บางโรงเรียนจะรับผลสอบ GMAT เหมือนกันเเต่จะเป็นโปรเเกรม ศศที่อยู่กับคณะบริหารธุรกิจ อย่างเช่นที่ Purdue หรือ Lehigh เป็นต้น เคล็ดลับส่วนใหญ่คงเหมือนๆกันละครับในด้านของการจัดสรรเวลา ซึ่งเราถือว่าเป็นทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัด แล้วควรฝึกทำโจทย์คณิตศาสตร์ให้ชิน จะได้รู้ืเเนวของข้อสอบจริงมากขึ้น อย่างของ Barron นั้น เค้าจะเเสดงผลสถิติเลยว่าเรื่องไหนออกเยอะเราก็ควรจะเน้นเรื่องนั้นให้มาก ซึ่งคะเเนนของเลขนั้นควรจะได้เกือบๆเต็มไว้เป็นดีครับ เพราะส่วนของข้อสอบภาษาอังกฤษนั้นยากครับ ในส่วนของข้อสอบ GRE นั้นจะไม่เหมือนกะ GMAT ที่เน้นการอ่านวิเคราะห์ เเต่จะเน้นความสามารถทางคำศัพท์ภาษาอังกฤษมากกว่า แล้วไอ้ศัพท์เหล่านั้นเนี่ย ไม่ค่อยได้ใช้หรอกครับกับภาษาอังกฤษระดับการสื่อสาร จะใช้บ่อยมากในงานเขียนทางวิชาการ ก่อนสอบผมก็ศัพท์อะไรวะมันจะใช้กันเหรอ เเต่เมื่อได้เรียนเเล้วอ่านหนังสือเยอะขี้น ผมคิดว่าผมให้สัดส่วนสูงถึง 70 เปอร์เซนต์เลยนะครับ ซึ่งถือว่าเป็นสัดส่วนที่ค่อนข้างสูงเลยทีเดียว ถ้าจะให้เเนะนำผมว่าก็ควรท่องที่ละสิบคำต่อวันเเต่ทำให้เป็นกิจวัตร เพราะจากผลการวิจัยระบุชัดเจนครับว่าความสามรถในการเพิ่มฐานคำศัพท์นั้นใช้เวลากันเป็นปีๆครับ ไม่เหมือนความสมารถทางคณิตศาสตร์ที่จะสามารถเพิ่มผลผลิตได้ในระยะเวลาอันสั้น คำเเนะนำสุดท้ายของผมมั่วมันไปเถอะครับได้มาสักสามร้อยถึงสี่รอ้ิยจากเเปดร้อยก็น่าจะถือว่าถูก Lottery รางวัลที่หนึ่งได้เเล้ว

ร่ายมาซะยาวยังมีต่ออีก เเล้วผมต้องไปอ่านเปเปอร์เเล้วด้วย เอาเป็นว่ายกยอดไว้เล่าในบล็อคหน้าก็เเล้วกัน

Why Does Government Exist?

2007-01-21T19:46:00.000-08:00

In neo-classical economics, the market always has perfect information in which individuals have a full knowledge of how to exchange their transaction. However, in the real world information is not costless. There are costs of negotiating, enforcing the regulations and laws, and administration in economic exchange. A public choice economist, Coase, acknowledges the profound effect of transaction cost in order to improve the orthodox economic analysis derived from Adam Smith. My paper will try to illustrate some aspect of the application of transaction cost to an existing formal institution, government.

I. An Economic Perspective From Adam Smith

In his classic work “The Wealth of Nations” , Adam Smith gives us an economic foundation of how we can enjoy the mechanism of the division of labor in a pin factory. Instead of one man doing the whole process of making pins, the well-organized manufacturer can distribute each part of the pin-making process to distinct pin-makers, responsible for a couple of tasks only , which in turn will increase productivities. A practice of specialization is his main classic idea of “the invisible hand” where the prevailing price will determine the allocation of work in the market.
However, Coase (1937) argues that economists have failed to apply economic theory to the real world if they omit the economics of good judgment of transactions cost into their analysis. I would apply transaction cost to explain why government does exist in the society by linking it to the Coasean theory of the firm . My first question is “Why do we need government?”

II. Governments As a Formal Institution

Theoretically, in democratic, socialist, authoritarian societies or other types of government, everybody can produce every product for self-consumption, but practically not everybody will be able to do this since there might be some reasons that negate this action such as constraint of resources, information costs, opportunity costs, etc. For example, a farmer can produce bushels of rice to feed his family and himself, and sell the excess products, but he might not be able to protect his farmland from the invasion of other states . On the other hand, government has its own almighty army but it cannot produce rice to feed its army. Once these two parties figure out that they can be better off by trading with each other, they can improve their social welfare. That farmer is willing to give away an extra bushel of rice in order to receive additional security up to the point where this outweigh is equal. This is the equilibrium of the free market in Adam Smith’s view where transaction cost is equal to zero.
But in reality, how can an ordinary farmer know when the invasion will happen? It might happen routinely or it might be once in a while. In addition, when there is no central government to protect its own entity and boundary, should he fight for himself and also for other farmers who might enjoy the benefit of his action without any contribution? Or should he overcome the collective bargaining and set up the public agenda and gain a consensus to form a group of farmers to protect their community?
It is clear that in this case gathering all pieces of information has a very high cost and uncertainty of invasion is an unpredictable future, where the price system in the market cannot work properly because of free ridings, undefined property rights, public goods, and so on or in the common word “Positive Transaction Costs.” In this situation, we cannot reach Pareto Optimality of the first theorem of welfare economics. It might be good to have a middleman, who has good managerial skills and some legal authority to mediate these problems in order to satisfy the second welfare theorem.

III Analysis

In order to have consistency to apply the Coasean Theorem of a specialized government of exchange economy and division of labor to accomplish the second welfare theorem in my framework, I assume that democracy is fully established in the society. This condition is a necessary condition and will give parsimony in my analysis. This is because the foundation of democracy is the regime that led Abraham Lincoln to say “Government of the people, by the people, for the people shall not perish from earth.” People will have freedom to use their own discretion to direct resources in the production the way they want. No one has more rights than the other. Everybody can acquire information in the market easily and with low cost. With this condition, the political market can assume to be close to perfect competition market where the first welfare theorem holds. Furthermore I also add some assumptions in a democratic state. First, everybody has equal rights and can express his needs by voting, which is granted by constitutions. With a well-designed constitution, it will state clearly what people’s rights are. No one can deprive these rights from others. Second, a complete contract between voters and politicians will reduce the principal-agent problem. Without a complete contract—such as check and balance system, political election rules, the social sanction to politicians who perform inefficiently—politicians might break the promise to voter citizens, once they win the election.
This is an extreme case describing our world as an ideal place. Everything works fine in this framework. Government exists only as other business firms do. But when I relax some of my assumption that if the cost of getting some information is not costless and this cost is not spread equally among people, what will happen to the ones who have the cheap channel to get information over the one who does not? And what if government once it possesses the power decides to enjoy its own perquisites instead of doing good to the society?
Once we have an elected government, we should consider the second question. What is the scope and size of the government? As professor Coase has mentioned that
“…it might be replied that under perfect competition, since everything that is produced can be sold at the prevailing price, then there is no need for any other product to be produced. But this argument ignores the fact that there may be a point where it is less costly to organize the exchange transactions of a new product than to organize further exchange transactions of the old product…”
In my framework, not only government limits the expansion of its scope of tasks and public policies up to the point where marginal cost of managing transaction exchange equates to marginal benefit, but it is also bounded by law and constitution because constitution will grant the limited authority to government for legal actions. No actions of government will be justified without sanction by laws.

IV Summary

In conclusion, the problems of the high cost of acquiring information and uncertainty can link to transaction costs by using Allen’s definition. This positive transaction cost is the biggest cause of market failure in Coase’s view. He believes that good management to direct resources in the production process like the one in Adam Smith’s classic pin factory can fix market failure. No exception in political arena, along with my assumptions that well-defined constitutions and a complete contract do hold in democratic state, government will arise as a social mediator that will reconcile the conflicts of the people and direct resources to production. The size of the government is limited by economic marginal cost and marginal benefit; furthermore, it is also bounded by constitutions and laws (the latter is more important). The Coase theorem, “The Nature of the Firm,” can explain why government does exist in our society.

References

Alt, James, and Alec K. Chrystal. 1983. Political Economics. Los Angeles. University of California Press.

Coase, Ronald H. 1937. “The Nature of the Firm,”. Economica, 4:386-405.

Dixit, Avinash K. 1996. The Making of Economic Policy: A Transaction-Cost Politics Perspective. Cambridge: The MIT Press.

Douglas, Allen W. 1991. “What Are Transaction Costs?” Research in Law and Economics, 14:1-18.

Downs, Anthony. 1957. An Economic Theory of Democracy. New York: Harper and
Brothers.

Hardin, Russell.1997. “Economic Theories of the State.” Perspectives on Public Choice, Dennis C. Mueller, 21-34. Cambridge: Cambride University Press.

Johnson, David B. 1991. Public Choice: An Introduction to the New Political Economy.
Mountain View: Bristlecone Books.

North, Douglass C. 1990. Institutions, Institutional Change, and Economic Performance.
Cambridge: Cambridge University Press.

Smith, Adam. 1896. The Nature and Causes of The Wealth of Nations. London: George Bell & Sons, York St., Covent Garden, and New York.

iconoclast's tag

2007-01-19T15:02:00.000-08:00

สวัสดีครับมิตรรักและเหล่าสหายทั้งหลาย วั้นนี้ผมมีเรื่องเล่าเบาๆคั่นเวลาก่อนที่ผมจะไม่มีเวลามาเขียนบล็อคเป็นอาชีพเหมือนที่เคยทำ (จริงๆเเล้วควรจะพูดว่าไม่ค่อยได้ทำมากกว่า เพราะขี้เกียจจนความยาวหลังผมยาวเกินเมตรไปเเล้วครับท่าน) เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่าเมื่อไม่นานมานี้ผมได้อ่านจดหมายของคุณผู้อ่านท่านหนึ่งซึ่งส่งมาทาง G-mail เพื่อขอเพลงหลังไมต์ ซึ่งจริงๆเเล้วเธอคนนั้นส่งจดหมายอิเล็คโทรนิคมาเป็นชาติเเล้วเเต่ผมไม่มีเวลาว่างซักเท่าไหร่เพราะอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อตอนปลายเทอม งานเยอะฉิบ ผมก็ไม่ว่าอะไรเพราะไม่ได้เป็นคนหวงของเก็บเอาไว้คนเดียวอยู่เเล้วจึงส่งเพลงเเนบกลับไปกับจดหมายขอประทานอภัยที่ได้ตอบช้าเหลือเกิน

ปรากฏว่าเธอคนนั้นกลับทำให้ผมต้องครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เพราะเธอดัน tag ผมมาละสิ เพราะไม่คาดคิดมาก่อนว่าวันดีคืนดีจะโดน tag กับเค้าด้วย ตอนเเรกก็น่ิงเงียบยังคุยกะ น้อง gelgoog อยู่เลยทำไงดีวะ ถ้าไม่เขียนตอบคำเชิญนี่จะน่าเกลียดไหม ผลสรุปคือทนหน้าด้านไม่เขียนมาได้อาทิตย์กว่าๆ จิตใต้สำนึกด้านดีกระตุ้นว่าควรเขียนสักหน่อยอย่างน้อยผมก็ยังต้องอาศัยอยู่บนโลกของไซเบอร์สเปซไปอีกนาน จะได้ไม่เป็นที่รังเกียจไปมากกกว่านี้ งั้นเรามาเริี่มเรื่องที่หนึ่งเลยดีกว่า

1. ผมเป็นคนที่ไม่ชอบพวกวิชาทางด้านสังคมศาสตร์เอามากๆ ตั้งเเต่เด็ก เพราะมันอ่านเยอะเหลือหลาย อ่านนู้นอ่านนี่อะไรก็ไม่รู้เยอะเเยะไปหมด แล้วอีกอย่างผมเรียนเป็นสายวิทย์มาตลอดด้วย ซึ่งล้อมรอบไปด้วยเลข วิทยาศาสตร์ ภาษาอังกฤษ ผมจึงไม่ค่อยชอบเรียนวิชาพวกสังคม ภาษาไทย ซักเท่าไหร่เพราะรู้สึกว่าตัวเองคงเอาดีไม่ได้เเน่ๆ ตอนมัธยมปลายวิชาสังคมกับภาษาไทยนั้นห้องผมจึงละเลยมันอย่างมาก คนสอนๆไปอยู่หน้าชั้นพวกกูจะคุยใครจะทำไม โดนด่าก็เงียบได้ไม่นานก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม จนมาสเตอร์ที่สอนเอือมระอากับห้องผมไปเลย อีตอนสอบเข้าเอนทรานซ์ผมดันเอนทรานซ์ติดคณะสายสังคมศาสตร์เเทนที่จะเป็นวิศวะ ด้งนั้นคงไม่เป็นที่เเปลกใจนักที่นักเรียนสาววิทย์เข้ามาเรียนวิชาที่ไม่ค่อยได้ใส่ใจนักตอนมัธยม จะรู้สึกอย่างไรกับการต้องมาเรียนวิชาพื้นฐานของสายสังคมศาสตร์ ในห้องเรียนภาษาไทยผมก็มักจะนั่งกับเพื่อนที่มาจากโรงเรียนเก่าเสมอ จึงไม่เเปลกที่จะติดสันดานเดิมๆที่ชอบคุยในห้องเรียนในขณะที่อาจารย์กำลังสอน เเต่เชื่อไหมครับอาจารย์ให้ความเอ็นดูเป็นพิเศษ เพราะตอนที่ต้องสอบพูดหน้าชั้นอาจารย์เเกมักจะให้เกียรติผมกะเพื่อนผมเป็นคนเเรกๆในการสอบ แล้วพวกผมมันก็เป็นพวกปากกล้าขาสั่นครับ คุยหลังห้องกันโคตรเก่งพอออกไปหน้าชั้นกว่าดอกพิกุลจะร่างจากปากร่างกายผมต้องเสียเกลือเเร่ทางเหงื่อไปเป็นขวดๆ เหมือนชะตากรรมเล่นตลกที่ทำให้ผมตกหล่มอยู่ในสายสังคมศาสตร์ตราบจนทุกวันนี้

2. ก่อนเข้ามหาวิทยาลัยผมเรียนที่ รร วัดฝรั่งตั้งเเต่ ป หนึ่ง ยัน ม ห้า ครับนี่เเหละความลับของผม เฮ้ยไม่ใช่ขอเเก้ตัวก่อนที่จะโดนยำบาทา แต่มันก็เป็นผลสืบเนื่องกันมา การที่เรียนอยู่รร เดียวโดยไม่ได้เปลี่ยนสถานที่เรียนเลยนี่ ทำให้ผมสนิทกับเพื่อนที่ รร เก่าเป็นพิเศษ ถึงเเม้จะไม่ได้เจอกันร่วมสิบปี แต่ก็ยังต่อกันติดเสมอคงเป็นเพราะทำวีรกรรมมาด้วยกัน เอาเป็นว่าเล่าเรื่องตอน ม ห้า ปีสุดท้ายของพวกเด็กนร ขาสั้นก็เเล้วกัน ที่ผมบอกว่าเป็นปีสุดท้ายนั้นเพราะผมเรียนอยู่โครงการ สพพ รุ่นที่สามของ รร ซึ่งคำเต็มมาจากอะไรผมก็จำไม่ค่อยจะได้เเล้ว เอาเป็นว่าพวกผมเรียนกันง่ายๆว่าห้องสองปีจบ ห้องนี้รวมพวกเด็กเรียนพอใช้ได้มารวมกันซึ่งนับเบ็ดเสร็จมีจำนวน นร ทั้งสิ้น เจ็ดสิบเจ็ดคน ซึ่งน่าจะนับเป็นสถิติกินเนีนสบุ๊คได้เลย ณ เวลานั้น เรื่องมีอยู่ว่ามีอยู่วันนึงตอนพักเที่ยงซึ่งมันจะพักราวๆสิบเอ็ดโมงครึ่ง ซึ่งพวกผมก็จะไม่ไปกินข้าวในทันทีทันใดหรอกครับ มันไม่เท่ห์ต้องไปกินตอนประมาณโรงอาหารจะวาย จะใกล้เรียกเข้าเเถวก่อนเข้าเรียนภาคบ่ายนี่มันจะเก๋ากว่า ซึ่งพวกผมก็ทำกันเป็นปกติ เเต่บังเอิญขากลับดันมีไอติมไฮเเกนส์ดาซมาเเจกฟรี แล้วคิดดูนะครับว่าห้องผมมันเดินไปกินข้าวเป็นสามสิบกว่าคนพร้อมๆกัน แล้วเสล่อไปต่อคิวเอาไอติมมากินฟรีอีก แล้วดันจะใกล้เวลาเข้าเเถวตรงสนามบาส กินไงก็ไม่ทัน ประจวบเหมาะว่าห้องเรียนของเราเป็นหนึ่งในสองห้องเรียนที่ติดเครื่องปรับอากาศ พวกผมก็ถอดหน้ากากเเอร์เเล้วเอาไอ้ติมกล่องยัดไปเเทนที่ แล้วก็ไปเข้าเเถวเข้าห้องเรียนตามปกติ เเต่ที่ไม่ปกติคือมาสเตอร์ฝ่ายปกครองดันเดินมาดูผลงานของพวกผมซิครับ พวกเราได้เเต่นิ่งเเล้วมองหน้ากัน เเทนที่จะสำนึกผิดกลับหัวเราะชอบใจกันทั้้งห้องเห็นเป็นเรื่องขำไป ไม่รู้ว่าคราวซวยมาเยือน มาสเตอร์ดันไม่ขำสิครับ เข้ามาด่าเนียนๆยกใหญ่ นึกว่าเรื่องจะจบเเค่โดนด่า วันรุ่งขึ้นดันเป็นวัดตรวจผมประจำเดือน ปรากฏห้องผมซึ่งไว้ผมกันยาวเกินเจ็ดเซนติเมตรเกินตามกำหนด โดนมาสเตอร์เเกกร้อนผมให้เป็นที่อับอายกันถั่วหน้า

3. เรื่องนี้เกิดเมื่อตอนปีสองหรือปีสามนี่เเหละครับผมไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่นักว่าเป็นปีไหนกันเเน่ เรื่องก็มีอยู่ว่าอยู่ดีๆดันเกิดเบื่อชีวิตกรุงเทพขึ้นมาแล้วอยากหาเรื่องไปเที่ยวต่างจังหวัด พอดีเค้ามีเปิดรับสมัครให้ไปออกค่ายที่จังหวัดยโสธรเป็นเวลาสิบวัน มันก็เข้าทางผมสิครับเเบบนี้ เลยชวนสมัครพักพวกให้ไปค่ายนี้กัน นอกจากได้ไปเที่ยวต่างจังหวัดเเล้วยังไปสร้างโรงเรียนให้เเก่เด็กเล็กๆยามพ่อเเม่ออกไปทำงานกัน โรงเรียนเเห่งนี้เป็นโรงเรียนขนาดเล็กๆไม่ใหญ่มาก เเต่เรื่องของเรื่องมันอยู่ที่ว่าต้องนั่งรถไฟไปกลับซึ่งมันขัดกับความรักสะดวกสบาย และนิสัยไม่ชอบการเดินทางนานๆ (เเต่ถ้าเดินทางโดยรถยนต์ที่ผมเป็นคนขับนี่ไม่มีปัญหานะครับ) ผมจึงปรึกษากะพ่อเเม่ว่าผมจะไปออกค่ายเเต่ไม่อยากนั่งรถไฟ เเกก็ไม่ว่าอะไรกันก็บอกว่าเค้าไม่มีปัญหาในเรื่องที่ผมจะไปออกค่าย เเละถ้าเกิดไม่อยากนั่งรถไฟไปก็ให้นั่งเครื่องไปละกัน อ่านมาถึงตรงนี้อาจคิดว่าผมทำตัววิเศษวิโสมาจากไหน อวดร่ำอวจรวยอย่างไรนั่งเครื่องไปออกค่าย จริงๆเเล้วไม่ได้ร่ำรวยหรอกครับท่านบังเอิญที่ว่าพ่อของผมทำงานสายการบินแล้วพ่อผมมีสิทธิ์ซื้อตั๋วราคาถูกถึงถูกมากในราคาสิบเปอร์เซนต์เท่านั้น ผมซึ่งอายุยังไม่เกนยี่สิบเอ็ดจึงยังได้รับสิทธิอันนี้อยู่ ซึ่งเบ็ดเสร็จเเล้วราคาถูกกว่าราคาตั๋วรถไฟจากกรุงเทพไปน่าน (ไม่มีรถไฟไปยโสธรนะครับต้องไปน่านก่อนเเล้วต่อรถเข้าไปตามความเข้าใจของผม) ผมจึงลองถามพวกกรรมการค่ายซึ่งก็เป็นเพื่อนๆกันนี่เเหละว่าสามารถทำได้รึเปล่า ปรากฏกลายเป็นเรื่อง talk of the ค่าย ซึ่งมารู้ภายหลังว่าพวกเพื่อนผมมันเป็นกังวลว่าผมคงจะทนลำบากไม่ไหว จัดให้ผมไปนอนบ้านครูบิ้งซึ่งเค้าเล่ากันว่าเป็นบ้านที่สะดวกที่สุด ซึ่งจริงๆผมไม่ได้สนใจว่าจะทำหรูนะครับเเต่มันสนนราคาถูกกว่าก็เท่านั้นเอง นับเป็นการออกค่ายอาสาพัฒนาครั้งเเรกในชีวิต นศ เป็นประสบการที่ดีครับมีเรื่องเล่าอีกมากมาย ติดเอาไว้เล่าคราวหน้าก็เเล้วกัน

4. ใครเล่าจะเชื่อบ้างว่าผมจะเป็นเด็กเเนวที่สามารถใช้ชีวิตในร้้วมหาวิทยาลัยเเค่สามปีครึ่ง อันนี้ไม่ได้มาจากความตั้งใจอย่างเเน่วเเน่นะครับ บังเอิญมันจบของมันเองเเล้วขี้เกียจเรียนเเล้วด้วยเลยตัดสินใจไม่เรียนมันเเล้ว เลยนับว่าเป็นคนเเรกๆของรุ่นที่ต้องก้าวออกจากการเป็นนศเร็วกว่าคนอื่นๆ แล้วก็ยังได้เข้าทำงานเป็นคนเเรกๆของคณะด้วยครับ ไม่รู้ดีใจหรือเสียใจดี

5. ที่คณะของผมเข้าจะมีจัดการเเข่งขันฟุตบอลภายในคณะทุกๆปี ซึ่งก็เป็นการเเข่งระหว่างกลุ่มนี่เเหละครับใครอยู่กลุ่มไหนก็สังกัดทีมนั้นไอ้เรื่องการจะย้ายทีมนั้นยากครับเเต่ก็ยังสามารถทำได้อยู่ เนื่องจากทางฟีฟ่าไม่เคยกำหนดไว้ห้ามเล่นให้กับทุมนอกกลุ่ม ผมนั้นก็เล่นให้กับกลุ่มมาสามปีติด เเต่ในปีสุดท้ายดันเกดความคิดกบฏกับเพื่อนกลุ่มเล็กๆขึ้นมา ว่าเราจะตั้งทีมปีสี่เเยกออกมาเเช่งกับทีมกลุ่มที่มีอยู่เเล้ว ผมมักจะเรียนกทีมนี้ว่าทีมกระหรี่เพราะมันไปดึงใครมาก็ได้ให้ครบสิบเอ็ดคน ยังจำได้ว่านัดเเรกเล่นกับกลุ่มต้นสังกัดของผมเองซึ่งมีดีกรีเป็นเชมป์เก่าหลายสมัยอยู่ ไอ้คนที่เป็นตัวตั้งตัวตีจัดทีมดันกลับไปชุดที่บ้านแล้วเสือกมาไม่ทั้นเเข่งครึ่งเเรก ทีมกระหรี่ของผมจึงต้องเเข่งกับทีมเเชมป์เก่าด้วยกำลังนักเตะเเค่เจ็ดคน รวมผู้้รักษาประตูเข้าไปเเล้วนะครับ กระหรี่เลยโดนยำอยู่เกือบยี่สบินาทีได้กว่าจะมีผู้เล่นครบสิบเอ็ดคนตามกฏของฟีฟ่า ผมจำไม่ได้เเน่ว่าสกอร์สุดท้ายทีมกระหรี่อย่างผมชนะหรือเสมอ เเต่ที่เเน่ๆไม่เเพ้ครับ ทีมผมก็มีผู้เล่นเปลี่ยนหน้าไปเรื่อยครับเพราะเเค่จัดทัพให้ครบสิบเอ็ดคนก็ยากเเล้วครับ ต้องโดดเรียนโดดงานมา(อันหลังนี่เฉพาะผมคนเดียว) เเต่ก็ได้เข้ารอบชิงครับท่าน เพื่อนผมก็นัดกันอย่างดีว่ามึงต้องมาเเข่งนัดสุดท้ายด้วยนะ โดดงานมาเลยชิ่งหนีเจ้านายมาเล่นบอลกัน ไอ้เรื่องโดดงานนะไ่ม่่เท่าไหร่เเต่ตัวผมดันไปมีเเฟนเเล้วเค้าไม่ให้มาเเข่งนี้ละซิครับ เร่ืองใหญ่กว่า สรุปผมก็ไม่ได้ไปเเข่งเเล้วบังเอิญจริงๆว่าทีมกระหรี่ของผมดันชนะครับ เค้าก็ไม่มีไรมากหรอกครับก็เเจกเหรียญตามประเพณี พอตกเย็นผมก็รีบมาบอกพวกมัน เฮ้ยไหนเหรียญกูวะ ไอ้เพื่อนคนที่ไปเอาชุดตอนนัดเเรกมันตอบกลับกูไม่ให้มึงหมั่นไส้นัดให้มาเสือกไม่มา สรุปปีนั้นถึงจะได้ชื่อว่าเป็นทีมเเชมป์เเต่ผมกลับบ้านโดยไร้เหรียญประดับใดๆทั้งสิ้น อยากเตะตูดมันให้ดังๆ

ก็ได้เปิดเผยเเล้วนะครับเรื่องน่ารู้ของเจ้าของบล็อค กว่าจะเขียนตามคำเชิญของน้อง epsie ต้องใช้เวลาหน่อยนะครับ

32 F or 0 C

2007-01-14T10:31:00.000-08:00

อยู่อาศัยเเถบเเคลิฟอร์เนียตอนใต้มานมนาน ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายปีอยู่ เเต่เมื่อคืนกลับมาจากดูหนัง The Pursuit of Happyness กับเพื่อน(ไม่ได้สะกดด้วยตัว I นะครับ) ออกมาจากโรงหนังใส่สเว็ทเตอร์เเค่ตัวเดียวเเต่ทำไมเวลาพูดเสียงมันสั่นได้เร้าใจดังกับลูกคอชายเมืองสิงห์ เเถมร่างกายอันบวมไปด้วยไขมันยังดิ้นได้ยังกับได้เสพย์เพลงเต้นรำยังไงยังงั้น ก็รีบเดินจ้ำกลับไปที่จอดรถเเล้วบึ่งกลับบ้านทันใด ก่อนเลี้ยวเข้าบ้านมันจะมีที่วัดอุณหภูมิตตั้งอยู่ตรงหน้าธนาคาร ด้วยความสงสัยเหลือบไปมอง อุเเม่เจ้าอากาศตอนเที่ยงคืนลดลงเหลือ 29 ฟาเรนห์ไฮต์หรือถ้าพูดเป็นภาษาชาวบ้านให้เข้าใจง่าย ก็อากาศต่ำกว่าจุดเยือกเเข็ง นี่ไม่ต้องเดาให้เสียเเรงเปล่าเลยว่าดึกๆกว่านี้ ตีสองตีสามอากาศมันจะลดลงไปอีกเเค่ไหน พักนี้เลยเห็นหิมะบนยอดเขาหลังบ้านเป็นเนืองนิจ สงสัยต้องขุดคุ้ยเสื้อกันหนาวออกมาใส่โชว์กันสักหน่อยเเล้ว

Happy New Year 2007

2006-12-31T08:49:00.000-08:00

Dear all bloggers, I wish you have an extremely good time during happy holiday. Get yourself ready for a pig year (thai zodiac)! Let happiness and prosperity come to your life through the year 2007. Don't drink and drive! Take Care

The Electoral System in Thailand

2006-11-10T10:11:00.000-08:00

The Electoral System in Thailand: A Perspective of Federalism, Transaction Costs, and Institutional Change

More than fifty constitutions have come and gone in Thailand since democracy was established in 1932. Military coups have overthrown many of these constitutions, the most recent example of this political failure being the coup de tat on September 19, 2006. Thailand’s political instability seems to be an anomaly with respect the other developed countries where democracies have been consolidated. One way to explain Thailand’s repeated political failure is to consider the role of federalism transaction costs, and institutional change in the electoral system. I apply these concepts in this essay to comprehend this phenomenon.
I. Preliminary

The causes of Thailand’s chaotic experience with democracy can be viewed from many aspects, such as voters’ behavior, social norms, politicians’ actions1, electoral systems, and so on. In this paper, I focus on how the electoral system can affect economic outcomes. The historical survey by Wilson and Phillips (1958) gives us some background of political history. Thailand adopted the parliamentary system from England. The electoral system in this country has generally been composed of plurality and proportional representative electoral regimes to form a coalition government. Political parties have tended to be short-lived; a notable exception being “The Democratic Party” (Wilson 1958), which has managed to survive the political winds of change. Thailand political parties are usually formed by special interest groups. For example, after the 1997 constitution, the “Thai Ruk Thai Party” a new party composed of mostly of businesspersons, aggressively sought state power to control profitable economic activities. The Thai Ruk Thai party won the election in 1999 and had a majority number of members of parliament (MP). Prime Minister Shinawatra, the most prominent member of the Thai Ruk Thai Party, put much of his political and money resources towards pushing acts and laws through the lower and upper houses. He had power to promote his relatives and close friends to hold important positions within the government, and to remove those in office who were in opposition to his policies. Indeed, Mr. Shinawatra has been Thailand’s most powerful prime minister in recent history. But why were Thai citizens who gave Mr. Shinawatra a landslide vote into office, so eager to support a military coup that removed him from office? We need an analytical framework to link all the pieces of information together in order to explain this phenomenon.
II. Federalism, Institution, and Transaction Cost Framework

Based on the idea of decentralizing power, (a) federalism not only structures political polity within federal, state and local governments, but also limits government discretion with economic uncertainties and protects the government from being overwhelmingly influenced by any special interest group. Democracy can be perceived as the conflict within a negotiation game, in which, actors in the game are trying to maximize their own utility. Supposedly, people are divided into three classes; the poor, the middle man, and the rich. Here, the conflict arises from the effort of each group trying to take someone else’s resources, let us say wealth. Acemoglu3 (2006) approaches this conflict using a tax rate to understand the resulting income distribution, in which the poor prefers higher a tax rate and the rich prefers a lower tax rate. A well-designed approach of federalism will reduce the fluctuation of uncertain policies. Even though the Thai government has all three levels of federalism, the economic and political powers are centralized towards the federal government. Obviously, this deprives the lower level governments of their sovereignty. To have an efficient enforcement of the rule of law consistent with the preferences of a society’s majority, the rule of game must be well defined. To this end, a country’s constitution is paramount.
(b) A successful constitution is a set of formal rules that most people abide by, with punishments imposed on those who do not. North (1990) has a strong view that a formal institution along with norms and social values will provide for a stable market4. Changing in institution will change the relative price in the political market. In regard to Thailand, as a consequence of their political instability caused from coalitions of the multiparty systems in the Thai parliament, most legislation and economic policies took a long time to come to fruition. During the 1997 constitutional drafting, there was a consensus among drafters, scholars, politicians, citizens, and businesspersons, that the cost of political instability was too high and it should reduced in order to gain more economic efficiency. As a result, the 1997 constitution put enormous power in the hands of the prime minister, who normally has the majority of MPs in his party, by supporting the bi-party system instead of multi-party system. This constitutional bias creates an unintentional monopoly and reduces the competition in the market. In addition, this constitution requires every MP to be a member of political party. As a result, politicians, who want to get elected, are trying to be a member of the most likely-win party. And it also creates the barrier to entry for the ones who are not the member of political party.
(c) Lastly, transaction costs, Coase (1937) has acknowledged the impact of transaction cost to the economic outcomes where positive transaction cost does exists. Dixit (1996) reviews North’s view of transaction costs
“... namely, a lack of “instrumental rationality” of participants in the economic or political world: they use incorrect models of the world to guide their actions, and the information feedback they receive is not sufficient to cause them to revise the models…”

In order to make a rational decision, North argues that it is not necessary for voters to get perfect information, but they have to possess certain level of information. The 1997 constitution limited politicians campaign by only allowing them to introduce themselves on fliers and prohibiting their public appearance on any media. This has made rational voters to be rationally ignorance (Johnson, 1991). We are living in the world of asymmetric information where information is costliness. The result of the constitution has made situation worse, where voters cannot even possess a minimum set of information and cannot fix their model when they have made a wrong decision. This causes the problem of adverse selection.
III. The New Drafting

Up to now, the military coup government has suspended the constitution. No one knows about the continuation of the 1997 constitution. At least, scholars and lawyers do agree for redrafting of constitution. Whether we continue using the 1997 constitution with little modification or redrafting the whole constitution, drafters should keep their mind about the nature of imperfect market. A well-design structure of the market, federalism, will reduce the burden of government to deal with uncertainty. A clear-cut rule, constitution, with self-enforcing will yield a consistent outcome. Finally, reducing transaction cost will help voters to possess minimum set of information in their decision making process.

Footnotes
1. Georg Jallinek points out that in parliamentary system politicians might use the strategies such as repeated interpellations, call for a quorum, and so on.
2. I replicate this framework from Barry R. Weingast in his work “The Economic Role of Political Institutions: Market-Preserving Federalism and Economic Development.
3. Here, Acemoglu’s work is more specific than Weingast’s. In Weingast’s game theory, he mentions only wealth but Acemoglu’s model in his book “Economic Origins of Dictatorship and Democracy” has used an income tax rate to explain why there exists confliction between the rich and the poor. This helps us understand that both groups are trying to get government power to maximize their own utility.
4. This is accorded with Georg Jallinek claim that in the parliamentary system “it lacks of sanction to a degree unparallel in other parts of the legal order, and all safeguards which juristic ingenuity can contrive have no significance in practical politics.”

References

Acemoglu Daron and James A. Robinson. 2006. Economic Origins of Dictatorship and Democracy. Cambridge: Cambridge University Press.

Coase, Ronald H. 1937, “The Nature of the Firm.” Economica, 4:386-405.

Dixit, Avinash K. The Making of Economic Policy. Cambridge: The MIT Press.

Downs, Anthony. 1957. An Economic Theory of Democracy. New York: Harper and & Brothers.

Jellinek, Georg. 1904. “Parliamentary Obstruction.” Political Science Quarterly, 19:579-588.

Johnson, David B. 1991. Public Choice: An Introduction to the New Political Economy. MountainView: Bristlecone Books.

North, Douglass C. 1990. Institutions, Institutional Change, and Economic Performance. Cambridge: Cambridge University Press.

Qian, Yingyi and Barry Weingast. 1997, “Federalism as a Commitment to Preserving Market Incentives.” The Journal of Economic Perspectives, 11:83-92.

Tanapornpan, Rungsan. 2003. A Constitutional Economics: An Analysis of the 1997 Constitution of Thailand. Bangkok: Matichon Press.

Weingast, Barry R. 1995. “The Economic Role of Political Institutions: Market-Preserving Federalism and Economic Development.” Journal of Law, Economics, & Organization, 11:1-31.

Wilson, David A. and Herbert Phillips. 1958. “Elections and Parties in Thailand.” Far Eastern Survey, 27:113-119.

Tommy Emmanuel

2006-10-22T10:52:00.000-07:00

วันๆนอกจากการใช้ชีวิตประจำวันไปเรื่อยๆ วนไปวนมากับกิจวัตรประจำวันที่ไม่ค่อยสามารถปลีกเวลาไปคลายเครียดได้มากนัก ผมมักจะหยิบกีตาร์มาเล่นไปเรื่อย เล่นเป็นเพลงมั่ง เล่นมั่วๆไปมั่ง ตามเท่าที่ความสามารถจะมี

ตั้งเเต่มาเรียนที่อเมริกาต้องยอมรับว่า การใช้เวลาหมดไปกับการเรียน อ่านเปเปอร์ เขียนรายงาน กับทำงานไปซะส่วนใหญ่ ไม่ค่อยได้มีเวลาทำอย่างอื่นมากนัก พอนานวันเข้าผมเริ่มรู้สึกตัวเหมือนตัวเองเป็นมนุษย์กิจวัตรเข้าไปทุกที ชีวิตในเเต่ละวันเริ่มต้นเเละจบลงด้วยการฉายหนังม้วนเดิมซ้ำไปซ้ำมา มันช่างจำเจสิ้นดี

จนเมื่อเร็วๆนี้ผมเริ่มมานั่งนึกหาทางออกคลายเครียดด้วยการหันมาหยิบเครื่องดนตรีที่ทิ้งไปเสียนาน นั่นก็คือ กีต้าร์ ต้องบอกกันไว้ก่อนเลยว่าผมไม่ใช่พวกมืออ่อนหัดในการเล่นกีต้าร์ และก็ไม่ใช่พวกมืออาชีพ เล่นเพราะด้วยความสนุกเพลิดเพลินส่วนตัวเป็นหลัก ดังนั้นช่วงปิดเทอมซัมเมอร์ผมจึงตัดสินใจซื้อกีต้าร์มาเป็นสมบัติส่วนตัวเสียที จะได้ไม่มีข้ออ้างว่าที่ไม่ได้เล่นเพราะไม่มีกีต้าร์เป็นของตัวเอง

ก็เล่นเหมือนๆตอนที่อยู่ที่เมืองไทยจับคอร์ดตี เกา ไปเรื่อย วนไปวนมาจนเบื่อ จึงเริ่มหาสไตล์เล่นใหม่ๆ ซึ่งก็มีอยุ่หลายเเนวที่สนใจอยู่ พวกกีต้าร์ร๊อคเล่นหนักๆ ลีดเร็วๆดั่งมือพระเจ้าประทานมา นั่นก็ชอบเเต่รู้ถึงขีดความสามารถตัวเองว่าไม่ถึง อีกทั้งเป็นคนหลงไหลในเสียงธรรมชาติของเครื่องสายที่ไม่มีอุปกรณ์อิเล็กโทรนิคมาช่วยให้มากนัก จึงเริ่มหันมามองการเล่นกีตาร์คลาสสิค กับ Finger Style

ก็พยายามหาเเนวกับนักเล่นมือโปรที่จะมาเป็นต้นเเบบ คำตอบสุดท้ายที่ได้มาจบที่ นาย Tommy Emmanuel ชาวออสเตรเลีย นายคนนี้เล่นได้เพลิดเพลินดีเหลือเกิน สามารถใช้ทักษะทั้งมือซ้ายเเละมือขวาเล่นเครื่องสายหกเส้นที่ขึงอยู่บนตัวกีตาร์ไม้ได้อย่างไพเราะนัก

ถ้าอยากทราบว่าทำไมผมจึงสนใจนายคนนี้นัก ขอเชิญชวนคนหลงผิดที่เเวะเข้ามาอ่านได้เยี่ยมชมวิดีโอ การเล่นเพลง Angelina ดูเเล้วช่วยเเนะนำกันหน่อยนะครับว่าชอบหรือไม่ชอบอย่างไร ลองคลิ๊กดูที่ชื่อ Tommy Emmanuel ที่หัวข้อดูละกัน

ปฎิวัติ

2006-09-19T09:10:00.000-07:00

เช้าวันใหม่ของวันที่ 19 กันยายน 2549 ผมยังเริ่มวันใหม่ด้วยกิจวัตรประจำวันปกติ ขึ้นมาทำกับข้าวไปกินที่ทำงาน ล้างหน้าล้างตา ยังมีเวลาเผื่อนั่งสุนทรีฟังเพลงสักยี่สิบนาทีได้ คิดถึงเพื่อนเก่ามากระทันหันคุยฆ่าเวลารอทำงานในห้องคอม จนเเปดโมงผมถึงได้วางสายเพื่อนเเล้วก็เริ่มเปิดคอมนั่งทำงาน ตรวจเช็คตารางงานวันี้ได้สักพัก ถึงเริ่มมาเช็คดูเหล่านักเเช็ทว่ามีใครออนไลน์อยู่บ้าง ไอ้ชื่อเเปลกๆของเหล่าเพื่อนๆนี่ทำไมมันเเปลกไปจากปกติก็ไม่ทราบได้ เช่น ปฏิวัติคือทรยศชาติ ตื่นเถิดชาวไทย เกิดอะไรขึ้นในกรุงเทพ

สักพักก็มีรุ่นน้องอดีตเด็กนิเทศที่หันมาเอาดีทางด้านกฏหมาย รายงานข่าวมาเป็นระยะๆว่าเกิดเหตุการณ์เเปลกๆ เช่น มีการเปิดเพลงปลุกใจทาง ททบ 5 ร่วมสองชั่วโมง และในเวลาต่อมาก็มีการประกาศภาวะฉุกเฉินโดย พ.ต.ท. ดร. ทักษิณ ชินวัตร เเต่ที่หน้าเเปลกใจก็คือไม่ได้เป็นการประกาศสด แต่เป้นการอัดเทปเอาไว้ล่วงหน้า ส่วนเจ้าตัวนั้นเดินทางมา UN ทีสหรัฐอเมริกา

ผมคงไม่ทราบรายละเอียดลึกตื้นหนาบางของการปฏิวัติครั้งนี้ เพราะเหตุการณ์ช่วงที่ผ่านมาถึงเเม้จะดูขัดเเย้งกันบ้าง เเต่ไม่น่าเป็นชี้ขาดให้มีการประกาศภาวะฉุกเฉิน ดังนั้นถ้าผมจะขอเป็นหมอดูสักวันคงไม่เเปลกอะไร เพราะไม่รู้จะไปเอาข่าวสารที่ไหนมาย่อย เล่นปิดกันหมดซะขนาดนี้

คงไม่เป็นการเกินจริงนักกับการจะมองสังคมไทย ณ ตอนนี้ว่าเเบ่งเป็นสองฝ่ายอย่างชัดเจน ระหว่าง ทักษิณเเละคณะ กับ คนที่ทักษิณเห็นเป็นคนตรงข้ามกับตนเอง (อาจจะมองได้ว่าเป็นประชาชนตาดำๆอย่างเราๆ) ทั้งสองฝ่ายต่างมีจุดประสงค์ร่วมเหมือนกันคือ ความพยายามเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจในการปกตรองประเทศ เพียงต่างกันที่ว่าในระบบการปกครองเเบบประชาธิปไตยอย่างที่เรามีอยุ่นี่ถ้าฝ่ายทักษิณยังรั้งอำนาจเอาไว้อยู่ได้ ทักษิณมีโอกาสที่จะใช้อำนาจไปในทางที่มิชอบได้ โดยที่ระบบการครวจสอบที่จะมาคัดคานกันได้นั้นก็อ่อนเเอเสียเหลือเกิน ส่วนภาคประชาชนนั้นเล่าก็อยากได้รัฐบาลที่มีใจรักในครรลองของระบบประชางธิปไตย ที่มีเจตนารมณ์ครงตามรัฐธรรมนูญซึ่งต้องการได้กลุ่มคณะที่เห็นประโยชน์สุขของคนส่วนรวมในชาติเป็นหลัก

โครงสร้างของ กติกา ยุทธวิธีในการชิงไหวชิงพริบนั้นไม่มีอะไรมาก การให้ได้มาซึ่งอำนาจที่ตนปราถนานั้น ต้องทำการปฏิวัติ แล้วฝ่ายรัฐบาลที่ครองอำนาจสามารถปอ้งกันการปฎิวัติจากฝ่ายตรงข้ามโดยการอัดฉีดนโยบายที่กระจายความมั่งคั่งอย่างเท่าเทียมกันในสังคม หนึ่งเพื่อรักษาไว้ซึ่งอำนาจที่ตนดำรงอยู่ ซึ่งจะช่วยได้หรือไม่นั้นก็ขึ้นอยู่กับวิจารณญาณของเเต่ละคน

การปฏิวัตินั้่นเเน่นอนว่าจะต้องมีการสูญเสียทรัพยากรส่วนหนึ่งเป็นพื้นฐาน เเต่ถ้ามีการคำนวณเเล้วว่าถ้าความสูญเสียก้อนนี้ยังน้อยกว่าผลประโยชน์ที่จะได้มาจากการปฏิวัติแล้ว เราก็มั่นใจในการที่จะฟันธงได้ว่าการปฏิวัติเกิดขึ้นเเน่ๆ ส่วนการจะนำผลประโยชน์ของการปฏิวัติไปเเบ่งสรรอย่างไรนั่นคงต้องดูกันนอกจากระบบกรอบโมเดลนี้

เเน่นอนว่าการกระทำที่ผ่านของทักษิณได้บ่งชี้เป็นที่เเน่ชัดว่า ได้พยายามใช้นโยบายประชานิยมในทุกอณูภาคของสังคมไทย เเต่เหมือนกมลสันดานการกินรวบคนเดียว เช่น การใช้อำนาจภาครัฐโยกย้ายเเต่งตั้งบุคคลมี่มีความใกล้ชิดกับครอบครัวชินวัตรไปคุมหน่วยงานราชการ เหล่าทัพทหาร การขาดความโปร่งใสในการบริหารภาครัฐ การขายหุ้นบริษัทชินวัตรโดยไม่ได้เสียภาษีสักบาทให้กับกรมสรรภากร ได้ก่อนให้เกิดระดับความไม่พอใจกระจายไปทั่ว

ซึ่งจากลักษณะการบริหารงานระบบเถ้าเก่ของทักษิณนั้นขัดกันเองในจุดยุทธวิธีในการโปรยยาหอมประชานิยม ไม่ได้ก่อให้เกิดผลสัมฤทธิ์ดังนั้นเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าการกินรวบในระยะยาวไม่สามารถเกิดขึ้นได้จริงในระบบประชาธิบไตย ผลจากความล้มเหลวของนโยบายประชานิยมในการรักษาอำนาจของกลุ่มทักษิณ ก่อให้เกิดการเข้ายึดอำนาจจากเหล่าทหารในที่สุด

นี่คงไม่ใช่การทำการยึดอำนาจครั้งเเรกในประวัติศาสตร์การเมืองไทยและคงไม่ใช่ครั้งสุดท้ายหากเรายังมีนักการเมิองอย่างทักษิณอยู่ เมื่อไหร่ที่นักการเมืองมีจิตใจที่มีคุณธรรมพอที่จะเอาประโยชน์สุขของคนในชาติเป็นที่ตั้ง คนในชาติดตระหนักถึงหน้าที่ทางการเมือง ผมว่าเราคงได้เห็นการปฏิวติครั้งนี่เป็นครั้งสุดท้าย

หมายเหตุ กรอบเเนวความคิดนี้ผมได้รับอิทธิพลมาจากหนังสือ Economic Origins of Dictatorship and Democracy: Economic and Political Origins ของ Daron Acemoglu กับ James A. Robinson หนังสือที่ผมนั่งเรียนในคลาส Political Economy ตอน Summer 2006

Gizmo Project

2006-07-31T22:16:00.000-07:00

การมาอยู่เมืองนอกนั้นก็รู้ๆกันอยู่ว่ายิ่งนานวันก็อาจจะเกิดความเหงาขึ้นมาบ้างก็ได้ เพราะอยู่เมืองนอกให้ตายยังไงความมันส์คงไม่เท่าเมืองไทยถึงเเม้ว่าคุณภาพชีวิติในหลายๆด้านจะดีกว่าก็ตาม ทางออกหลายๆทางก็คงมีกันเเตกต่างกันออกไป เเต่ที่เป็นทางออกยอดฮิตคงหนีไม่พ้นการโทรศัพท์กลับเมืองไทย

ผมจำได้คลับคล้ายคลับคราว่าปีเเรกที่มานั้นบัตรโทรศัพท์ใบละยี่สิบเหรียญนั้นโทรเข้าโทรศัพท์บ้านที่กรุงเทพได้ประมาณห้าชั่วโมง แล้วนาทีก็เพ่ิมขั้นเรื่อยๆตามการเเข่งขันกันระหว่างผู้ขาย จนปัจจุบันนี้ราคาถูกสุดของการโทรศัพท์จากอเมริกาไปเมืองไทยตกอยู่ประมาณนาทีละหนึ่งเซนต์ แต่ก็ตามมาด้วยค่าธรรมเนียมต่างๆมากมาย เช่น ค่าต่อสาย การปัดเศษของนาที หรือภาษาฝรั่งว่า round up ซึ่งมันจะปัดเป็นสามนาที คือโทรหนึ่งนาทีมันก็คิดเป็นสามนาที ค่าบริการรายสัปดาห์ และอื่นๅอีจิปาถะ นี่ยังไม่ได้นับรวมว่าสัญญาณไม่ชัดบ้าง ไม่ดีบ้าง นี่ก่อความรำคาญอยู่เป็นนิตย์ เเต่ทำอย่างไรได้ก็ทนๆใช้กันไป

สองสามวันมานี้มีรุ่นพี่เเนะนำโปรเเกรมโทรศัพท์ผ่านคอมพิวเตอร์บนเครือข่ายอินเตอร์เน็ต ซึ่งระบบนี้คงมีมานานเเล้วอย่างพวก skype แต่ผมได้ยินเสียงบ่นกันขร่มถึงคุณภาพเสียงที่มีล่าช้าบ้าง มีเสียงเเทรกบ้าง เเต่กับตัวโปรเเกรมใหม่นี้ผมทดลองใช้มาสองสามวัน นับว่าเป็นที่น่าพอใจมาก ไม่ว่า่จะโทรเข้าบ้านหรือมือถือเสียงชัดมาก อาการสายหลุดดื้อๆ ณ ตอนนี้ยังไม่มี

ถ้าใครสนใจก็ลองไปดูกันได้ที่ มีให้ดาวน์โหลดหลายเวอร์ชั่นมากทั้ง Window, Mac, and Linux ใครรักใครชอบใครเเบบไหนก็เลือกเอา เเต่ผมเกลียดไทยรักไทยครับ

บอลโลก 2006

2006-07-10T20:31:00.000-07:00

ยังคงนั่งทบทวนกับควันหลงเวิร์ดคัพ 2006 คิดไปคิดมาเวลาเกือบเดือนที่ผ่านมา เสียเวลากับการดูทีวีเป็นว่าเล่นบ้าขนาดหนักเเบบว่ารีบบึ่งรถออกจากบ้านไปมหาลัยตั้งเเต่หกโมงเช้าเพื่อไปให้ทันดูบอลเเมทช์รอบเจ็ดโมงก่อนเข้าเรียนตอนเก้าโมง ก็นั่งมันอยู่คนเดียวที่ห้องโถงของคณะ พวกพนักงาน อาจารย์เดินผ่านไปผ่านมาก็คงเห็นเป็นภาพชินตาว่ามันมานั่งดูอีกเเล้ว เดินผ่านกันไปมาก็ถามเป็นพิธีว่าใครเเข่งกับใคร สกอร์ไปเท่าไหร่เเล้ว แล้วก็จบกัน ช่างเป็นอเมริกันชนจริงๆ นอกจากกีฬ่าที่เค้าเรียกว่าฟุตบอล หรือที่คนไทยเราคุ้นหูว่าอเมริกันฟุตบอล คนอเมริกันเเทบจะไม่สนใจดูบอลกันเลย กติกาเป็นยังไง อ๊อฟไซด์เป็นไง ไม่มีใครรู้ รู้เเต่ว่าถ้าบอลเข้าตาข่ายกูเป็นเฮ

ไม่รู้ว่าจะรู้สึกไปเองรึเปล่าว่าบอลโลกคราวนี้ไม่สนุกซักเท่าไหร่ ขนาดติดตามมาเกือบทุกเเมทช์ ถ้าให้ถามว่าชอบเเมทช์ไหนเป็นพิเศษ คงคิดนานหน่อย ขนาดดูทีมที่ตามเชียร์อย่างอังกฤษ ทีมอย่างออลสตาร์บราซิล หรือทีมดาวรุ่งอย่างสเปน กลับไม่รู้สึกมันไปกับเกมสักเท่าไหร่ อาจจะเป็นไปได้หลายกรณี อย่างที่พอจะนึกออกเป็นอย่างเเรกก็คือ เกือบทุกทีมที่เป็นทีมยักษ์ใหญ่นั้น ไม่ได้มีทีมไหนเเตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ต่างทีมต่างเล่นบอลเเต่ละเเมทซ์เหมือนหาจุดยืนของทีมยังไงไม่รู้ คนเป็นโค้ชคงเครียดน่าดูว่าจะจัดทีมยังไงให้ลงเล่นเเล้วชนะ เเต่คนที่มีอารมณ์เเละเครียดมากกว่าคือคนดูอย่างเราๆ ท่านๆ ที่ตามดูเชียร์ทีมรักเเล้วเกิดของขึ้นว่าเเม่งเอ้ยทำไมไม่เอาตัวนั้นลงแล้วถอดไอ้นั่นออกวะ คิดเเล้วฮาเครียด

อีกประการนึงที่ขาดไม่ได้คือกรรมการตัดสิน ตั้งเเต่เกิดมาเล่นบอลเป็นดูบอลเป็นจริงเป็นจังไม่เคยดูเเล้วอารมณ์เสียกับพวกกรรมการกับไลน์เเมนได้ขนาดนี้มาก่อนในชีวติ พับผ่าซิเป่าเกมส์ก็ช้า ตัดสินน่ากังขา วิ่งกำกับเกมไม่ดูตาม้าตาเรือ อย่างกะอยากจะเป็นนักเตะคนที่สิบสองให้ได้อย่างไรอย่างนั้น จังหวะที่ไม่น่าจะล้ำหน้ากลับให้เป็นล้ำหน้า จังหวะล้ำหน้ากลับปล่อยเเล้วหลายครั้งเหมือนกันที่กรรมการพลาดไปแล้วกลายเป็นจุดเปลี่ยนเกมส์ ที่กลายเป็นประตูที่น่ากังขายิ่งนัก ยิ่งผ่านเข้าไปรอบลึกๆเเล้วก็ได้เเต่ทำใจ

อารมณ์เชียร์ยิ่งหมดไปเมื่ออังกฤษทีมรักตกรอบไปเเบบน่าถีบคนเลือกยิงลูกโทษ เลือกมาได้เเลมป์พาร์ด เจอร์ราด อดีตมีอยู่เห็นๆว่าไม่ควรเลือกสองตัวนี้มาเเม้จะมีบุญเก่าหนุนหลังก็เถอะ ก็ทำใจกันไป เเมทช์ที่เหลือนี่เหมือนดูตามหน้าที่ที่ต้องทำมากกว่า ไหนๆก็ไหนๆเเล้วสี่ปีมาที จะหยุดดูไปเลยก็กระไรอยู่ เเมทช์สุดท้ายนัดชิงชนะเลิศก็คงจะรู้กันไปเเล้วว่าอิตาลีได้ครองเเชมป์บอลโลกปีนี้ไปครองด้วยสกอร์ในเวลาปกติ 1-1 แล้ววัดดวงกันไปด้วยจุดโทษ 5-3

สรุปเอาว่าดูบอลโลกหนนี้ก็คงทำให้เข้าใจชีวิติเกมส์ลูกหนังอีกระดับ มีขี้นย่อมมีลงคงไม่มีทีมไหนจีรังยั้งยืนเเม้เเต่เเชมป์โลกห้าสมัยอย่างบราซิลยังรู้พลั้ง ทีมเล่นเกมส์อุดอย่างอิตาลียังเป็นเเชมป์ได้ เอาเป็นว่าสี่ปีข้างหน้าคงได้กลับมาลุ้นกันใหม่พร้อมติดตามความเปลี่ยนเเปลงกฏเกณฑ์ฟุตบอลที่จะมีการใช้เทคโนโลยีมาช่วยในการตัดสินหรือไม่ หรือฟีฟ่ายังคงจะย่ำอยู่กับที่ปล่อยให้ความผิดพลาดของมนุษย์ปุถุชนเป็นส่วนหนึ่งของเกมส์ลูกหนังต่อไป

Summer Class

2006-06-17T19:06:00.000-07:00

ใครว่าช่วงซัมเมอร์จะได้หยุดเที่ยวเล่นอย่างที่ชาวบ้านคาดคิด หารู้ไม่ว่าคนเขียนดันเเรดไปลงเรียนซัมเมอร์กะเค้าเอาไว้ด้วย ถึงเเม้ว่าจะเข้าไปนั่งซิทอินเฉยๆก็เหอะ อาจารย์เเกให้ทำพรีเซนต์หน้าชั้นเรียนเหมือน นร ที่ลงทะเบียนเรียนตามปกติ ตัดเกรดให้ดูต่างหน้าอีกด้วย ฮ่วย

คือวิชาที่ว่านี้มีชื่อว่า Political Economy and Development คือเรียนเรื่องราวของเเบบจำลองต่างๆของสถาบันทางการเมืองที่เหล่านักเศรษฐศาสตร์เเผนใหม่ (Institutional Economist) มึความเชื่อเเบบลึกๆว่าการกำหนดกฏกติกา หรือการสร้างสถาบันทางสังคมให้เข็มเเข็งเเล้ว ผลผลิตของนโยบายสาธารณะนั้นจะสามารถให้ผลตอบเเทนดังที่คนกำหนดนโยบายคาดหวังไว้ โดยถ้าหากมีการเปลี่ยนกฏ กติกา ในการมีส่วนร่วมทางการเมิองเเล้วไซร้ ผลลัพธ์ที่ได้ก็จะได้ไม่เหมือนกันทุกครั้้งไป

ในชั้นเรียนอาจารย์ที่สอนไม่ได้มาจากมหาลัยที่ผมเรียนอยู่ซักทีเดียว เเต่เป็นอาจารย์มาจากคอลเลจข้างๆที่มีชื่อเสียงทางด้านสายสังคมศาสตร์พอสมควร ใกล้ขนาดว่าเดินไม่ถึงห้านาทีก็ไปมาหาสู่กันได้ อาจารย์เเกชื่อ Brock Blomberg ย้ายมาจาก Wellesley College, MA ซึ่งก็เป็นคอลเลจที่ดังและดีมาก สไตล์การสอนในคลาสเเกก็เป็นไปเเบบง่ายๆไม่เน้นบรรยายเลยก็ว่าได้ เเกเลือกที่จะให้หัวข้อของเเต่ละคลาสมาเเล้วระบุผลงานทางวิชาการที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อนั้นๆให้ นศ ไปอ่านเตรียมตัวมาพรีเซนต์หน้าชั้นเรียนว่า มีความเป็นมาอย่างไร ในเเต่ละคลาสจำนวนของเปเปอร์ก็มากบ้างน้อยบ้างเเตกต่างกันออกไปตามหัวข้อ เเต่โดยเฉลี่ยเเล้วไม่ต่ำกว่าห้าเปเปอร์ บางครั้งมีนับสิบใครเลือกที่จะพรีเซนต์หัวข้อนั้นๆก็ต้องเลือกอันที่ตัวเองคิดว่าเข้าใจมากที่สุด เพราะเนื้อความสำคัญของผลงานวิชาการนั้นไม่ยากนักในการทำความเข้าใจ ส่วนที่ยากนั้นจะเป็นส่วนของเลขมากกว่าที่ทำให้งง

นศ เเต่ละคนก็มีเวลาในการพรีเซนต์เท่ากันคือสามชั่วโมง มีเบรคให้สิบนาที คุณจะพรีเซนต์อะไรก็พูดไปเลยจัดสรรเวลาเอาเอง ตัวผมนั้นเลือกที่จะพรีเซนต์โดยใช้ Power Point เป็นตัวช่วยทางเลือกสุดท้ายเพราะมีความรู้สึกว่ามันเหมือนเป็นการจดโน๊ตย่อๆกันลืมให้ตัวเองด้วย เลยเสียเวลาไปเกือบอาทิตย์ในการอ่านเปเปอร์เเล้วก็ทำ Power Point

หัวข้อที่ผมสนใจเเละเลือกที่่จะพรีเซนต์นั้นเกี่ยวกับ Dynamic Voting and Redistribution โดยผมเลือกผลงานเขียนของ Alesina and Rodrick เรื่อง Distributive Politics and Economic Growth (1994) เป็นเเบบจำลองหลักในการอธิบายถึงการกระจายรายได้กับการจำเริญเติบ
โตทางเศรษฐกิจ ซึงผู้เขียนเห็นว่าทั้งสองอย่างนี้มีความสัมพันธ์ที่ขัดเเย้งกัน โดยเฉพาะให้สังคมที่มีคนจนเป็นประชากรส่วนใหญ่ของประเทศย่อมต้องการความช่วยเหลือจากรัฐอย่างมาก โดยผ่านการจัดสรรนโยบายภาษีจากการเก็บภาษีคนรวยเเล้วจึีงเเจกจ่ายเงินภาษีที่ได้มาให้กับคนจน เเน่นอนการเก็บภาษีย่อมไม่เป็นที่ต้องการของคนรวยมากนักหากตนเองต้องทำงานอย่างหนักเเล้วต้องเสียภาษีให้กับรัฐ เพื่อนำเงินไปอุดหนุนคนยากจน อีกทั่งยังก่อให้มีการบิดเบือนทางเศรษฐกิจ เนื่องด้วยการจัดเก็บภาษีกับคนรวยนั้นย่อมก๋อให้เกิดการเปลี่ยนเเปลงพฤติกรรมในการสะสมปัจจัยทุนทางเศรษฐกิจในระยาวด้วย ซึ่งถ้าระดับอัตราภาษีอยู่ในระดับที่สูงมากเกินไปก็อาจจะทำให้ภาวะทางเศรษฐกิจหยุดชะงักได้

ผมคงไม่เขียนลงรายละเอียดของเปเปอร์นี้ผ่านบล็อคเพราะมันจะเป็นอะไรที่ลงในรายละเอียดมากเกินไป เอาเป็นว่าถ้าใครสนใจอ่านเปเปอร์นี้ฉบับ Power Point ก็ไปดาวน์โหลดกันได้ที่ เว็บ geocities ของผมได้ตามอัธยาศัย คลิ๊กที่ EC 329 เเล้วกัน เเต่ที่ผมอยากเขียนถึงอีกเเง่มุมนึงของการเอาเปเปอร์นี้ไปอธิบายก็คือถ้าในสังคมที่เราอยู่ยังมีความไม่เท่าเทียมกันระหว่าคนจนกับคนรวยอยู่เยอะ การที่รัฐจะหวังใช้นโยบายผลักดันด้าน ศก อย่างเดียวนั้นมีอันตรายต่อความขัดเเย้งระหว่างคนในประเทศอย่างสูง เพราะคนจนก็จะมีการต่อต้านต่อกลุ่มชนชั้นนายทุน มองตัวอย่างง่ายๆไม่ใกล้ไม่ไกลอย่างตอนนายกไทยคนปัจจุบันขายหุ้นเเล้วไม่เสียภาษีแล้วเป็นไง ผลักดันการเปลี่ยนเเปลงเเก้กฏหมายหลายต่อหลายครั้งที่มีส่วนช่วยให้เครือข่ายธุรกิจที่มีสามสมพันธ์อันเเน้นเเฟ้นกะท่านนายก ให้ได้กำไรสูงขึ้นสร้างช่องว่างระหว่างคนรวยกะคนจนให้มากขึ้นไปอีก กระเเสต่อต้านจากทุกสารทิศเป็นอย่างไร รัฐบาลไทยน่าจะเอากลับเอาไปทบทวยเป็นบทเรียนถึงความกระหายอยากรวยของผู้นำให้ผลลัพธ์เป็นอย่างไร รัฐควรหันกลับมาใส่ใจกับคนจนให้มากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ อย่างน้อยเเสวทางการพัฒนา ศก ของในหลวงก็เป็นหนทางหนึ่งที่ผมเห็นว่าเป็นการเเก้ปัญหาความโง่ จน เจ็บในระยายได้ เเม้อาจจะไม่เห็นผลในระยะสั้นแต่เเนวทางการปฏิบัตินั้นเน้นถึงการพัฒนาความเป็นอยู่ของคนจนให้ดีขึ้น ซึ่งผลที่ตามมาคือช่องว่างระหว่างคนจนกับคนรวยจะเเคบเข้าหากัน ณ เวลานั้นผมมีความเห็นว่าการพัฒนา ศก จึงเป็นไปได้อย่างราบรื่น

สรุปเเล้ววิชาที่ผมเรียนตัวนี้ผมให้ไปห้าดาวเลย เป็นวิชาที่เนื้อหาสนุกเเละผมก็สนใจมากๆด้วย เวลาที่เหลือในคอร์สเวิคร์ของผมคงได้เรียนวิชาเเนวๆนี้อีเยอะ หลายๆคนคงเดาได้ว่าอีกหน่อยผมคงสนใจเขียนงานในเเนวไหน

Happy Birthday

2006-06-13T21:13:00.000-07:00

ขอปันพื้นที่บล็อคส่วนตัวอวยพรคนเกิดวันนี้หน่อยละกัน คนไม่ได้เกิดวันนี้ก็ขอให้อานิสงค์ความสุขส่งต่อไปด้วย ปีนี้ครบรอบวันเกิดปีที่เท่าไหร่ผมรู้เเต่บอกไปคงโดนยำเเน่ๆ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนสนิทภาคบังคับ ภาคจำเป็น ภาคพิศดาร ก็ขอให้มีความสุขมากๆสวยวันสวยตืน ประสพความสำเร็จในหน้าที่การงาน และด้านอื่นๆ
ป.ล. ถึงไม่ได้เจอก็คิดถึง คงได้เจอกันตัวเป็นๆเร็วๆนะ

102.7 KIIS FM

2006-06-07T21:38:00.000-07:00

เหตุเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเช้าเเบบสดๆร้อนๆเลย ขับออกจากบ้านก็เปิดวิทยุตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติก็คือผมเปลี่ยนช่องไปฟังคลื่นเพลงสดทางวิทยุ ซึ่งปกติเเล้วผมฟังเเต่ซีดีเอา เนื่องจากมันเปิดเพลงซ้ำกันเเบบทุกชั่วโมงน่าเบื่อมาก ใครทนฟังมันได้สามชั่วโมงคงร้องเพลงตามมันได้ไม่เเปลก (ใครว่ามีเเต่เมืองไทยที่เอาเเต่เปิดเพลงซ้ำมาเป็นประเทศเดียว อเมริกามันก็พอๆกัน หนำซ้ำอาจจะเเย่ซะกว่า)

ไอ้คนจัดรายการนี่มันชื่อ Ryan Seacrest ซึ่งผมว่ามันเป็นคนตลกมาก ปากจัด ถ้าใครอยู่เเถบๆเเอลเอก็คงมีโอกาศได้ฟังเค้าคนนี้จัดรายการบ่อยครั้ง (ถ้าใครไม่คุ้นหน้าก็ให้นึกเข้าไว้ว่าเป็นพิธีกร American Idol เข้าไว้)แล้วเค้าคนนี้ก็จะปล่อยมุขขำๆออกมาเรื่อยๆ อย่างเช่นปีที่เเล้วเนี่ย พอเค้าจัดรายการ American Idol เสร็จ เค้าก็พาเพื่อนไปนั่งกินร้านอาหาร Marie Callender's ผมจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า ไอ้เจ้า Ryan นี่มันเล่าว่ามันสั่งหอยเเมลงภู่มาจานหนึ่งกินกะเพื่อนที่เป็นผู้ชายสองคน เเบบเเชร์กันนะครับ มันยังเล่าได้ตลกว่า มันเเปลกตรงไหนวะที่มันจะสั่งหอยเเมลงภู่มากินกะเพื่อนชายมันสองต่อสอง ทำไมคนทั้งร้านต้องหันมามองด้วยสายตาส่งซิกว่าคู่เกย์มาเดทกัน

หนำซ้ำมันยังเล่าได้ว่าคนส่วนใหญ่ที่มากินในร้านนี่มันนะเด็กสุด เพราะจากการกวาดสายตาหาค่าเฉลี่ยอายุคนในร้านเเล้ว ณ ระดับความเชื่อมั่นที่สูงพอสมควร ทำให้เค้ากล้าที่จะสรุปฟันธงได้ว่าอายุเฉลี่ยไม่น่าต่ำกว่า 65 เป็นอย่างน้อย มันยังล้อเลียนต่อไปได้อีกว่าเห็นมากันเป็นคู่ๆ พอเริ่มคุยสั่งอาหารก็ต้องสูดอากาศจากถังอ๊อกซิเจนไปด้วย ไม่งั้นเดี๋ยวหัวใจวายตาย เเถมกินข้าวเสร็จก็ต้องถอดฟันปลอมมาล้างในเเก้วน้ำก่อนสั่งพายมาเป็นของหวานตบท้าย ดูในความปากจัดปนตลกของมัน ผมยังตามมันไม่ติด

นี่เเค่เรื่องเรียกน้ำย่อย เเต่เรื่องที่อยากจะเล่าสู่กันฟังนี่มันอีกเรื่องนึง คือเรื่องของเรื่องช่วงเช้าๆของเเต่ละวันในรายการ มันจะต้องมีช่วงเเกล้งคนอะไรประมาณนั้น เเล้วเช้านี้ก็ไม่พลาด เหตุของเรื่องมันก็คือว่า มีสาวใหญ่นามหนึ่งชื่อ Marina เเต่งงานกับชายหนุ่มนาม Diego จนเวลาล่วงมาเเล้ว 22 ปี ดันเกิดอาการสงสัยว่า เเฟนเสือกไปมีกิ๊กเนื่องจาก Diego มีพฤติกรรมเปลี่ยนไป

ไอ้กระทาชาย Ryan เลยจัดให้ มันมีเเผนให้สาวในออฟฟิสมันโทรศัพท์ไปหานาย Diego เเล้วเเกล้งทำเป็นว่าโทรมาจากบริษัทขายดอกไม้ในเมือง Anaheim, CA ทำการโปรโมทบริษัทโดยจะจัดส่งดอกไม้ไปให้ใครก็ได้ที่นาย Diego อยากส่งเเถมบริการส่งข้อความพิเศษผ่านทางการ์ดที่บริษัทเเนบไปให้กับผู้รับด้วย ในขณะที่บทสนทนาของคนทั้งสองหาได้จำกัดอยู่เเค่สองคนไม่ หากเเต่ยังมีคนอีกเป็นเเสนๆ รวมทั้งนาง Marina ฟังอยู่ด้วย

เเรกทีเดียวนาย Diego ก็ไม่เอาท่าเดียวเนื่องจากกลัวที่จะต้องเสียตังไปกับค่าธรรมเนียมต่างๆ เสมือนโดนเซลขายทางโทรศัพท์ เเน่ละครับก็ต้องปฏิเสธกันไว้ก่อน เเต่พอถามไปถามมาจนเเน่ใจว่าได้ฟรีเเน่ๆไม่ต้องเสียค่าไรทั้งสิ้น (อาจเสียค่าโง่ถ้าหลงกล)

หากนาย Diego ดันไปมีกิ๊กจริงเเล้วดันส่งดอกไม้ไปให้สาวกิ๊ก โทษสถานเดียวคือโดนประณามออกทางวิทยุเเน่ๆ เเถมเมียอาจเผ่นกระบานต่อหลังหลายการ ผมก็นั่งขับไปฟังมันต่อไปว่านายนี่มันจะส่งดอกไม้ให้ใคร นาย Diego มันก็เปรยๆกะตัวเองว่าในใจตอนนี้มันมีอยู่สองคนที่อยากให้เเต่ไม่รู้จะเลือกให้ใครดี คิดไปคิดมาเค้าก็เลือกได้ว่าส่งดอกกุหลาบหนึ่งโหลไปให้สาวนามว่า Veronica ดีกว่า ลงข้อความขอเเสดงความยินดีและให้ประสบความสำเร็จในชีวิต ลงท้าย รักนะ (เด็กโง่)จาก.......................พ่อ

เอากันซิครับอุตส่าห์นั่งลุ้นมาตั้งนานนึกว่ามันมีกิ๊กจริง แล้วส่งดอกไม้ไปให้สาวใหม่ งานนี้มีเฮเเน่ แต่กลับตาลปัตรไม่เป็นอย่างที่คิด เจ้า Ryan เลยเผยตัวเเถมย้ำเเล้วย้ำอีกว่าเป็นลูกสาวจริงเหรอ นาย Diego ก็งงซิครับ ไรวะไหนบอกเป็นบริษัทส่งดอกไม้ไหงมาเป็นรายการวิทยุได้ละ สาว Marina เลยเผยตัวออกมากขอโทษขอโพยผัวรักใหญ่ว่าผิดไปเเล้ว ฝ่ายผัวคงอึ้งไปเล็กน้อยไม่นึกว่าจะเจอมุขนี้เข้าไป เลยปลอบเมียรักใหญ่ ว่าลูกๆเเละเมียเป็นชีวิตของนาย Diego หากขาดเมียเเล้วลูกไซร้มันจะอยู่บนโลกใบนี้ได้อย่างไร ที่มันเปลี่ยนเเปลงเป็นคนเจ้าอารมณ์เพราะมันต้องเร่งทำงานเพิ่มชั่วโมงเพราะลูกสาวจบไฮสกูลจะต่อเข้ามหาลัย ลูกคนเล็กอีกคนก็กำลังขึ้นไฮสกูลเลยต้องปั๊มเงินกันหน่อย

ไอ้เจ้า Ryan มันยังบอกเลยมีคนอยากให้เป็นอย่างที่ผมคิดจริงๆ จะได้มีเฮกันกลางอากาศ สรุปเรื่องนี้ก็จบไปเเบบเเฮปปี้เอนดิ้ง คนทางบ้านก็บ้ากันไปกับเค้า โทรมากันใหญ่ว่า นาย Diego นี่ช่างเป็น Sweet Guy เหลือเกินรักบ้านรักครอบครัว อยากได้มาเป็นผัวจริงๆ ผมก็นั่งคล้อยตามกับนาย Ryan กะคนฟังทางบ้านไปสักครู่จนมาเอะใจ แล้วที่มันบอกว่ามีผู้หญิงสองคนให้เลือกเเต่ไม่รู้จะให้ใครดี ในเมื่อคนที่มันให้ดอกไม้เป็นลูกสาว เเล้วสาวอีกคนนี่จะเป็นใครหว่า ............

MIT Open Course Ware

2006-05-29T17:07:00.000-07:00

Education is a very big investment. Especially, if you want to study in the high reputation university (you can include the Ivy Leaque Schools in your consideration), you might end up with paying more than $40,000 per year. But if you are just be able to afford for an average-cost university like me :P , what do you expect from its quality? it is an interesting issue for me so far. The educational dilemma of preferring high quality school with low cost has been my concern all the time. Until recently, I found an interesting website from MIT which is called "Open Course Ware", which opens to the public to search for a supplemental material in ones' field of study (Of course for me is Economics and Politics). This web has some courses that are very helpful in Science and Social Science (not all subjects though, sorry guys if you can't find any subject in your interests). This might be considered as a educational philanthropist. So I'd would say I will be enjoy to be a educational freerider while other MIT students pay for me. Everybody feels free to join!

Wong Fu Productions!

2006-05-27T10:13:00.000-07:00

I was in the computer lab on thursday morning with my friends. Not that long, one of my friends showed us the video clip produced and under directed by Phillip Wang and his associates (more formally by Wong Fu Productions). The short movie is so awesome and very interesting to me. If you are kinda person who has this question in your mind "why are all the white guys taking our girls?". It's not a serious issue at all but it has sticked in my head for quite sometime. No academic proof is needed in this situation, just have some fun! I strongly recommend you to take a look on this clip. Its title is "Yellow Fever".

P.S. Phillip Wang is an undergrad student at UC San Diego. I guess his major is Visual arts and his men are in different majors but they're gathered together to form Wong Fu Productions. Phil is a talent guy in my opinion and his own songs are pretty good for listening (you can hear it from the iconoclast's song).

The 5th Milestone

2006-05-22T21:04:00.000-07:00

นับย้อนหลังไปสักห้าปีได้ เวลาราวๆนี้เลยผมก็ได้มาเดินโต๋เต๋อยู่เมืองนางฟ้าได้สักพักนึง หารู้ไม่ว่ายังต้องอยู่เมืองเเสงสีเเห่งนี้มาอีกตั้งห้าปี แล้วต้องอยู่ไปอีกกี่ปีก็ไม่รู้ จะว่าไปเวลาผ่านไปเหมือนโกหก

แต่ยังดีผมไม่ค่อยเป็นโรคคิดถึงบ้านสักเท่าไหร่ ไม่งั้นเหงาตายไปนานเเล้ว เอาเป็นว่าเขียนไว้เตือนความทรงจำเฉยๆ

ป.ล. หายไปนานดองเค็มอย่างที่มีคนเค้าเมนต์ไว้ เนื่องจากภาระกิจการเรียน โคตรหนักเลย ซัมเมอร์นี่คงได้เอางานทีี่ส่งในห้องเรียนมาเเปะๆเอาไว้ขัดตาทัพอีกเเน่ๆ เพราะขี้เกียจเหลือเกิน

Scripps College

2006-04-15T19:10:00.000-07:00

I don't have much time to write any thing these days because we are go toward at the end of Spring 2006 semester. It means that many cups of coffee will be consumed. It's normal for graduate student, isn't it?

I took some pictures from Scripps College. This college is a liberal arts college where only girl can get the admission. Kinda cool right? Please enjoy!

The main entrance of Scripps College

At the admission office hallway

Looking from another side of the admission building.

President Office from the outside

The Dining Hall at Scripps College. Very good food here. I like it.

Scripps Garden

The orchard road

The International Festival

2006-04-09T09:06:00.000-07:00

I have told many friends in the past week, that I will try to post a new blog story when the international festival at The Claremont Colleges is over. I guess this is a time to keep my promise.

This is my first time that I will participate in this festival, which will be held on Saturday 8th, 2006. Many people told me the story of this international festival that it is the most famous festival in town (the city of Claremont). Local people and also neighborhood will come by and enjoy this joy during the first week of California spring season.

Basically, the principal staff of this festival is the I-Place (or international office in general term), where we can utilize all facilities such as kitchen, place, frozen truck, and so on to run our thai booth.

I-Place lounge where we can watch cable TV and enjoy our time

A day before the festival begins, thai students were gather at the I-Place around 2 p.m. to prepare some thai tea, since we decided to buy ready-to-sell grilled chicken (ไก่ปิ้ง) and thai fish cake (ทอดมันปลา) to save our time in preparation. Only thai tea is our studentmade product (forget about vocabulary).

Our thai labors at The Claremont Colleges

During the preparing of thai tea, there was full of laughter because we are not trained to be a professional chef. We messed up the kitchen and spilled thai tea on the floor. We were supposed to follow the kitchen instructions of how to make a sanitary food, for example, we should wear a hairnet/hat and gloves to keep our food free from germ, but we failed to do so.

P’ Golf is seemed the most dependable guy, who we voluntarily assigned him to make thai tea (I’m not sure that he is voluntarily accept it or not but it does not matter). Eventually, we ended up with 4 big pots of thai tea that can serve hundreds of customers.

We are filtering tea leafs from thai tea

On the festival day, our booth, next to Australian student’s booth, is located at the beginning of the Claremont McKenna College lawn. We set the price $3/stick for grilled chicken, $1.5/glass for thai tea and $2/5 pieces of fish cake.

Our festival guests

Our thai booth

Our cooks

We took the photo at the end of the festival. Smell like a smoked chicken!

We made a total sale of $1,200 (by approximate) which the profit yields $600. It’s not that bad for us at all (remember we are not experienced cook). Our energy is exhausted. So tired man! Thank you for all of us.

School of Politics and Economics at Claremont Graduate University at night time.

ขอบ่นด้วยคน

2006-03-22T21:15:00.000-08:00

บล็อคอันนี้ไร้เเก่นสารโดยสิ้นเชิง ถ้าหลงคลิ๊กผ่านมาก็กดปิดได้เลยถ้าไม่อยากอ่านเรื่องของคนบ่น

สืบเนี่องด้วยเมื่อเช้าดันมีสอบมิดเทอมครั้งเเรกของวิชาเศรษฐศาสตร์มหภาค ไอ้ว่าวิชาตัวนี้เป็นวิชาที่ไม่ค่อยถนัดมาเเต่ไหนเเต่ไร โดยส่วนตัวชอบวิชาเศรษฐศาสตร์จุลภาคมากกว่า ดังนั้นวิชาด้านการคลัง อุตสาหกรรม ผมจึงมักได้คะเเนนพอไปวัดไปวาได้ ตัว ศศ มหภาคตัวนี้ที่คณะผมเป็นตัวสุดท้ายในกลุ่มของ ศศ มหภาค ที่ นศ ป.โท และ ป.เอก ต้องลงกัน ท่าจะว่าไปจริงๆ ผมไม่ต้องลงก็ได้เพราะผมก็ไม่ใช่เด็ก ศศ เต็มตัวซักเท่าไหร่ แต่ด้วยความเเรดส่วนตัวอยากรู้อยากเห็น ก็ลงๆเรียนดีกว่า จะได้ไม่เสียชื่อว่าเป็นนัก ศศ อยู่ครึ่งตัว

เนื้อหาของครึ่งเทอมเเรกก็เรียนพวกโมเดลมหาภาคของสำนักนีโอคลาสสิคทั่วๆไป อาจารย์ก็บอกด้วยนะว่าจะออกเเนวไหน ไอ้เราก็อ่านมันจน เออเฮ้ยพอไปวัดไปวาได้ก็คืออ่านจบนั่นเเหละครับ เเต่ทำข้อสอบเก่าไม่ได้สักปีเลย ไม่มีเวลาครับ ทำได้อย่างดีที่สุดก็ดูเเบบฝึกหัดการบ้านที่ผู้ช่วยอาจารย์เเจกจ่ายระหว่างเรียน

ให้วัดความมั่นใจก่อนเข้าห้องสอบนี่ผมให้ไปประมาณ 80-85 เปอร์เซนต์เลยนะ คาดว่าสอบมาคงไม่ต้องดำน้ำใต้มีน มานั่งในห้องสอบก่อนสิบนาทีก็เปิดคอร์สเเพคไปเรื่อย เออ เรื่องนี้ผ่านหูผ่านตามา นิยามมันก็โอเคนี่ก็โอเคเเล้วนี่หว่า เลยนั่งเล่นดูเพื่อน นศ สาวๆ ฆ่าเวลา เหอๆๆๆ

นาทีพิฆาตมาถึงอาจารย์เริ่มเดินเเจกข้อสอบพร้อมสมุดสีน้ำเงิน (ที่อเมริกาเค้าเรียกสมุดคำตอบว่า blue book คงเพราะหน้าปกมันเป็นสีฟ้า) ได้มาปั๊บอ่านปุ๊ปปรากฏว่าได้เรื่อง คำถามมีอยู่สามข้อใหญ่ ซึ่งประกอบไปด้วยลูกไม้อีกห้าหกหน่อต่อข้อ แล้วคำถามมันก็ชวนให้ปวดขมับอย่างเเรก ไม่ได้ให้ความกระจ่างต่อการเป็นคำถามเล้ย หรือถ้ามันกระจ่างเกินไปเค้าจะไม่เรียกว่าเป็นคำถามก็ไม่รู้

ปรากฏว่าเหล่าเพื่อน นศ ทั้งหลายรุมถามหาความกระจ่างของคำถามเป็นระยะๆ ส่วนผมเหรอครับ ยังนั่งอ่านโจทย์ต่อไปเลือกไม่ถูกครับทำข้อไหนก่อนดีวะ ทำสลับไปสลับมากลายเป็นว่าเวลาผ่านไปแล้วครึ่งชั่วโมง เหลืออีกชั่วโมงครึ่งเท่านั้นเอง เเต่หาได้สำเหนียกเลยไม่ว่าควรรีบๆทำให้เสร็จเป็นข้อๆไป เป็นการสอบครั้งเเรกที่ผมรู้สึกใจเสียอย่างเเรง สมองนี้ไม่ได้เพ่งหาคำตอบข้อสอบเลย นั่งคิดเเม่งเอ้ยดร๊อปก็ไม่ได้ ตัวนึงก็เเพง ไม่ได้เป็นเหมือนเมืองไทย ดร๊อปทีไม่ถึงพัน อีกทั้งถ้าดร๊อปจริงๆวีซ่านักเรียนก็มีปัญหาอีก นั่งฟุ้งซ่านได้อีกสิบห้านาที เริ่มนึกถึงสัจจะธรรม เลือกเองนี่หว่าจะนั่งบ่นทำเ-ียไรวะ

เท่านั้นละครับเริ่มล๊กๆทำให้เสร็จเป็นข้อๆไป เเต่ไม่เสร็จหมดทั้งสามข้อถ้วนหรอกครับ ได้อย่างมากก็ประมาณสองข้อครึ่งได้ เพราะที่เหลือตันเเล้วจริงๆ เลยเอาเวลาที่เหลือไปตรวจทานคำตอบดีกว่า อย่างน้อยก็จะได้มั่นๆว่าไม่ได้คำนวนผิดพลาด อย่างที่คาดนั่ง differentiate สมการผิดไปหน่อย ยังดีกลับตัวกลับใจทัน ไม่อย่างนั้นไม่รู้จะเหลือเเต้มให้ลุ้นเท่าไหร่

หมดเวลาอาจารย์เดินเก็บข้อสอบหมด ผมรีบออกก่อนเลยครับไม่ไหวเเล้วปวดฉี่อย่างเเรง กลับมาอ้าวเฮ้ยเพื่อนหายหมด สืบสาวราวเรื่องได้ความว่าหลายคนมีสอบต่อวันจันทร์ เลยต้องกลับไปกบดานกันต่อ ผมก็ลองถามๆเพื่อนๆคนไทยดู เค้าก็บอกทำไม่ทันทั้งหมดก็มั่วๆไปบ้าง เเถมยังบอกข้อสอบไม่เหมือนข้อสอบเก่า ออกยากกว่า เราก็เออดีเว้ยไม่รู้สึกเเย่เท่าไหร่ที่ไม่ได้อ่านข้อสอบเก่า ไม่งั้นคงนอนไม่หลับไปหลายคืน

ยังไงก็ทำไรไม่ได้เเล้วครับกลับไปเเก้ไขอะไรไม่ได้ แล้วเเต่บุญเเต่กรรมก็เเล้วกัน เฮ้อ

สัพเพเหระกับ Iconoclast

2006-03-19T13:05:00.000-08:00

สวัสดีทุกคนครับช่วงนี้คงไม่ได้เขียนอะไรให้จบเป็นชิ้นเป็นอ้น เนื่องจากยุ่งมากครับไหนทำงาน ไหนจะเรียน ไหนจะการบ้าน เเถบกระดิกไปไหนไม่ได้ เเถมยังเป็นโรคติดเอ็มอีก จบกัน

ทำได้อย่างมากคงอัพเดทเรื่องราวเล็กๆน้อย เพราะเเถบไม่ต้องใช้หัวคิดในการเขียนสักเท่าไหร่ อาศัยคิดไปพิมพ์ไป โพสเป็นบล็อคขัดตาทัพไปก่อน อย่างเเรกเลยเนี่ย เมื่อวันพุธที่ผ่านมา ผมได้รับซองเอกสารสีขาวจากสถานกงศุลเเอลเอ ไม่ต้องเเกะดูก็ทราบว่าเป็นบัตรเลือกตั้ง ส่งมาให้เร็วทันใจดีเหลือเกิน อันนี้คงเป็นสิทธิ์อันชอบธรรมของผมตามครรลองของระบบประชาธิปไตย ที่ผมคงไม่ปฏิเสธที่จะใช้มันในยามที่ผมไม่เห็นด้วยกับรัฐบาลชุดนี้ และผมขอเป็นเสียงข้างน้อย ทืี่ขอเเสดงออกตามกฏ กติกา บ้านเมือง ที่คุณทักษิณย้ำนักย้ำหนาว่าถูกต้องที่สุด ขอให้เสียงส่วนน้อยของผมทำให้คุณทักษิณได้หันกลับมาพิจารณาตนเอง ของเเค่ท่านเบี่ยงหน้ามาซักเล็กน้อยก็ยังดี อย่าได้ทำเพิกเฉยเหมือนกับผมไม่มีตัวตนในระบอบการปกครองของประเทศไทย

การลงคะเเนนเสียงเลือกตั้งของคนต่างเเดนนั้นจะมีล่วงหน้าก่อนคนที่เมืองไทยพอสมควร เนื่องจากต้องมีการส่งบัตรเลือกตั้งออกมาจากประเทศไทย ส่งไปยังกงศุลตามประเทศต่างๆ แล้วถึงจะส่งมาตามที่อยู่ทีเราได้เเจ้งไว้กับทางกงศุล ซึ่งถ้าเราไม่ได้ลงทะเบียนเลือกตั้งล่วงหน้า ก็คงต้องเเสดงความเสียใจด้วยครับ เพราะเค้าส่งบัตรเลือกตั้งมาตามจำนวนของผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งที่ได้ลงทะเบียนเเจ้งความจำนงเอาไว้เเล้ว ตัวผมนั้นได้เเจ้งล่วงหน้าไปเป็นชาติเเล้วครับ ตั้งเเต่เมื่อสี่ปีที่เเล้ว ทางกงศุลมีฐานข้อมูลเดิมอยู่ การเลือกตั้งคราวนี้ผมเลยไม่ต้องทำอะไร รอให้เค้าส่งบัตรเลือกตั้งมา แล้วกาไปส่งกลับไปกงศุล เป็นอันจบกระบวนการมีส่วนร่วมประชาธิปไตยของผม ซึ่งผมลองนับดูเเล้วเกินสี่วินาทีครับ ไหนจะเเกะซองไหนจะอ่าน ไหนจะกา เอาบัตรใส่สอง เขียนจ่าหน้าซอง เห็นทีผมคงเชื่อนักวิชาการไม่ได้เเล้วครับ ฮา (ล้อเล่นนะครับ)

ช่วงสองอาทิตย์เเรกหลังสปริงเบรค คงยุ่งหน่อยมีสอบตามมาเป็นลูกปูเป็นพรวน ฉิบหายละซิคราวนี้ปิดสปริงเบรคก็เหลิงพักผ่อนซะ ก็ว่ากันไปครับชะตากรรมนั้นโทษใครได้นอกจากตัวเอง คิดเองเลือกเองก็คงต้องก้มหน้าก้มตาอ่านกันให้จบต่อไป รอเวลาอีกเเค่เดือนครึ่งก็จะเป็นไท

อาทิตย์ที่สามหลังจากนั้นคงได้ถ่ายรูปงาน Claremont International Festival มาฝากกัน ปีนี้เป็นปีเเรกครับที่ผมมีส่วนร่วม งานนี้เป็นงานที่มหาลัยต่างๆในเครือ The Claremont Colleges จัดขึ้นวันที่ 8 เมษายน ก็คงเป็นลักษณะของงานเเฟร์ละครับมีการจัดขายอาหาร มีการเเสดงประจำชาติต่างๆของนักเรียนต่างชาติ ซุ้มพี่ไทยนั้นคงมีทอดมัน ชาเย็น น้ำเเข็งใส เป็นตัวชูโรง ไม่ได้เป็นอาหารประจำชาติสักทีเดียว เเต่เป็นอาหารยอดฮิตของเด็กประจำชาติครับ ไม่รู้หมู่รึจ่า เเต่ที่เเน่ๆ กะถ่ายรูปสาวๆในงานเต็มเเม๊ค

เอาเป็นว่าตารางคร่าวๆในชีวิตผมก็คงเป็นดังที่กล่าวข้างต้น ตอนนี้ขอตัวไปหน้าดำน้ำคร่ำเครียดกับ Macroeconomics Model ก่อนเเล้วกันครับ เจอกันตัวเป็นๆ หลังสอบ

ป.ล. เจอโค๊ดนี้มาอย่างบังเอิญบนบล็อครุ่นพี่เห็นว่าน่ารักใช่ย่อยสำหรับคนรักทักษิณ (ร๊ากมากจนอยากให้ท่านเว้นวรรคทางการเมือง) ถ้าเหล่าบล็อคเกอร์สนใจก็ก๊อปไปประดับบล็อคท่านๆกันได้ครับ เเค่ลองคลิ๊กเเถบมุมซ้ายบนของบล็อคผม แล้วก็ไปก๊อปปี้กันตามสบายครับ หรือจะก๊อบโค๊ดน้ีเลยก็ได้นะครับ (script type="text/javascript" src="http://www.thaksingetout.org/campaign/tkout_small_left.js") (/script) โปรดสังเกตคำเตือนของคนใกล้ตัวท่านก่อนลงมือปฏิบัติการ

ตลกเเบบเหลี่ยมๆ

2006-03-13T20:36:00.000-08:00

อุณหภูมิทางการเมืองสูงขึ้นๆทุกวัน ไม่รู้ว่าจะร้อนกว่าความร้อนของดวงอาทิตย์ที่ส่องผ่านชั้นบรรยากาศ (ที่ไม่รู้ว่ามีรึเปล่า)ลงมาเเถบเมืองกรุงเก่าของเรา การชุมนุมก็ยังคงต่อเนื่องกันต่อไป วันนี้ก็ติดตามมาจนเค้าเคลื่อนขบวนกันไปที่หน้าทำเนียบรัฐบาลเเล้ว ต้องขอบคุณอานิสงค์ ASTV ไม่งั้นคงหมดสิทธิ์ดูกันสดๆ ไม่รู้คนเมืองไทยได้มีโอกาสได้ดูตามช่องฟรีทีวีรึเปล่า เหมือนสื่อปฏิบัติตนคลุมเคลือเหลือเกิน เห็นเเล้วไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่ ปิดกันได้ปิดกันดี ประชาชนอย่างเราๆท่านๆก็โดนบังคับดูละคร เกมส์โชว์กันต่อไป เอาเป็นว่าติดตามกันต่อไปแล้วกันครับ อนาคตบ้านเมืองเราก็อยู่ในมือของเราๆท่านๆ

มีผลงานชิ้นโบเเดงของใครไม่ทราบทำออกมา เเล้วมีการเเพร่ระบาดทางโลกอินเตอร์เน็ตรวดเร็วยิ่งกว่าไข้หวัดนก เเต่เเปลกยิ่งระบาดยิ่งขำยังไม่เห็นมีใครตายสักที ท่านผู้อ่านลองไปดูหน่อยเเล้วกันว่ามันเป็นเพราะอะไร

Spring Break 2006

2006-03-10T10:22:00.000-08:00

Ohhhhh..h! This should be the time that I have waited for the past few weeks, since I started my spring semester. Spring break!!! Here it comes! I have to adjust my routine for a while to be accustomed to a new environment (work and study). I was sick for the first month because my internal clock was adjusting itself ex. i wake up early and go to bed so late. So far so good! Finally, spring break is here. Most students spend their time in spring break to travel or have fun but not in my case. I have to catch up most of the materials in my classes since after the spring break there are two exams waiting for us. Same old same old! Should I appreciate for the spring break?

Petition 49

2006-03-01T08:20:00.000-08:00

I found this link on Pantip website. I think that it's one of democratic participations for students and people who are away from home to express their political action or idea. This site is initiated by students from Oxford University and London School of Economics (LSE). Please take sometime to take a look and use your own discretionary judgement to justify this petition. Is it sound democratic action or not? You just use your school e-mail address to send your name, your school name, and your degree. Have fun! Thank you for being a jigsaw in our democratic arena.

P.S. To reduce the temperature of Thai Politics, Please read article posted by Mr. Fringer. So funny!

News Article

2006-02-27T08:02:00.000-08:00

I've copied and pasted this quote from manager's website. This is an interview from old lady, living in Northeastern of Thailand. I'm very impressed and want to share with you guys. Enjoy!

จากที่เคยน้อยอกน้อยใจที่มักถูกคนภาคอื่นๆ มองว่าเป็นคนโง่เขลาเบาปัญญา รับเงินจากนักการเมืองในการเลือกตั้งแต่ละครั้งๆ ครั้นพอได้ฟังและเห็นลีลาของผู้เฒ่าวังน้ำเย็นในครั้งนี้ หลายคนถึงกับมีความรู้สึกดีขึ้น พร้อมยืนยันคนอีสานไม่ได้โง่ หากแต่เป็นเพราะฐานะที่ยากจนต่างหากที่เป็นสาเหตุของภาพลักษณ์ดังกล่าว

"บอกได้ว่ามันโล่งไปเปราะหนึ่งเลยนะ ได้ฟังแล้วก็ค่อนข้างจะชื่นใจ..." เสียงบอกเล่าจากผู้ชุมนุมหญิงวัยกลางคนที่เป็นชาวอีสานคนหนึ่ง โดยเจ้าตัวบอกว่าที่ผ่านมาคนอีสานมักจะถูกคนภาคอื่นๆ มองว่าเป็นคนไมที่ไม่มีสมอง ใครให้เงินมาก็รับ ซึ่งตนเองยอมรับว่าจริงเพียงแต่อยากจะให้เข้าใจว่าสาเหตุที่เป็นเช่นนั้นก็เป็นเพราะเรื่องของความยากจนนั่นเอง

"ไม่ใช่ว่าเราโง่หรืออะไร แต่บางทีมันอดอยากจริงๆ ใครให้เรามาสิบบาทยี่สิบเราก็รับ แล้วอีกอย่างมันก็เป็นเพราะนิสัยส่วนตัวของคนอีสานที่แบบว่าขี้เกรงใจ ทีนี้พอเขาให้เราแล้วก็มันก็เลยดูว่าเป็นเรื่องของการมีบุญมีคุณกัน ก็เลยเลือกกัน"

"แต่ถามว่าพวกเราพอรู้มั้ย ป้าบอกเลยว่าพอรู้ คิดดูใครกันมันจะเอาเงินมาให้เราฟรีๆ เพียงแต่ว่าตอนรับน่ะเราได้เห็นๆ แต่ตอนที่พวกเขาไปกินไปโกยกัน มันไม่ได้มีผลกระทบกับเราอะไรมากมาย เราไม่เห็น คนอื่นอาจจะมองว่าเรารับเพราะเราโง่ แต่ถ้าเป็นคนบ้านป้านะ ใครไม่รับนั่นแหละโง่ คือรับก็จน ไม่รับก็จน แล้วยังไง"

ยอมรับมีบางส่วนที่ไม่อาจจะไม่มีความรู้จริงๆ แต่กับปัจจุบันน่าจะเป็นส่วนน้อย พร้อมวอนให้คนอื่นเข้าใจคนอีสานมากยิ่งขึ้น
"เรื่องไม่รู้เรื่อง เรื่องโง่ มันก็มีอยู่แล้ว ก็แหม เราไม่ได้เรียนสูงไม่ได้อะไรนี่ แต่ตอนนี้ป้าว่ามันดีขึ้นกว่าเก่ามากแล้วนะ อย่างเท่าที่เห็นแถวๆ บ้านพี่ เลือกตั้งครั้งที่แล้ว ปรากฏว่ารับเงินกันเป็นแถวๆ แต่พอคะแนนออกมา มันน้อยกว่าที่น่าจะได้ เล่นเอาหัวคะแนนเกือบแย่ไปเหมือนกัน"

"ถ้าถามป้า ก็อยากให้คนอื่นๆ เข้าใจคนอีสานขึ้นนั่นแหละ ว่าเราไม่ได้อยากจะสร้างปัญหาด้วยการเลือกคนไม่ดีเข้ามาหรอก แต่ว่ามันไม่มีทางออกจริงๆ เพราะเราก็ต้องกินต้องใช้ เรื่องปากเรื่องท้องทั้งนั้น"

ยุบสภาเพื่อประชาชนหรือเพื่อตัวกู

2006-02-24T18:11:00.000-08:00

เช้าของวันศุกร์ที่ 24 กุมภาพันธ์ ตามเวลาเเคลิฟอร์เนีย ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเดิมๆเอียนอ่านข่าวการเมืองยังไงชอบกล ประกอบกับวันก่อนหน้านั้นดันสอบอีโคโนเมตริกยังมึนไม่หาย เดินไปเปิดคอมทิ้งไว้แล้วเข้าห้องน้ำด้วยความรู้สึกเอียนๆมึนๆ เเปรงฟันล้างหน้าเสร็จออกมา นั่งเช็คเมล์ไปได้สักพักหันไปอ่านบล็อคไอ้เเบคทีเรียดีกว่า

ตาตื่นเลยครับเห็นมันโพสอะไรเเปลกๆว่า นายกยุบสภาเเล้ว ไอ้เราก็เฮ้ยเเม่งไหนมันบอกว่าต้องรอชาติหน้าถึงจะยุบไง ไหงมันถึงได้ยุบเร็วเเบบนี่วะ ไม่อยากตามอ่านก็ต้องอ่านละคราวนี้ ก็นั่งอ่านเเบบผ่านๆพอให้เชื่อใจได้ว่านายกได้ยุบสภาแล้วจริงๆ ก็ได้มานั่งหงุดหงิดกับตัวเองต่อ

เหตุผลหลักๆที่ท่านได้เเจ้งไว้ในการยุบสภาก็คือท่านรักเเละเคารพการปกครองในระบอบประชาธิปไตย ในเมื่อสภามีปัญหา กลุ่มบุคคลเล็กๆบางกลุ่มก่อปัญหาเล่นเกมส์นอกสภา ท่านก็เลยตัดสินใจคืนอำนาจให้ประชาชนตัดสินใจอีกทีในวันที่ 2 เมษายน นี้ ให้รู้กันไปเลยว่าถ้ายังอยากให้คนชื่อทักษิณกลับมารับใช้ท่านต่อก็เลือก ถ้าไม่พอใจก็อย่าเลือกผม ผมก็จะได้ไปทำอย่างอื่น

คำถามของผมเกี่ยวกับการยุบสภาครั้งนี้เริ่มผุดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ การกระทำของนายกครั้งนี้เป็นการทำเพื่อประชาชนจริงรึเปล่า แล้วเรื่องที่โดนภาคประชาชนตั้งคำถามเกี่ยวกับจริยธรรมทางการเมืองนั่นอีกเล่า จะให้ผมเชื่อโดยสนิทใจได้อย่างไรว่าท่านทำเพื่อประชาชนโดยเเท้จริง ในเมื่อท่านไม่เคยตอบข้อกล่าวหาดังกล่าว เเถมยังสร้างข้อสงสัยให้กับประชาชนอย่างผมให้เคลือบเเคลงเพิ่มขึ้นอีกในกรณีขายหุ้น 70,000 หมื่นล้านอีก ดังนั้นคงไม่เเปลกอะไรที่ผมจะตั้งสมมติฐานในการวิเคราะห์การยุบสภาของท่านนายกคนนี้เป็นอื่นไกลไปไม่ได้นอกจากเป็นการกระทำเพื่อตนเอง

คำพูดของท่านเองที่กล่าวย้ำผ่านทางสื่อต่างๆมากมายว่าจะไม่ยุบสภาเด็ดขาด การยุบสภาเพื่อให้ผมมีความได้เปรียบทางการเมืองนั้นไม่ใช่วิธีของผม หรือไม่ก็ถ้าผมจะยุบสภา ผมจะบอกกันล่วงหน้าก่อนเลย 90 วัน จะได้เเฟร์ๆ เล่นกันตรงๆ แล้วไหงน้ำลายที่พ่นออกจากปากมันถึงได้วกกลับมาตกที่หน้าท่านเอง

ท่านไม่ใช่คนเเรกที่ใช้การยุบสภาเป็นทางออกทางเเรกให้กับตัวเอง ถ้าเราอ่านศึกษาประวัติศาสตร์การเมืองมาบ้างก็พอจะรู้ว่านายกหลายท่านก็ได้ใช้วิธีเดียวกันนี้เป็นการเเก้ปัญหา เหตุผลที่อ้างเพื่อความชอบธรรมเเละทำให้ดูดีในสายตาประชาชนก็คือเพื่อคืนอำนาจให้กับประชาชน วกกลับมาดูที่ระบบรัฐสภาของบ้านเรา ณ. ตอนนี้ถ้าถามว่ามันมีปัญหามั๊ย ก็คงต้องบอกว่ามี แต่ปัญหานั้นเกิดขึ้นมาจากตัวรัฐสภาเองหรือปัญหามันเกิดมาจากผู้คุมเสียงในสภา เป็นประเด็นที่ผมเห็นว่าเราควรจะใส่ใจเพราะเราจะได้เเก้ปัญหาได้ตรงจุด

ฝ่ายรัฐบาลนั้นครองเสียงข้างมากฝ่านเดียวในสภา ท่านอยากจะดันเสนอกฏหมายไหนให้ผ่านก็ย่อมทำได้ ฝ่านค้านก็คงทำได้เเต่ยกมือให้ครบว่าไม่เห็นด้วย แล้วกฏหมายก็ได้มติเอกฉันท์ว่าผ่านอยู่วันยันค่ำ ถ้ากฏหมายเเต่ละฉบับนั้นออกมาเพื่อประโยชน์สุขของคนในชาติ มีรึที่คนจะไม่สรรเสริญ ท่านกลับจะได้รับความไว้วางใจในการบริหารประเทศต่อไปตราบที่ท่านต้องการ แต่กาลหากลับได้เป็นเช่นนั้นไม่ ท่านนายกทักษิณออกกฏหมายต่างๆเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง เศรษฐกิจ ของท่านเเละหมู่วงศาคณาญาติ นั่นเป็นจุดก่อของปัญหาต่างๆ ต่างหาก ที่หลายๆฝ่ายต้องการการตรวจสอบอย่างโปร่งใสและจากคำตอบจากท่านผู้นำ แต่ท่านไม่เคยออกมาให้คำตอบอย่างจริงๆจัง อ้างเรื่องนั้นเรื่องนี้มาบ่ายเบี่ยง มันทำให้ความชอบธรรมในการบริหารประเทศได้ก็ให้เกิดความสั่นครอนขึ้นมา

กอรปทั้งปัญหาความเป็นมุ้งในพรรคท่านเองได้ก่อหวอดเรื่อยมายากที่จะทำให้ทุเลาลงได้ ในเมื่อเสียงเเตกคอกันมากนักไฉนเราไม่ชิงยุบสภามันเสียเลยละ แล้วจัดให้มีการเลือกตั้งภายใน 90 วัน (หรืออาจจะน้อยกว่า)เพื่อไม่ให้ สส ภายในพรรคได้มีโอกาสขยับย้ายออกไป ต้องทนกล้ำกลืนอยู่กันอย่างงี้ต่อไป หนักมากนักก็ไม่ส่งมันลงซะเลยเป็นการลงโทษ ซึ่งกฏข้อบังคับนี้เองภายใต้รัฐธรรมนูญฉบับ 2540 ได้สร้างกำเเพงกั้นในการลงเข้าสู่สนามเลือกตั้งยามที่การยุบสภานั้นเป็นทางเลือกที่นายกใช้เเก้ปัญหา ผมมองในด้านของประชาชนเนื่องจากการยุบสภาเเบบฉุกละหุกอย่างนี้ การที่นักเลือกตั้งหน้าใหม่จะรวมตัวกันลงสู่สนามนั้นมีโอกาสเท่ากับศูนย์ และหากสมาชิกพรรคไม่ได้สังกัดพรรคถึง 90 วัน นี่ยังไม่ได้รวมข้อบังคับของการตั้งพรรคการเมืองซึ่งเป็นปัจจัยข้อเเรกในการเข้าสู่สนามการเมือง ดังนั้นความหลากหลายมากหน้าหลายตาของนักเลือกตั้งที่จะให้ผมได้ยลโฉมก็เท่ากับลดย่อนไปอีก เท่าที่กะเอาคร่าวๆก็คือจำนวนนักเลือกตั้งทั้งหมดที่ให้ผมพิจารณาก็มีสมาชิกพรรคการเมืองต่างๆที่ได้สังกัดพรรคการเมืองที่ก่อตั้งก่อนวันยุบสภานับถอยหลังไปเก้าสิบวัน

ถ้าท่านมีความจริงใจจริงไฉนเลยท่านไม่เป็นคนริเริ่มในการเเก้ไขรัฐธรรมนูญให้เรียบร้อยเสียก่อนเเล้วจึงยุบสภา แต่ผมก็ไม่ได้โกรธเเละเกลียดท่านหรอกเพราะผมเข้าใจพื้นฐานของคนที่ย่อมเห็นเเก่ตัวก่อนที่จะเผื่อเเผ่ไปสู่คนอื่น ถ้าเราๆท่านๆเข้าใจพฤติกรรมอันนี้เราคงทำใจและเข้าใจพฤติกรรมของนักการเมืองได้อย่างดี และตัวท่านเองก็จะได้เป็นสุข เลิกหวังลมๆเเล้งๆให้คนอื่นมาช่วย จะได้รับรู้กันเสียทีว่าตัวกู ทำเพื่อตัวกู เเละเพื่อผลประโยชน์สุขของตัวกู

Falcon Waterfree Technology

2006-02-17T10:12:00.000-08:00

These days, I'm very impressed and interested in urinal. In Thailand, I have seen many urinals, for example, in the kindergarten where we have a long rail urinal with continuous water flush (They emit water to wash all the time or to say the least sometime), urinal with water flush (both manually and automatically when we finish urinate), and the cheapest way to urinate is to do it everywhere where nobody can see us .

In the states where I have been living for almost 5 years, I have seen the same urinal fixture as I explained above. Generally speaking, I see another different urinal in California Institute of Technology (Cal Tech or CIT), which is the same urinal falling under the second category, but whenever we finish urinating. The system will flush all the urinals no matter the urinal is in use or not (it's such a waste of water resource, isn't it? Can you believe that? Prabably, Cal Tech is a hi-tech school, so they don't mind about environment). As you can see, we have to use tons of liters of water to clean the urinal.

Recently, I found a new urinal in my university. It's called "Falcon Waterfree Technology" in which water is not use to flush and clean the urinal. It's bited my curiousity immediately, which leaded me to do research more on its official website.

For anybody who interested how it works, please feel free to fool around on its website. It contains the new technology information including what the are the main components of a new urinal, how can we save lots of money by buying 400-dollar urinal?,the price for the urinal. Why this new technology will benefit to ours? To answer this question you might or might not know in your mind that it will save tons of clean water, save lots of man power, save time, and so forth. If you feel that you are the person who is always skeptical in the new line of invention and will not bite any words from others' words, please do your study and look for it. Its website also provides the study from leading prestigious university.
The Cartridge

Inside The Cartridge

Basically, It uses the cartridge which works out as a funnel containing some chemical sticky fluid to block our urine to go reverse. Since our urine is lighter than water, it will pass through this layer of liquid and go down to the drain pipe. The sticky liquid also works out as a deodorant. The only maintainace that we need to do is to clean the fixture and change the cartridge 3-4 times per year (based on what it said on the website). I attached the picture of this urinal which may look no different from what we have now.

US model

International model

P.S. This might be one of the ways to start your own business by buying its patent to sell this product in Thailand. Go ahead and use whatever connections you have to get monopolistic power from Thai government to make more profit and be the rich businessman. Be the politishit!

คนเลี้ยงหมา

2006-02-12T10:45:00.000-08:00

ตั้งเเต่เด็กจนโตชีวิตผมเรียกได้ว่ามีหมามากหน้าหลายพันธุ์ผ่านเข้ามาในชีวิต จำได้ว่าหมาตัวเเรกๆที่ผมสามารถขี่หลัง จับหู ตบปากมันได้นี่เป็นพันธุ์โดเบอร์เเมนชื่อไอ้เเมค เเม่ผมเล่าให้ฟังว่ามันเป็นหมาที่รักผมมาก เปรียบเสมือนพี่เลี้ยงก็ว่าได้เนี่องจากมันจะคอยระเเวดระวังไม่ให้คนเเปลกหน้ามาจับหรืออุ้มผม ซึ่งความซึ่อสัตย์เเละรักเจ้าของของมันนี่นอกจากจะเป็นลักษณะเฉพาะของหมาพันธุ์โดเบอร์เเมนเเล้ว ผมสันนิษฐานเอาว่าคงเป็นลักษณะเฉพาะตัวของหมาตัวนั้นด้วย และขึ้นอยู่กับการเลี้ยงของเจ้าของว่าให้ความรักเอาใจใส่อย่างไร สุดท้ายด้วยความสื่อสัตย์เเละภักดีของมันอาจจะทำให้ใครบางคนไม่ชอบขี้หน้ามัน ไอ้เเมคของผมก็โดนวางยาเบื่อตาย

หมาตัวถัดมาที่บ้านผมเลี้ยงนี่เป็นพันธุ์อัลเซเชี่ยนหรือภาษาทางการที่เค้าเรียกกันว่าเยอรมันเชฟเพริด คราวนี้มีมาให้เลือกสองตัวเลยจำได้ว่าเจ้าตัวใหญ่นี่ชื่อโจโจ้ ตัวมันใหญ่มากตามมาตรฐานเยอรมัน ส่วนอีกตัวนี่ตัวเล็กกว่าเยอะเลยเเต่สวยมากเป็นพันธุ์อัลเซเชียนสายกระรอก ทั้งสองตัวนี่ก็มีความซื่อสัตย์ภักดีไม่เเพ้เจ้าเเมค เเต่วีรกรรมปกปักษ์รักษาผมคงไม่เท่าเจ้าเเมคเท่าไหร่

ตัวสุดท้ายที่ผมค่อนข้างรักมากนี่เป็นพันธุ์อเมริกันพิทบูลเทอร์เรีย ตัวนี้เนี่ยผมพูดได้เต็มปากเต็มคำว่าเลี้ยงมากับมือ จะเรียกว่ารักมากที่สุดก็ว่าได้ เพราะผมเลี้ยงมันตอนที่ผมอายุประมาณ 14-15 เริ่มมีความผูกผันกับสิ่งที่อยู่รอบข้างมากขึ้น ผมให้ข้าวให้น้ำ เลี้ยงด้วยนมวัวกล่องใส่ไข่ลวก อาบน้ำ ล้างกรงหมา เอาขี้มันไปทิ้ง และอื่นๆอีกมากมาย ผมเคยลองทดสอบดูเล่นๆโดยให้คนที่บ้านเข้ามาเขย่าตัวผม ผมก็เเกล้งร้องดังๆ ประมาณว่าสำออยว่ากูกำลังโดนฆ่า ปรากฎว่าสันชาตญาณความรักเจ้าของๆมันนี่ บอกให้มันเห่า ขู่กรรโชก เเสดงอารมณ์ของมันออกมาว่า มึงเปล่าเจ้านายกูซะ (อันนี้ไม่ได้เข้าใจภาษาหมานะครับ เเต่คงตีความเป็นอย่างอื่นไม่ได้ เรื่องบางเรื่องภาษาก็มิใช่ปัจจัยสำคัญในการสื่อสาร หากเเต่ใช้ความรู้สึกในการรับรู้เเทน)

อันนี้เเค่ระดับเรียกน้ำย่อยเท่านั้นนะครับ ที่จริงบ้านผมยังมีหมาอีกหลายตัวต่อคิวให้ผมเล่าเรื่องอีกเยอะ เเต่ติดที่ว่าผมคงไม่มีเวลาสาธยายสรรพคุณของเเต่ละตัวได้หมด เเต่หมาตัวถัดไปที่ผมอยากจะเล่าให้ฟังเนี่ย ผมไม่ได้เลี้ยงเองนะครับ เพียงเเต่ว่าได้เห็นมาเป็นเวลานานเเล้ว จำได้ครั้งเเรกที่เริ่มจำความได้เนี่ยมันได้อยู่บ้านของประชากรไทยมาเป็นเวลาพอสมควร (ก่อนหน้านี้เคยอยู่ที่อื่นมาก่อน) เสียงเห่าหอนของมันนี่ก่อให้เกิดความรำคาญไปทั่ว เห่าไม่เลือกหน้ากัดไม่เลือกที่ สร้างความเอือมระอาให้กับผู้ที่พบเห็นพอสมควร อาจเรียกได้ว่าเป็นหมาปากเปราะที่ไม่มีเจ้าของคอยดูเเล เฝ้าสังเกตุอยู่นานพอสมควรว่ามันเป็นพันธุ์อะไร ก็ไม่เเน่ใจสักทีว่าจะฟันธงเเบบหมอลักษณ์ ฉับ ฉับ ได้อย่างไร

พักหลังๆยิ่งเเล้วใหญ่เร่ร่อนย้ายบ้านไปเรื่อย ได้เข้ามาอยู่ใจกลางกรุงเทพมหานครได้พักนึง ก็เร่ร่อนพเนจรออกสู่โลกเเคบของมันไปเรื่อยย้ายบ้านไปตามที่ๆมีคนให้ข้าวกิน เลี้ยงดูปูเสื่อ จนปัจจุบันนี้มันก็เดินทางมาได้จนถึงวัยที่ควรจะได้พักผ่อนอยู่อย่างสงบตามอัตภาพของมัน เนื่องจากเขี้ยวเล็บเเละกำลังวังชา คงสู้กับหมาหนุ่มๆสาวๆ ไม่ได้แล้ว เเต่การกลับได้เป็นเช่นนั้นไม่ วุฒิภาวะของมันไม่ได้ช่วยให้จิตของมันไตร่ตรองได้เลยว่าควรเห่าหรือควรเงียบเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ กลับเห่าตามอำเภอใจของมันต่อไปโดยหาได้รู้ไม่ว่า การกระทำของมันเองได้ก่อให้เกิดความไม่พอใจของหมาตัวอื่นๆ

ผมในฐานะคนเลี้ยงหมาหรือถ้าจะให้ถูกต้องเรียกว่าคนเคยเลี้ยงหมา เนื่องจากว่าผมได้จากบ้านผมามาเป็นเวลานานเเล้ว หมาที่ผมเคยเลี้ยงไว้ก็ได้ตายจากไปหมดเเล้วด้วยเงื่อนไขของกาลเวลา คงไม่มีคำบรรยายใดๆหลุดออกมาจากปากของผม คงได้เเต่เก็บความสงสารเอาไว้ว่าสักวันนึงมันคงจะรอดจากเขี้ยวเล็บของหมาหนุ่มสาว โดยไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส เพราะมันก็เเก่มากเเล้ว ถ้าเกิดมาเจ็บป่วยในช่วงวัยสุดท้ายของชีวิตมัน มันคงเจ็บระทมลำบากมิใช่น้อย แล้วคราวนี้มันจะต้องระเห็ดระเหินไปอยู่ที่ไหนอีกละ ใครจะเอายามาทาให้มันเพื่อรักษาสะเก็ดเเผลจากคมเขี้ยว

เเต่มาคิดอีกทีโลกนี้มันช่างไม่มีอะไรเเน่นอน คงเป็นกฏเเห่งกรรมของตัวมันนั่นเองที่ต้องรับผิดชอบต่อข้อเท็จจริงนี้ต่อไป

เเบบฟอร์มขับไล่นายกทักษิณ

2006-02-11T20:49:00.000-08:00

มีเวลาคิดเรื่องจะเขียนเพียบเเต่ไม่บังอาจกลั่นความคิดออกมาได้ในช่วงนี้ เนื่องจากทั้งทำงานทั้งเรียนเวลาก็เเทบจะไม่ให้เหลืออ่านหนังสือเเล้ว ยังต้องมานั่งอัพเดทบล็อกด้วยนี่ คาดว่าคงได้กลับบ้านเร็วกว่ากำหนด เเต่ก็ยังอุตส่าห์หาเวลาติดตามข่าวการเมืองไทยเป็นนิจ

วันนี้คงไม่วิจารณ์อะไร มีเเต่เเบบฟอร์มมาให้ดาวน์โหลด เห็นที่เมืองไทยเค้าปิดกั้นกันนักหนา เลยเอามาเเปะไว้ให้โหลดกัน อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะตามมาปิดได้รึเปล่า ลองคลิ๊กที่หัวข้อเลยนะครับ ผมทำลิงก์เอาไว้แล้ว เจอกันเมื่อชาติต้องการ

Public Administration and Business Adminstration

2006-02-10T19:05:00.000-08:00

For anybody, who can not tell the difference between "Public Administration" and "Business Administration", Don't feel bad! You'll never walk alone. There might be someone on this biased planet that might not be able to understand at all, even though the gurus already gave him the definition.

As I wrote roughly about what public administration is in the old blog, I would define my own definition of the goal of Public Administration as "... To organize and manage all resources; human capital, budget, time, and so on, more efficient and response to citizen's needs under the nation's constitution..", while the definition of Business Administration as "...To organize and manage all resources; human capital, budget, time, and so on, more efficient and response to the owner's needs in order to maximize company profits..."

I'm just telling you my own definition of those two fields (it may not be the same definition in traditional textbooks), in which, you might see that they have the same endownments,but it has totally different method how to utilize resources to complete the goal in the organization.

Let me show you something about what I'm interested in this topic. As a businessman, if I were the owner of the million-dollar business, I would love to see a very huge/gigantic profit margin at the end of this year. Moreover, I will hire employees whoever possess a high capability, while i will oust somebody that I think is useless out of the office anytime.

On the other hand, if i were a head of bureaucratic agency (e.g. in Iconoclastland), I can't not do the job under the business hat anymore. Why? The answer is simple. I have no customers in this situation but I do have clients who are citizens and/or voters. So if there is no customers, should I continue to focus my own goal on profit maximization? It makes no sense! In fact, I have to take off my business cap and put on a public service hat instead. Moreover, changing the outfits is a necessary condition but not a sufficient condition (it sounds familiar ner). I have to equip myself with public service mind. Yes!

It is very important for me (at least) to conform my idea toward to the public organization atmosphere, otherwise I will keep looking how to take advantage of being a bureaucrat and absorb economic rent from policy making power ,that i possess, to seek the way how to make myself affluent as Toxin is doing now.

Our citizens' tax money will use for my own sake not for the good of the wealth of the nation, which is very unethical action. It is very dangerous state if you allow me, who is full of business mind, to govern Iconoclastland (for another election term). I know it's hard to prove that I'm wrongly doing or not, since I might raise the issue that my action is supported by 19-million voters. And I will insist this rights to reign my Iconoclastland.

Question? Will you express your idea/feeling/thought toward my action if you see my vicious will? or you will let it be.

ระบบกติกาตามครรลองระบอบประชาธิปไตย

2006-02-05T10:18:00.000-08:00

การชุมนุมของขบวนการกู้ชาติซึ่งนำโดยคุณ สนธิ ลิ้มทองกุลเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธุ์ 2549 ดำเนินไปด้วยความสงบเรียบร้อย หาได้มีการชุมนุมด้วยความรุนเเรงใดๆ ซึ่งอาจเป็นบ่อเหตุของการทำลายทรัพย์สินของชาติ แต่ในทางกลับกันท่านนายกทักษิณยังมองว่านี่เป็นการเล่นเกมส์การเมืองนอกระบบ ทำให้ผมมานั่งนึกอยู่นานพอสมควรว่าการที่ประชาชนซึ่งไม่ได้เป็นนักเลือกตั้ง ที่จะมีสิทธิ์ติดป้าย สส เข้าไปประชุมในรัฐสภาอันทรงเกียรติ แล้วเเสดงความคิดเห็นในระบบการเมืองในกรอบทัศนะของคำว่า "การเมืองในระบบที่ถูกต้อง"ของท่านนายก หรือการที่พวกเขาเหล่านั้นไม่มีโอกาสในการเเสดงความคิดเห็นที่เเตกต่างตามสื่อต่างๆ มันจะมีช่องทางไหนบ้างที่พวกเขาเหล่านั้นจะเเสดงความคิดเห็นที่เเตกต่างออกมา

ถ้าพิจารณาสิทธิขั้นพื้นฐานของประชาชนทุกคนตามที่รัฐธรรมนูญได้บัญญัติไว้ ที่เรามีสิทธิที่จะพูดและชุมนุมอย่างสงบ ผมว่าการที่ประชาชนจำนวนหนึ่งซึ่งอาจจะมีความคิดเห็นที่เเตกต่างกันออกไปจากเเนวคิดของรัฐบาลแล้วมารวมตัวกันที่พระบรมรูปทรงม้า แล้วทำการยื่นฏีกาผ่านประธานองคมนตรีนั้น เป็นการกระทำที่ถูกต้องและชอบธรรมที่สุด

ทำไมเรื่องที่ง่ายๆขนาดนี้ท่านยังไม่เข้าใจ หรือเป็นความเข้าใจผิดและความโง่เขลาของผมที่ตีความหมายของรัฐธรรมนูญผิดไป

Sick Sick

2006-01-29T21:21:00.000-08:00

These days, I have to wake up at 6 a.m. Monday to Thursday because i want to avoid traffic on the way to my university, while i still go to bed so late every night. After classes, I have to drive back to work till 8 p.m (approximately). Not surprisingly, I have a big flu now. I use my body so hard that it can't stand anymore. I really hate this feeling, heavy head, temperature, dizzy, and so on. Jeez!

คำพิพากษาจากนายก

2006-01-16T14:33:00.000-08:00

บทความนี้ผมเขียนเนื่องมาจากได้รับการเสพย์ข่าวสารบางเรื่องตามหน้าหนังสือพิมพ์ออนไลน์ฉบับหนึ่งซึ่งมียอดผู้อ่านสูงสุดในตอนนี้ ตอนเเรกตั้งใจว่าจะเขียนเป็นภาษาอังกฤษเเต่คิดไปคิดมาอีกที ผมมีเพื่อนๆต่างชาติก็เยอะที่เเวะเวียนมาอ่านบล็อคอยู่เนืองๆ บอกตรงๆว่าผมอายที่จะเขียนประจานประเทศตัวเองให้คนต่างชาติเค้ารับรู้

สืบเนื่องด้วยนางสาว แคเธอรีน ฮอร์ตัน นักศึกษาสาวด้านจิตวิทยา เเห่งมหาวิทยาลัยรีดดิ้ง ได้เดินทางมาท่องเที่ยวในเมืองไทย แล้วได้พบเป็นร่างไร้วิญญาณลอยน้ำบริเวรหาดท้องครก เกาะสมุย เบื้องตนทางเจ้าหน้าที่ตำรวจในพื้นที่ได้ตั้งข้อสันนิษฐานการตายของนักศึกษาสาวผู้นี้ว่าอาจจะถูกทำการล่อลวงมาข่มขืนแล้วฆ่าทิ้ง ซึ่งก็ได้มีการส่งศพนักศึกษาสาวผู้นี้ไปทำการตรวจสอบชันสูตร ณ สถาบันนิติเวชวิทยา สำนักงานตำรวจเเห่งชาติ

ผลของการสืบสวนได้ข้อสรุปว่านักศึกษาสาวผู้นี้ได้ถูกกระทำชำเราก่อนที่จะเสียชีวิต เนื่องจากขาดอ๊อกซิเจนในน้ำ และการตรวจสอบของคราบอสุจิยังเป็นตัวชี้บ่งไปยังผู้ต้องสงสัย ซึ่งต่อมาก็คือผู้กระทำความผิด คือ บัวลอย โพธิสิทธิ์ และ วิชัย สมเขาใหญ่ ซึีงเเน่นอนครับข่าวเชิงลบในลักษณะเช่นนี้ย่อมไม่ก่อให้เกิดผลดีต่อการโปรโมทให้ประเทศไทยเป็นเมืองเเห่งการท่องเที่ยว ดินเเดนสยามเมืองยิ้ม อันหมายถึงเม็ดเงินที่จะไหลเข้ามาในประเทศอาจจะชะลอตัวลงได้

ผมไม่ทราบเหมือนกันว่าเป็นเพราะประเด็นนี้รึเปล่าท่านนายกทักษิณของกระผม จึงเป็นเดือดเสียเหลือเกินจนให้สัมภาษณ์กับทางสื่อมวลชนว่าหากพิสูจน์ได้จริงว่าหากผู้ต้องสงสัยได้รับการตรวจสอบแล้วมาได้กระทำการผิดจริง ผู้กระทำความผิดทั้งสองสมควรเสืียเหลือเกินที่จะต้องถูกตัดสินประหารชีวิต เพราะได้ทำให้ประเทศไทยเสียชื่อเสียง และยังมีผลกระทบต่อการท่องเที่ยว

คงไม่มีใครปฏิเสธนะครับว่าผู้กระทำความผิดทั้งสองคนได้มีความผิดจริง เนื่องจากการครวจสอบดีเอ็นเอจากคราบอสุจิกับดีเอ็นเอของจำเลยทั้งสองคงเป็นประจักษ์พยานได้อย่างดี แต่ความผิดของคนทั้งสองนี้มันต้องลงเอยด้วยชีวิตเเลกชีวิตเลยงั้นหรือ เเม่ของนักศึกษาสาวยังกล่าวไว้เลยว่าไม่อยากให้มีการประหารชีวิตนักโทษ แต่อยากให้จำคุกตลอดชีวิตมากกว่า

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับคนซึ่งได้ชื่อว่าเป็นผู้นำประเทศที่มักจะกล่าวอ้างว่าเค้าได้รับความยินยอมจากประชาชนสิบเก้าล้านเสียงเข้ามาปกครองประเทศ เป็นคนที่กล่าวว่าจะปราบการทุจริต คอร์รัปชั่น ใครผิดว่าตามผิดไม่มีการเล่นพักเล่นพวก ทุกคนต้องอยู่ภายใต้กฎหมาย

เเต่สิ่งที่ท่านได้กล่าวและได้กระทำตลอดมา มันช่างบังเอิญหรือจงใจก็ไม่ทราบ ท่านทำตรงกันข้ามอย่างที่พูด อยากทำอะไรก็ทำตามอำเภอใจเหลือเกิน จนบางครั้งผมกลับเป็นกังวลขึ้นมาไม่ได้ว่า รึเป็นเพราะเบื้องหลังของท่านที่นิยมการดำเนินชีวิตเเบบผูกขาด ใครดีคนนั้นได้ยิ่งสาวได้ก็สาวเอา ปลาเล็กกินปลาใหญ่ เเค้นนี้ต้องชำระ มันถึงทำให้การเเก้ปัญหาความไม่สงบทางภาคใต้ไม่ได้ทุเลาลงเลย

สังคมมันจะดีได้มันย่อมต้องขึ้นกับคนในสังคมช่วยกันปั้นช่วยกันเเต่ง แต่ถ้าคนที่เป็นผู้นำไม่ได้เป็นเเบบอย่างที่ดีให้กับประชาชนเเล้วไซร้ ก็เหมือนกับเรือหางเสือหัก ที่กว่าจะไปถึงจุดหมายก็คงใช้เวลาหน่อย มันคงยังไม่สายเกินไปสำหรับท่านที่จะเริ่มปฎิรูปตัวท่านเองก่อน เเล้วเริ่มที่คนรอบข้าง แล้วค่อยเผื่อเเผ่ถึงชาวบ้าน เเต่อยากเเรกที่ทำต้องเปลี่ยนคือ ช่วยพูดหลังจากคิดได้มั๊ยครับ

Southland Dental

2006-01-15T12:52:00.000-08:00

Don't even ask me why I put this name for the title. You will have conversation about it hours and hours. Not too many hours ago, I had conversation with my boss and his wife that i don't want to work with them anymore. Why? Let me lead you to my story.

I have worked at Southland Dental for almost 2 years now as many positions as i can think of, such as, acting manager, accountant, dental assistant (very rare case). I would say that i have a multi skills to run this office. Nevertheless, I'm still not satisfy with the pay i have now, it's quite below the average pay i should get. Also, I feel a lot of inequality in my situation.

Furthermore, I want to focus on my academic now (this is the primary reason). I'm willing to put my efforts to get a job like economic analyst at a city hall, a lecturer at junior college, research at some institutes, and whatsoever.

So, yesterday was the day that i told my boss that i will no longer work at Southland Dental. I guess they might a little bit shock, even though, I sent some signals before that i will eventually quit. Personally, I have no plan B, C, D,..., Z where should i start looking for a new job. Finally, I have to do it somehow later or sooner. Cross my fingers! Dude!.

School Orientation

2006-01-13T17:31:00.000-08:00

It might not be necessary for me to go to school orientation because I have been living in the states for four and a half year. I know how to be a survived alien stucking in the Golden State.

Don't get me wrong! I'm not the expert though, but sometimes we need to use some strategies to solve the problems. Do you agree with me? Anyway, I joined two orientations this weeek, one for international student and one for my department.

If you live in the U.S. quite sometime, you will notice that it's not hard to adapt your lifestyle and conform to a new environment. Going to orientation is not that bad at all. At least, as an international student, I could update my information about immigration issues and be aware of faling to maintain the rule of game. Furthermore,this give me an opportunity to use my rhetoric skill again.

I'm so impressed with the manner of the claremont colleges' staff. They are very kind and helpful. I was treated like one of the important person (I'd love to brag, u know). On that day, they introduced many facilities and services for international student, such as, Hannold Library, Baxtor Health Center, Writing Center,Huntley Bookstore, and International place (I-place. What impressed me the most is the I-place.

I-place looks like other ordinary offices except its main service is for international student. They help and escort new coming students to find a house, bring them for shopping, pick them up from the airport, advice them how to get a driver's license. Some special cases they will act like as your guadian, taking a good care like their children (This is what I have been told a story from current student). The interesting service is that the facility is opened 24/7, which means we can use this office as a study room, watch world cup (it's coming dude), party etc. with no additional charge. I-place is equipped with living room, kitchen, computer stations, restroom, cable TV and so on. It's nice ha! At the end of international orientation, we had current econ student guiding us to computer room and Hannold Library.

Couple days later (Friday, 13), I had to wake up like 6.00 a.m. to take a 40-minute drive to CGU for my department orientation. There were not too many students and faculty (roughly 17 lives). I started my day at Baxtor Student Health Service to get a TB test. Don't even ask me what the heck this test is! The dude has no answer for you. What they did is to inject kinda germ into my skin and let see for any allergy and rash around injected area in the next couple of days. If I have a big rash and allergy, this implies that i have a positive test which is I'm a dangerous walking animal on campus.If I don't have any effect, so it means i have a negative result which is the way it should be.

Let's talk about my department orientation then! Basically, I have been greeted by Dean of School of Politics and Economics, Yi Feng (scroll down to page 15 to read his story. Personally, his life is very interesting to me). And more staff were coming and introduced services under my school. Next, it was time to see my advisor. This was a little bit confused to me.

Since, I will do both study in Politics and Economics. I had to talk with 5 different professors to persuade and convince them that I am able to skip some classes since I already took Micro- and Macro Econ at graduate level with satisfied letter grade. Also, I took some classes in American Politics and Administration. In this case, I should be granted 24-credit courses transfer and continue studying more advanced courses, which seems to be ok for them but the deal is the advanced courses that i will take must get at least B+.That is not a bad deal at all, isn' it? I can save lots of money for something else.

The another problem is comprehensive exam. This information is very unclear on the website how I will take comprehensive exam for interfield student. But after I talked with some professors. It's pretty much ok now. The bottom line is I have to pick one of the two econ classes, either micro econ or macro econ, to satisfy department of economics. Then, I take another comp test from politics. At last, I will take an exam in my special field which is public choice and political economy.

It must have done faster for academic advising if i were only either econ student or pol sci student. It took me two hours and a half to finish this conversation. I'm so exhausted. But afterward, school provided us a variety of sanwiches and snack. So Yummy! It was all about update for this week.

คนล่าฝัน

2006-01-04T19:51:00.000-08:00

คุณยังเป็นคนหนึ่งที่ยังมีความฝันกันรึเปล่า ไม่ว่าจะฝันกลางวัน ฝันลมๆเเล้งๆ ฝันเฟื่อง ฝันที่เป็นจริงเเละไม่เป็นจริง ฝันของผมนี่กวาดเรียบมาหมด นี่ยังไม่นับฝันเเบบอื่นๆอีกนะเนี่ย (XXX) เอาเป็นว่าวันนี้เอาฝันลมๆเเล้งๆมาเล่าให้ฟังกันดีกว่า

เอาเป็นว่าเริ่มจากเด็กๆกันก่อนเลยดีกว่า มันก็คงไม่ต่างจากเด็กผู้ชายทั่วๆไปนัก ที่ติดการ์ตูนญี่ปุ่น ประมาณพวกตำรวจอวกาศ จีบัน เกียร์บัน เหล่ามนุษย์ไฟฟ้าพิทักษ์คุณธรรม ก่อนที่จะพัฒนามาเป็นพาวเวอร์เรนจ์เจอร์ (อันนี้ต้องให้เครดิตทางช่องเก้า อสมท ไปเต็มๆ) เห็นเเล้วมันเท่ห์เหลือเกินภายในยี่สิบนาทีที่นังเสพย์การ์ตูนนี่ ตัวพระเอกนี่เครื่องเเต่งกายมันช่างเยี่ยมยอดจริงๆ ถึงเเม้ว่ามันจะมีลูกเล่นท่าไม้ตายเเค่ท่าเดียว มันก็ใช้ปราบเหล่าร้ายได้ทุกที ไอ้ตอนเด็กๆก็ไม่ได้คิดหรอกทำไมมันมีเเค่ท่าเดียว คิดอย่างเดียวเเม่งเท่ห์วะ ดังนั้นจึงไม่เเปลกที่จะคิดฝันอยากเป็นตำรวจหรือไม่ก็ทหาร ที่คอยไปปรามปรามเหล่าร้าย เเต่เป็นโชคดีที่ได้พบกับสัจจธรรมว่าตอนเด็กๆดันกลัวเลือดอย่างเเรง เลยเป็นโชคดีไปที่ไม่ต้องไปถือปืนไล่ยิงใคร (ไม่อย่างนั้นเหตุการณ์อาจจะตาลปัตรกลายเป็นผู้ร้ายบนข่าวหน้าหนึ่งก็เป็นได้)

พอโตขึ้นมาหน่อยคราวนี้ก็เริ่มอยากรวยขึ้นมาละ มันก็ต้องเป็นนักธุรกิจซิครับเเต่งตัวก็หรูใส่สูทผูกไทด์ ควงสาวๆไปงานเปิดตัวนู้นเปิดตัวนี่ คิดเเล้วเเม่งเจ๋งวะ มีเงินเยอะคงสนุกไม่น้อย ไล่ซื้อของที่อยากได้มาให้หมด เเต่ก็เริ่มคิดได้ในเวลาต่อมาว่าเงินไม่ใช่ปัจจัยเเรกที่คนจะนำมาใช้ในการวัดความสุข ถึงเเม้เงินจะมีความสำคัญต่อการดำรงชีพอยู่ในสังคมทุนนิยมก็ตาม

ยังมีอีกหลายฝันที่ผุดๆโผล่มาเรื่อยๆ คิดจริงจังมัีง เล่นๆมั่ง มันก็ปรับเปลี่ยนไปตามเวลา แต่มีฝันอยู่อันนึงที่ผมอุตส่าห์นั่งเเคะนั่งเเงะออกมาจากสมองส่วนในสุด (เเอบมันไวลึกมาก) ผมฝันอยากที่จะให้เมืองไทยมีสถาบันวิจัยทางด้านสายสังคมศาสตร์ที่ดี ที่สามารถผลิตงานคุณภาพ และยังเป็นสถาบันที่ปลอดจากการเเทรกเเซงทางการเมือง และยังฝันต่อให้เป็นเเหล่งผลิตบัณฑิตทางด้านการกำหนดนโยบาย (Public Policy)

เเน่นอนครับมันอาจจะกลายเป็นฝันเฝื่องของใครบางคน เเต่สำหรับผมมันยังคงเป็นฝันที่หอมหวาน บางครั้งมันก็เป็นฝันหวานๆเเบบหวานอมขมกลืนอยู่เหมือนกัน ไหนจะเรื่องเรียนรู้พัฒนาตนเองให้สามารถผลิตงานวิจัยที่ได้มาตรฐาน ไหนเรื่องหาเเฟน (อันนี้ไม่เกี่ยวกันเเต่มันเป็นปัจจัยที่ทำให้ระหว่างที่ผมรอฝันอันนี้อยู่จะได้ไม่เป็นฝันค้าง) ไหนจะเรื่องระบบข้าราชการไทยที่มีเเต่ red tape โครงการผมอาจจะไปอยู่ในขวดโหลดองเหล้ายาจีนของในมือไดโนเสาร์บางตนก็ได้ หรือถ้าจะตั้งเป็น private organization กูจะไปเอาเงินมาจากไหนวะเนี่ย สุดท้ายมันจะมีจุดที่เส้นอุปสงค์กับอุปทานมาตัดกันเป็นจุดดุลยภาพหรือเปล่าก็ไม่รู้ ซึ่งปัจจัยอันหลังนี้ผมให้นำ้หนักกับมันมากหน่อย จะมีคนคิดเเบบเดียวเเล้วอยากทำกับเรารึเปล่าวะ แล้วเด็กนักเรียนวัย freshy นี่จะมีใครสนใจกันบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้ เเต่ผมก็คติความเชื่อของนักเศรษฐศาสตร์รุ่นเก่าขลัง ที่เชื่อกันว่าอุปทานจะกำหนดอุปสงค์เอง (ถึงเเม้ผมจะไม่ได้เชื่อถึือยึดติดกับเเเนวคิดนี้มาเเต่เยาว์จวบจนบัดนี้ก็ตาม)

สถาบันที่ผมจัดให้เป็นเเม่เเบบ (Role Model) คงต้องยกให้กับ Rand Corporation (อธิการบดีคนปัจจุบันของ Claremont Graduate University, Robert Klitgaard ก็เคยทำงานอยู่ที่นี่) ชึ่งตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเมืองที่ผมอยู่ซักเท่าไหร่ ขับไปซักสี่สิบห้านาทีเองในเมือง Santa Monica เมืองเเห่งชายหาด สาวสวย เเหล่งช็อบของวัยรุ่น (ไม่น่าเป็น good combination ได้เลยนะเนี่ย) กับอีกเเห่งอยู่ในดินเเดนทิวลิป เมืองดอกไม้งาม เบียร์อร่อย กัญชาถูกกฎหมาย ครับผมกล่าวถึงประเทศเนเธอร์เเลนด์ส (ผมว่ามันควรจะสะดกเเบบนี้เนอะ เพราะชื่ออังกฤษเค้าเป็น The Netherlands) สถาบันเเห่งนี้ชื่อ Institute of Social Studies ตั้งอยู่ ณ กรุงเฮก ทั้งสองสถาบันนี้เป็นเเหล่งผลิตงานวิจัยทางด้านสังคมสาตร์และยังเป็นเเหล่งผลิตนักศึีกษาปริญญาโทเเละเอก ใครสนใจอยากรู้ก็ลองคลิ๊กเข้าไปดูกันได้นะครับ ผมว่าน่าสนใจดี

ผมก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าอีกนานเท่าไหร่เมืองไทยเราจะมีสถาบันวิจัยดีๆอย่างนี้เกิดขีึ้น ที่มีอยู่ในเมืองไทยอย่าง Thailand Development Research Institute (TDRI) ไม่ใช่ไม่ดีนะครับ เเต่อยากให้เปิดสอนเป็นเเหล่งผลิตนักวิจัยดีๆอีกเยอะ เพราะผมว่ามันน่าจะก่อประโยขน์ได้มากกว่าที่จะเป็นได้เเค่ Think Tank เอาเป็นว่าผมขอกลับไปล่าฝันของผมต่อละกันครับ

Reengineer My Weblog

2006-01-02T17:12:00.000-08:00

I have plenty of time before I start my Ph.D program at Claremont Graduate University in the next two weeks, so I spent most of the time on the rainy day in California to reorganize my weblog. As you could see before I updated, my contact bloggers and websites were messed up. It was not organize at all. Even me, I could not stand it but i have no time to do so. Eventually, I decided to rearrage them by alphabetical order.

Furthermore, since one of my interests is political economy and also any updates in academia. I added new links for school of political economy on my side bar (for my convenience). The reason that I added these links because I have talked with some friends, who have the same interest and might think about study in this field. So This might pin down the information on the internet super highway. This collection of schools of political economy might be a good start to take a look.

Those schools are well known for political economy in my view (Sorry for anybody, who wants to know some other schools outside USA, my intention is to focus only schools in the US but you can find more infomation from other website such as www.econphd.net). From my knowledge, I think those schools are considered neoclassic school. They use economic tools to explain the actors' behavior in the field of politics and economics. Not too many schools offer this opportunity (Normally, They ask you to choose either one of the two). If you are interested in heterodox economic, please visit pin's weblog for more information.

I hope this update may be useful for somebody around here.

The Opening Blog 2006

2006-01-01T12:56:00.000-08:00

Hi everyone! How was your new year's eve? I guess you guys have lots of party and fun. Alright! here we go! No matter how good or bad for the past year is, let's begin a new journey together. Pesonally, my resolution for the year 2006 is to produce more articles and maintain the consistency of publishing them every week (if it's possible). Certainly, I will try to write more academic ones, such as, public finance, public administration, and political economy, which are my fields of interest where as i will not neglect all other aspects of my personal life.

Anyway, I have some joyful story to share with you. Some might know that I live with my cousins in the states. I have a very very big family here (approximately 30 lives, it's big, isn't it?). They are from my dad side. Not surprisingly, I have lovely aunt, brothers and sisters (cousins might be the english word), nieces, nephews, and last.... my grandchildren. Yeah! You read it write "my grandchildren". The truth I found out on new year's eve.

I've never imagined to become a granpa at the age of 27. I think i am really to young to be called "grandpa". This word makes me feel so bad about aging but later or sooner I will be grandpa anyway. So my another resolution is to be the coolest grandpa in my family tree. Ha Ha Ha! I'm not kidding man. I mean it. So it's very graceful moment to see a new born to become a toddler, naughty boys and girls, and so on. Their development surprised me a lot, especially Shaw, my oldest grandson, who can't speak very well since he is just only 1 and a half year old but instead he uses his body language to communicate.

At the first time i saw him used body language to convery his message and emotion. It's kinda cool, isn't it? Don't get me wrong. I don't mean he can use body language completely to let us know what he wants but he uses it instead of speaking easy words like grandpa and grandma, I, you, love, fish, bird, chicken, and so on.

Same as my blog, it's like Shaw trying to learn new challenge and develop himself to be a good man. Same as me, I will learn as much as Shaw is doing now and accomplish my goal. This is all about my resolution in 2006

California's Rain

2005-12-31T13:57:00.000-08:00

Today is the last day of the year 2005. I have a couple of plans to do today but the california rain made my plan failed. Actually, I woke up early this morning (around 8 a.m. is it early morning???). I was about to go to Disneyland since my generous newly wed friends from East Lansing, MI, gave me two disney passes to me (Twinmooyak, who migrate from windy and cold weather in the cold belt state to the sunshine state during their school break. I would recommend a keg of beer might warm u up dude). Anyway, this morning it was only light mist covered around my residential area but later on it turned out to be shower and god's tear.. Jeeezzzz!!!! so my first plan was automatically cancelled.

Nevermind dude I still have a back up plan which is going to another thai party. I called my co-worker but for the christ sake it was postponed from early afternoon to 10 p.m. tonight, which made me more freak. Hold on! Hold on! Knock it off! Let's me think. Guys this year is probably my first new year's eve in the states that I don't have any special plan to do. There is no more third, fourth or what so ever plan in my head.

Moreover, while i was writing this draft and chatting with P' POL_US, my internet explorer was crashed for some reason. Goshhhh! Y don't i use mac to write it??? What a day! It's not a serious obstacle but it's bother me a little bit this morning. Additionally, I find no presents for my cousins. Nothing is in my head now.

It's such a boring day ner. But let think on the other way around, rain might clean my mind this year and get myself ready for next year. Let leave something sad, bad, unhappy story behind and look forward to a new year path. Happy New Year 2006 to everybody krub. C U next year

คุณเชื่อเรื่องพรหมลิขิตไหม

2005-12-23T13:12:00.000-08:00

เคยนั่งคิดกันเล่นๆไม่ครับว่าวันๆหนึ่งเนี่ย เราใช้เวลายี่สิบสี่ชั่วโมงไปกับเรื่องอะไรบ้าง ผมว่าลองนั่งคิดเเล้วตอบคำถามนี้กับตัวเองก็ดีเหมือนกันนะครับ เผื่อเราอาจจะรู้จักตัวเราเองมากขึ้น แล้วลองคิดกันเล่นๆต่อไปอีกสักนิดดีกว่าว่า ไอ้เวลาที่เราเเบ่งสรรปันส่วนไปให้กับกิจกรรมต่างๆของเรานั่นนะ ตัวเราเองมีความสุขมีความพอใจหรือไม่พอใจอย่างไร แล้วถ้าหากว่าเราไม่พอใจมันอยู่เนี่ย มันเป้นเพราะอะไร

เปล่าเลยครับถ้าจะคิดว่าผมบรรลุุหรือบ้าไปแล้ว ผมก็ยังเป็นมนุษย์เงินเดือนอย่างที่หลายๆคนโดนข่มขี่นให้เป็นหรือไม่ก็สมยอมเป็นบางโอกาศ ผมก็มีบางส่วนของชีวิตที่ไม่ค่อยจะสบอารมณ์กับมันสักเท่าไหร่ อยากเเก้ไขหลายครั้งหลายครา แต่สุดท้ายก็จำใจยอมรับกับชีวิติที่ต้องผ่านไปวันๆ

เเต่ในความจำยอมผมก็เริ่มคิดได้ว่า มันก็เเค่ทางผ่านประปรายก่อนจะไปถึงจุดที่เราอยากไป การได้ทำในส่ิงที่เรารักนี่ผมว่ามันไม่ยากเท่าไหร่ เเต่การที่จะทนรอเพื่อให้ได้ทำในสิ่งที่รักนี่สิครับ ผมว่ายากโคตร บางคนใช้เวลาไม่นานในการค้นหา แต่สำหรับบางคนค้นหามาเกือบค่อนชีวิตยังหาไม่เจอก็มี หลายคนอาจจะละและเลิกที่จะคิดว่ามันคืออะไร

ไม่ได้นั่งเทียนเขียนนะเนี่ย เเค่ผมลองนั่งคิดว่าตัวเรานี่เเม่งมานั่งทำซากอะไรอยู่นมนานที่เมืองนอก ใช้เวลาเรียนก็ค่อนข้างนานกว่าชาวบ้าน เพื่อนรุ่นเดียวกันเริ่มจะจบกันไปแล้ว ทำงานเเต่ละวันเหมือนมนุษย์เงินทำไปใช้ไป จนผมเร่ิมจะหลงลืมจุดที่ทำให้ผมมาศึกษาต่อ จนวันนี้ครับ พูดง่ายๆ ผมต้องการพลังผลักดันอะไรซักอย่าง (Drive) ใหม่ ก่อนที่ผมจะถูกสังคมรอบข้างตีกรอบให้เป็นเเรงงานไร้วิญญาณมากไปกว่านี้

วันนี้คริสต์มาสมันก็คงเป็นเหมือนวันธรรมดาทั่วๆไป หากเเต่ว่าความคิดตอนเเจ็ดโมงเช้าของวันที่ 25 ธันวาคม มันบอกให้ผมไปโบส์ถ เพื่อประกอบพิธีทางศาสนาคริสต์ที่ผมเรียนรู้มาเเต่เด็กที่เรียกว่ามิซซา เปล่าครับนี่ไม่ใช่กิจกรรมที่ผมมักจะทำเป็นกิจวัตรในทุกๆปี ในปีที่ผ่านๆมาผมมักมีข้ออ้างให้กับตัวเองได้เสมอ ในการที่จะไม่ไปหรือไปก็ด้วยความจำเป็น แต่ปีนี้กลับเเตกต่างออกไปเพราะผมกับเต็มใจไปด้วยตัวเอง

และเหมือนดวงตาอันเเซนซนของผมที่ชอบลามเลียไปกับบรรยากาศที่ดูคุ้นเคยมาตั้งเเต่จำความได้ ได้าไปสะดุดแผ่นใบปลิวของทางโบส์ถ ซึ่งขี้นข้อความเป็นตัวหนาพอที่จะสะกดตาทั้งสองของผมให้อ่านข้อความภายในต่อ "Nativity of The Lord" เป็นหัวข้อนั้นครับ ซึ่งก็คงหลีกหนีไม่พ้นเรื่องราวของทารกน้อยที่เกิดมาท่ามกลางความหนาวเหน็บในโรงเลี้ยงสัตว์ เรื่องมันคงจะไม่มีต่อหากเเต่เด็กคนนั้นไม่ได้มาเป็นศาสดาคนหนึ่งซึ่งสอนเหล่าสานุศิษย์บนโลกนี้ให้เป็นคนที่เชื่อในความรัก

เพียงเเค่เวลาสั้นๆไม่ถึงชั่วโมง ผมกลับเดินออกจากโบส์ถกับคำตอบที่ผมอยากได้มานาน ไม่น่าเชื่อว่ามันอาจจะเป็นคำตอบสุดท้ายว่าทำไมผมถึงมายืนอยู่และมันอาจจะเป็นตาน้ำที่ด่อให้เกิดเเม่น้ำลำธาร รู้สึกดีครับที่ได้รับเเรงกระตุ้นอีกครั้ง แล้วคุณเชื่อในพรหมลิขิตมั๊ย

Blog + Bloggers = Friends + Something New

2005-12-18T11:57:00.000-08:00

ถ้าจะให้นั่งนับวันนับเดือนกันจริงๆแล้วบล็อคผมก็มีอายุหนึ่งขวบไปแล้วตั้งเเต่เดือนที่แล้ว (อันนี้เป็นความตั้งใจให้ตรงกับวันเกิดตัวเองด้วยหรือเปล่าก็ไม่ทราบ เเต่ที่เเน่ๆจำง่ายดีครับ) ถึงเเม้ว่าเริ่มเเรกเเต่เดิมทีอาศัยว่าเปิดบล็อคไปก่อนเเล้วค่อยเขียน แต่เอาเข้าจริงๆกว่าจะได้ฤกษ์เขียนครั้งเเรกก็ปาเข้าไปอีกสี่ห้าเดือนให้หลัง แต่ตอนนั้นก็ได้มีโอกาสเเวะไปเยี่ยมบล็อคของชาวบ้านมากพอสมควร ลองมาทบทวนความทรงจำกันเล่นๆดีกว่าครับว่าประวัติความเป็นมาของบล็อคผมมันเป็นยังไง

เริ่มเเรกเลยนี่คงเป็นพี่ปิ่น คนที่ผมเห็นเเกเหมือนนักเรียนหัวกะทิมาตั้งเเต่เยาว์วัย คนอะไรเรียนเก่งโคตรๆ เเถมกิจกรรมยังเป็นเลิศ ภาพที่ผมติดตาก็คงเป็นตอนพี่เเกขึ้นไปรับเหรียญรางวัลเรียนดี คนอื่นๆขึ้นเเล้วก็ลงกันเเค่คนละรอบ พี่เเกก็ขึ้นลงรอบเดียวเหมือนกับคนอื่นเเต่ที่ต่างไปบ้างก็คงเเกได้ยืนอยู่บนเวทีนานกว่าชาวบ้านเพราะคงไม่สะดวกนักที่จะให้เเกเดินขึ้นลงๆหลายๆรอบ (คงเดากันได้นะครับว่าพี่เเกกวาดเหร๊ยญเรียนดีมาเยอะมาก กระเป๋าหน้าอกข้างซ้ายห้อยน่าเกลียดมากครับ) ต่อจากนั้นผมก็ยังเดินตามตูดเเกเข้าไปสำนักท่าพระจันทร์ เเม้จะไม่่ได้มีความตั้งใจอย่างเเรงกล้าว่าต้องเข้าที่นี่ แล้วผมก็จบออกมาจากสำนักท่าพระจันทร์และได้มีโอกาสมาศึกษาต่อที่ต่างประเทศนี่เเหละครับ ก็เป็นเเกนี่เเหละครับที่ส่งเว็บส่วนตัวที่ Umass Amherst มาให้อ่าน จวบจนเเกย้ายบ้านมาที่ Blogger ผมก็ยังเป็นผู้ติดตามที่ดี ตามกันมาอ่านจนผมคงถือได้ว่าเป็นพี่เเกนี่เเหละ ที่เปิดโลกอันใหม่ให้กับผมอีกทั้งยังเหล่า bloggers คนอื่นๆอีกเพียบ และยังเป็นคนที่ทำให้ผมอยากเขียนอะไรออนไลน์ให้เป็นได้มากกว่าไดอารี่บันทึกความทรงจำ

เหล่า Bloggers สายพันธ์ุต่อมาไม่น่าพ้น คุณพี่ B.F. Pinkerton กับ คุณพี่ POL US เหตุที่เอาท่านพี่สองท่านมารวมกันนี่สืบเนี่องมาจาก ท่านทั้งสองเป็นเหล่าเเฟนพันธ์ุเเท้ของเว็บพันธุ์ทิพในห้องไกลบ้าน (ห้องอื่นนี่ไม่รู้นะครับไม่ค่อยได้เข้าไปซักเท่าไหร่) พี่เเกสองคนจะเป็นคนตอบกระทู้เยอะมาก เขียนภาษาอังกฤษดีทั้งคู่ คนเเรกนี่รู้เยอะมากเกี่ยวกับเรื่องมหาลัย ขนาดผมว่าผมรุ้เยอะพอสมควร เเต่นี่พี่เเกรู้ในเชิงลึกลงไปอีก ส่วนท่านพี่ตำรวจไทยนี่ ก็คงเป็นเเนวเด็กนักเรียนนอกสอนเด็กใหม่ ให้คำเเนะนำไปเรื่อย อ่านเเล้วก็เพลินดี เลยเริ่มอยากรู้จักเพราะอ่านๆที่เเกคอมเมนต์เอาไว้ ก็คิดในใจเเม่งต้องเรียนคล้ายๆกูเเน่เลย ถึงตอบได้ตรงกับที่เราคิดไว้ ก็ตามบล็อคพี่ท่านทั้งสองไปอีกกว่าขวบปี ถึงได้มีโอกาสสนทนาทางเอ็มเอสเอ็นกันเเบบตัวเป็นๆ เเต่ก็คุยกันสัพเพเหระกันซะส่วนใหญ่ เเต่คงมีเรื่องหนักๆบ้าง อันนี้ให้ผมฝึกฝีมือซักสี่ห้าปีก่อน อาจจะพอสูสี (รึเปล่า) คุณพี่ทั้งสองเป็นโปรกอฟล์ไทเกอร์ วู๊ด ที่ผมคงจะล้มยาก แต่ก็เป็นเเรงกระตุ้นให้ผมคิดๆๆ แล้วก็พยายามผลิตงานเขียนทีมีสาระออกมา

คนต่อมานี่น่าจะเป็น ดร. หนุ่มจาก Cornell ผมว่าผมคุ้นหน้าพี่อย่างเเรงก็เหมือนกับที่พี่คุ้นๆหน้าผม เราไม่เคยทักกันเเบบตัวต่อตัว เเต่บทสนทนาส่วนใหญ่ผ่านมาจากเเป้นพิมพ์คนละซีกโลก ผมรู้จักเเกอย่างเป็นทางการก็ตอนที่ผมอยากรู้ว่าทำไงถึงเอาเพลงไปเเปะบนบล็อคได้วะ เพราะพี่เเกชอบเอาประกอบเป็นเเบ็คกรานด์อยู่เสมอ เลยไปทิ้งรอยเท้าไว้ในข้อความหนึ่งของบทความเเก พี่ท่านก็ใจดีอุตส่าห์มาบอกว่าเพื่อนเรารู้เเล้วว่าทำไง นั่นก็คงเป็นจุดเริ่มต้นที่ผมเริ่มเเอดเเกลงในเอ็มเอสเอ็น แล้วผมก็เริ่มเป็นฝ่ายยิงคำถามเเกห่าใหญ่ ทำไงถึงเรียนรอด อ่านหนังสือเล่มไหนดี พี่เเกก็ใจดีตอบมาเป็นชุดอยู่เหมือนกัน หวังว่าพี่เเกคงยังไม่เบื่อกับคำถามของผมซะก่อน

ถ้าจะให้เเนะนำร้านกาเเฟ นั่งสบายๆคุยกันเรื่องการเมือง เศรษฐกิจ สิ่งเเวดล้อม ก็นี่เลยครับเชิญเเวะมาที่ Crystal Cafe เพื่อนเก่าเพื่อนเเก่มาตั้งเเต่ ป 1 จำได้่ว่าได้เจอกันครั้งสุดท้ายก็ตอนที่นายคนนี้กำลังเดินทางไปหาที่เรียนเเถบยุโรปที่สนามบิน หลังจากนั้นก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยจนพี่เเกย้ายถิ่นฐานมาอยู่เเถบเมืองหลวงของประเทศที่เรียกตัวเองว่า International FBI ถึงได้พูดคุยเเลกเปลี่ยนประสบการณ์กันอีกคร้ง จะว่าด้วยหน้าที่การงานเเกด้วยรึเปล่าที่สั่งถ้วยเเรกๆมากิน ช่างเสริฟ์เร็วเหลือเกิน แต่ถ้วยถัดมานี่รอแล้วรอเล่าเจ้าของร้านก็ยังไม่เอามาเสริฟ์สักที รู้มั๊ยว่าลูกค้ายังรออยู่นะ

คงจะเป็นการลำบากถ้าจะให้เอ่ยถึงเหล่าเพื่อนออนไลน์ทั้งหมดในเนื้อที่ที่จำกัด แต่ภายในขวบปีเเรกของการมีบล็อคเป็นของตัวเอง ผมได้เพื่อนมากขึ้น เพื่อนซึ่งเปิดโลกทัศน์ของผมให้ก้าวไปในอีกมุมมองที่ผมไม่เคยมอง ซึ่งทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ถ้าให้ผมประเมินผมว่าผมพอใจกับการมีบล็อค The Iconoclast's Journey มาก ผมก็หวังว่าในขวบปีที่สองคงมีเรื่องอะไรใหม่ๆให้ผมได้พบเจอ ก็เชิญทุกคนมาฝากรอยเท้าของย่างก้าวปีที่สองด้วยกันนะครับ แล้วปีหน้าผมคงได้เขียนบทความอย่างนี้ใหม่ Merry X' Mas and Happy New Year 2006 ทุกคนนะครับ

Long Live The King

2005-12-04T12:10:00.000-08:00

วันนี้นับเป็นครั้งเเรกก็ได้มั๊งครับที่ผมดูในหลวงประทานพระบรมราโชวาท เเก่พสกนิกรชาวไทยเนื่องในวันเฉลิมพระชนมพรรษา ณ. ศาลาดุสิดาลัย สวนจิตรลดาในต่างเเดน ถึงเเม้ว่าจะเป็นเเค่เทปบันทึกก็ตาม แต่ผมก็เฝ้ารอมาตลอดในหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เนื่องจากช่วงนี้เป็นช่วงที่เมืองไทยคงมีปรากฏการณ์เเปลกๆ หลายๆอย่างที่เห็นได้ชัดคือกระเเสคุณสนธิ ที่นำกระเเสไม่เอาทักษิณนำโด่งมาเเต่ไกลไม่ว่าจะเป็นด้วยเหตุผลอะไรก็ตามที่คุณสนธิได้กล่าวอ้างมา ส่วนทางด้านกรณีของท่านนายกก็เช่นกันด้วยความที่มีนักกฏหมายส่วนตัวที่มีความรู้ ได้ทำการเเนะนำให้ฟ้องสื่อเลยเพื่อเป็นการปกป้องสิทธิตามรัฐธรรมนูญ

ความขัดเเย้งดังกล่าวยิ่งนานวันผมก็ยิ่งรู้สึกทั้งสองฝ่ายเริ่มรุกกันมากขึ้นจนผมเริ่มรู้สึกว่ามันเริ่มเกินความพอดี มันจะฟ้องอะไรกันให้มากมายจาก 500 ล้านเป็น 2,000 ล้านบาท นี่ท่านกะจะใช้อำนาจเงินเเละอำนาจรัฐที่คนสิบเก้าล้านเสียงทุ่มให้คุณตอนเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา เพียงเพื่อสนองต่อความรู้สึกโกรธและไม่พอใจเชียวหรือ ท่านไม่ได้สำเนียกต่อเสียงร้องทุกข์ของคนส่วนน้อยเลยหรือ เอะอะอะไรก็อ้างสิบเก้าล้านเสียงที่ท่านได้มา อ้างถึงความชอบธรรมของอำนาจรัฐ ทั้งที่จริงจำนวนสิบเก้าล้านเสียงยังไม่อาจนับได้ว่าเป็นเสียงของคนส่วนใหญ่ข้างมาก (Majority Population) ฝ่ายคุณสนธิถึงเเม้ผมจะชื่นชมเป็นการส่วนตัวก็ตามว่าได้ทำหน้าที่ของสื่อคอยเป็นหมาเฝ้าบ้านคอยเห่าเวลาเจอสิ่งเเปลกปลอมในสังคมไทย แต่ผมก็ต้องขอติงนิดนึงว่าการเป็นนักข่าว ซึ่งมันก็ไม่ต่างอะไรกับท่านนายก ท่านก็อยู่ในที่เเจ้งเช่นกันและที่สำคัญด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่ทั้งทางด้านดาวเทียมและการอัดบันทึกภาพเเละเสียง คำพูดของคุณสนธิคงนำกลับมาฉายดูใหม่ได้อีกหลายรอบ เเละเเน่นอนเด็กรุ่นหลัง(นับจากรุ่นผมลงไปก็ได้นะครับ)คงได้ยินได้ฟังคำพูดที่เต็มไปด้วยอคติส่วนตัว (Personal Bias)จากคำพูดของคุณสนธิเองก็ทำให้ตัวผมมีความเชื่อคล้อยตามไปได้ว่าท่านคงไม่ได้อยากก่อให้เกิดกระเเสการใช้กำลังเเละความรุนเเรงในการเเก้ปํญหา อยากให้ใช้สันติวิธีและธรรมะเป็นตัวชี้นำ แต่หลากหลายประโยคที่คุณได้นำมาใช้ในการตีเเผ่ความไม่ชอบมาพากลของรัฐนั้นผมว่ามีการใช้คำที่ก่อให้เกิดความรู้สึกรุนเเรงเเละฮึกเหิม ผมว่าคุณสนธิต้องยิ่งระมัดระวังคำพูดและต้องรับผิดชอบต่อผลกระทบที่อาจจะเกิดขึ้นได้

ผมยังนึกไม่ออกว่าท่านทั้งสองจะหาทางเเก้ปัญหานี้กันอย่างไร และผมก็ไม่คิดด้วยว่าปัญญาน้อยๆของผมจะสามารถคาดเดาทางออกที่คนอยู่บนหลังเสือทั้งสองจะไม่ลงเเบบล้มคะเมนลงมา นั้นคงเป็นเหตุผมหนึ่งที่ผมเฝ้ารอว่าเมื่อถึงวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพ่อเจ้าเเผ่นดิน พระองค์ท่านจะทรงประทานคำเเนะนำให้กับสังคมไทยเราอย่างไร

แล้วผมก็คิดว่าผมไม่ผิดหวังที่เฝ้าคอย ขนาดพ่อของเเผ่นดินทรงตรัสออกมาเเล้วว่า คนที่เป็น King แล้วยังเป็น King เเบบไทยๆ ยังสามารถรับคำวิจารณ์จากคนทั่วไปได้ ถึงขั้นทรงบอกว่าถ้าประชาชนไม่พูดถึงท่านเลยคือ ไม่กล้าหรือไม่ก็ไม่เอ็นดู ท่านยังทรงอนุญาติให้ประชาชน (รวมทั้งคุณสนธิด้วย) สามารถวิจารณ์ท่านได้ อีกทั้งยังทรงตรัสขอให้ท่านนายกยกฟ้องด้วย ดังนั้นท่านทรงรับสั่งประทานทางออกให้หลายๆฝ่ายแล้ว ผมว่าหลายๆฝ่ายน่าจะรับฟังให้มากๆ แล้วนำไปปฏิบัติตาม อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นการลดภารกิจพระองค์ท่าน และลดความระคายเคืองพระยุคลบาท แล้วผมคงนับถือพวกท่านที่ได้ทำหน้าที่ของข้าราชบริภารที่ดี ขอทรงพระเจริญ

Boredom, Travel, and Undisciplined Animal

2005-11-26T11:19:00.000-08:00

รู้สึกช่วงนี้จะเป็นช่่วงที่ผมรู้สึกเรื่อยๆเอื่อยๆอย่างเเรง เหมือนสัตว์หมดเเรงกระตุ้นยังไงอย่างนั้น อยากอัพเดทบล็อคเเต่ก็ขี้เกียจ มีเรื่องในหัวมากมาย เช่น เรื่องราวระหว่างคุณสนธิกับคุณทักษิณ การลาจากโลกของ The Godfather of Management Peter F. Drucker (อันนี้ยืมคำพูดของคุณ BF มา) ระบบการคัดเลือกนักศึกษา เเต่จนเเล้วจนรอดผมก็ผลัดวันประกันพรุ่งมาได้เป็นอาทิตย์ อ่านหนังสือเรียนได้สองหน้าอย่างกับอ่านมาแล้วสองชั่วโมง หาวหวอดๆๆๆๆ ดังนั้นมันคงต้องหยุดพักสมองสักหน่อยหาที่ๆสบายผักผ่อนกัน

ไม่รอช้าเลยครับสถานที่ใกล้ๆที่พอจะสนองตัณหาคงเป็น San Diego เนื่องจากพอที่จะขับไปเช้าเย็นกลับได้ไม่มีปัญหา ใจจริงแล้วผมอยากไปนอนค้างเสียด้วยซ้ำเเต่ติดที่เพื่อนร่วมทริปชาวเกาหลีดันไม่อยากนอนค้างเนื่องจากมีปัญหาเรื่องบัดเจ็ด ผมกับเพื่อนอีกสองคนเลยต้องจำยอมไปเช้าเย็นกลับ เร่ิมทริปด้วยการที่ผมต้องไปรับเพื่อนสาวเกาหลีสองคนแต่เช้าแล้วออกเดินทางด้วยฟรีเวย์ 5 south ยาวถึง San Diego ไม่ต้องคาดเดาให้เมื่อยตุ้มตลอดทริบนี้ผมทำหน้าทีเป็นคนขับรถส่วนตัวให้เพื่อนต่างชาติไปเสียเเล้ว สองสาวเกาลีก็ทำหน้าที่เป็นเพื่อนร่วมทางได้ดีมากขี้นรถปุ๊บหลับปั๊บ โอช่างเยี่ยมจริงๆ

เเต่เดิมทีผมกะว่าจะไป Sea World แล้วค่อยต่อด้วยการชมเมืองเล็กๆน้อย เเต่ติดปัญหาทางเทคนิค ทริปนี้เลยเปลี่ยนเป็นนั่งรถเล่น กินลม ชมเมืองเเทน ไม่ว่ากันอยู่เเล้วขอให้ได้ออกไปจากพื้้นที่เเอลเอ ผมเป็นพอใจ เป็าหมายเเรกของเราคือ UCSD เนื่องด้วยวันที่เราไปนี้ตรงกับ Thanksgiving มหาลัยจึงปิดเเต่ไม่ใช่ปัญหาครับ เพราะผมอยากไปดูเเค่ห้องสมุดของ UCSD

ตัวตึกนี่ผมว่าออกเเบบได้เเปลกดีเหมือนรูปเพชรยังไงก็ไม่รู้ ห้องสมุดมีชั้นใต้ดินด้วยสงสัยห้องสมุดธรรมศาสตร์ไปก๊อบมาเเน่ๆ พวกผมก็ได้เเต่เดินรอบๆ ถ้ายรูปกันไป บรรยากาศรอบๆเเคมปัสนี่ดูเงียบสงบดีนะครับ อากาศก็ดีเย็นสบาย ตัวตึกเรียนดูไม่ค่อยเเออัดเหมือน UCI เราใช้เวลากันไม่นานเท่าไหร่นัก ก็ขับรถต่อกันไปที่ La Jolla

ก่อนที่จะเกริ่นถึงเมือง La Jolla นี่ผมว่าเรามาดูเกร็ดการออกเสียงตัว J กับ L ในภาษาสเเปนนิชกันก่อนดีกว่า อย่างที่เราทราบๆกันนะครับว่าดินเเดนฝั่งตะวันตกของอเมริกาเเต่ดั้งเดิมนั้นชาวสเเปนนิชกับชาวพื้นเมืิองอินเดียนเเดงเป็นผู้จับจองอยู่ก่อนแล้ว อเมริกาเพิ่งเข้าไปยึดครองมาได้ไม่กี่ร้อยปีมานี่เอง (ที่มาเเบบย่อๆเชิญหาอ่านได้ที่ http://www.californiahistory.net/) ดังนั้นจึงไม่เเปลกนักที่จะมีการใช้ภาษาสเปนมาตั้งชื่อสถานที่ต่างๆ เช่น Los Angeles, San Clemente, San Jose, San Macros, La Jolla รวมทั้ง San Diego ปัญหาของการเรียกชื่อคงไม่เท่าไหร่ถ้าเรารู้การออกเสียงของตัว J ในคำเหล่านี้ยกตัวอย่าง เช่น San Jose ออกเสียงว่า ซานโฮเซ่ Juan ออกเสียงว่า ฮูวอน ไม่ใช่ซานโจเซ่ หรือจูออนเป็นต้น ส่วนเสียงตัว L นี่ถ้าสังเกตดีๆเวลามีตัวเเอลสองตัวในศัพท์คำเดียวกัน เวลาออกเสียงมักจะออกเป็นเสียง ย หรือ Y เเทน ตัวเอย่างเช่นเมือง La Jolla เราออกเสียงกันว่า ลา ฮอลย่า เป็นต้น

เอาละครับวกกลับมาเที่ยวกันต่อที่เมือง La Jolla (ย้ำอีกทีนะครับว่า ลา ฮอลย่า) เป็นเมืองเล็กๆที่มีทางเดินชมเลียบชายฝั่ง และยังมีร้านค้าเล็กๆสไตล์น่ารักๆ และที่ผมชอบมาทีสุดคงเป็น Art Gallerty มีเป็นสิบๆร้านตลอดถนน ยังมีร้านอาหารสไตล์น่ารักๆ เเบบน่านั่งโคตรๆ คนดังๆในฮอลลีวู๊ดก็มานั่งกินกันบ่อยนะครับ ถ้ามีโอกาสได้มาเที่ยวก็อย่าลือมาเเวะกินลมชมวิวชายหาดละกัน สนนราคามีให้เลือกตั้งเเต่ $10-30 up แล้วเเต่กำลังทรัพย์ ผมใช้เวลาเดินชมเมืองกับชายหาดรวมเป็ดเสร็จชั่วโมงครึ่งได้ เล่ามาได้เกือบครึ่งทางเเล้ว เริ่มหิวซะเเล้วก็อาศัยถามพนักงานร้านกิ๋ฟช็อบว่าพอจะมีที่ไหนให้เราหาอาหารมากระเเทกปาก ได้ความมาว่ามีอาหารให้เลือกชิมมากมายที่เมืองเก่าซานดิเอโก้ แล้วค่อยขับเลยไปดูโรงเเรม Del Coronado แล้ววกลับเข้ามาดาวน์ทาวน์ซานดิเอโก้ ถ้านึผู้อ่านึกภาพไม่ออกว่าเมืองเก่าซานดิเอโก้กับดาวน์ทาวน์ซานดิเอโก้เป็นอย่างไร ผมอนุโลมให้คุณลองคิดถึงเมืองเก่าอยุธยากับถนนสีลมเข้าไว้ นั่นละครับประมาณนั้นเเหละ

ในตัวเมืองเก่าของซานดิเอโก้นั้นก็จะมี historic place ต่างกันไป สภาพเหมือนเป็นหมู่บ้านเล็กๆ มีร้านรวงขอยของตลอดทั้งหมู่บ้านสลับไปมากับร้านอาหาร มื้อนั้นเราสามคนตกลงกันว่าจะกินอาหารเเม๊กซิกัน ว่าเเล้วพอหาที่จอดรถได้ผมก็ตรงดิ่งไปร้านอาหารเเม๊กซิกันร้านเเรกที่ผมเจอ ตอนเเรกผมว่าจะสั่ง combo taquitos and taco คิดไปคิดมาสั่งอะไรเเปลกๆดีกว่า ก็เลยลอง Chicken Monterey ดูเป็นเนื้อไก่หมักส่วนอกที่เอาไปย่างเเล้วราดซอสอะไรผมก็ไม่รู้โปะด้วยชีส ผมไม่ลืมทีจะสั่ง Chipotle ซอสพริกเผ็ดหอมๆกลิ่นพริกย่าง เสริฟพร้อมข้าวผัดสไตล์เเม๊กซิกันกับถั่ว เป็นอันว่ารอดตายไปอีกมื้อ หลังจากนั้นเราก็เดินย่อยอาหารกันอีกสักชั่วโมง ผมรู้สึกชอบมากกับสภาพความเป็นอยู่ที่ทางซิตี้ยังให้การอนุรักษ์เอาไว้ พร้อมทั้งยังส่งเสริมการท่องเที่ยวในเมืองเก่านี้อีกด้วย เนื่องด้วยตัวกระผมไม่ได้มีกล้องติดตัวไปด้วย จึงต้องจำนนเป็นตากล้องจำเป็นให้กับเพื่อนร่วมทริปสองคนไปโดยปริยาย

แล้วผมก็ขับรถลงมาทางใต้อีกสักระยะเพื่อมายังเกาะ Coronado เพื่อมาดูโรงเเรม Del Coronado โรงเเรมที่มีประวัติศาสตร์การเปลี่ยนมือมาอย่างโชคโชน และยังเป็นสถานที่ๆเหล่าประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาใช้เป็นที่พักอยู่บ่อยครั้ง เช่น Ronald Reagan, Bill Clinton กับคนอื่นๆ ตัวโรงเเรมสวยมากครับ โดยเฉพาะเวลาเดินเข้าไปในล๊อบบี้ของโรงเเรมดูขลังๆดี เหมาะเเก่การมาเวะชมมากเเต่ไม่น่าพักซักเท่าไหร่เพราะคนเอะอะจอเเจเยอะมากครับ ผมชอบความสงบเป็นธรรมชาติจึงขอเลือกพักที่อื่นจะเหมาะกว่า เราใช้เวลาไม่นานนักในการเเวะเวียนที่โรงเเรมนี้ จริงๆไม่อยากบอกว่ายืมห้องนำ้โรงเเรมเค้าใช้ แต่ก็เก็บภาพบรรยากาศให้กับสองสาวได้พอควร

มาถึงตอนนี้ผมเริ่มหมดเเรงซะเเล้วเหนื่อยมากๆ ตอนกลางคืนดันตื่นเต้นจะได้มาเสือกนอนไม่หลับนอนไปได้เเค่สี่ชั่วโมง ผมเลยตัดสินใจจะขับรถชมดาวน์ทาวน์กันเฉยๆ ไม่ลงไปเดินเเล้ว มีข้อน่าสังเกตอยู่อย่างนึงครับ ไม่รู้ว่าทำไมตามดาวน์ทาวน์ของเมืองต่างๆนี่ต้องมีชื่อถนนเหมือนๆกันหมดเลย อย่างเช่น 1st, 2nd, 3rd, Blah Blah Blah เเถมต่อให้อีกนิดนึงครับ Market กับ Broadway นี่ก็ยอดฮิต ขอผู้ใคร่รู้ช่วยชี้ทางกระจ่างด้วยจะเป็นพระคุณอย่างสูง และเเล้วผมก็นั่งคุมบังเหียนเจ้าสี่ล้อบังคับเจ้าหกสูบเเล่นกลับเมืองนางฟ้าราตรี ในขณะที่สองสาวก็เสมอต้นเสมอปลายตลอดทริป นิ่งเป็นหลับขยับเป็นเเดก ฮา แล้วเจอกันทริปหน้าครับ

ป.ล. เนื่องด้วยสาวๆยังไม่ได้ส่งรูปมาให้ ผมเลยหาเอาจากเน็ตเเปะๆให้ชมก่อนนะครับ

เรียนต่ออะไรดี

2005-11-04T17:58:00.000-08:00

การตัดสินใจมาเรียนต่อเมืองนอกนี่จะว่าไปง่ายก็ไม่ง่ายจะว่ายากก็ไม่ยาก ถ้าเราตัดปัญหาเรื่องค่าเรียนไปแล้ว โจทย์ที่เราต้องตอบให้ได้คือเราจะมาเรียนอะไรดี แล้วเราจะได้อะไรจากสาขาที่เราจะเรียน ซึ่งผมว่าเป็นคำถามที่ต้องใช้เวลาพอสมควรในการตอบ แต่ถ้าเราหาคำตอบได้ผมว่ามันจะเป็นการเรียนที่สนุกพอควร จากการที่ได้ศึกษาที่อเมริกามาเป็นเวลาพอสมควร ผ่านการสอบมาทั้ง TOEFL, GMAT และ GRE รีเควสโบรชัวร์มหาวิทยาลัยมาอ่านเป็นร้อยๆ ผมก็อยากเขียนเล่าประสบการณ์คร่าวๆ เผื่อจะมีคนอ่านที่อยากมาศึกษาต่อได้เอาไว้เป็นข้อมูล

อุปสรรคด่านเเรกของนักเรียนไทยคงจะหนีไม่พ้นการสอบภาษาอังกฤษ ซึ่งก็แล้วเเต่ประเทศที่เราเลือกที่จะศึกษาต่อ ถ้าเราเลือกมาประเทศสหรัฐอเมริกา TOEFL Test นี่เหมือนเป็นช็อตบังคับที่ยากจะเลี่ยงได้ แต่ถ้าเป็นอังกฤษก็คงเป็น IELTS เเต่บางเเห่งก็อาจจะรับ TOEFL ซึ่งก็อยู่กับนโยบายการรับนักศึกษาของมหาวิทยาลัยนั้นๆ ด่านต่อไปที่ยังรอคอยให้เราได้ฟันฝ่าก็คงจะเป็นข้อสอบมาตรฐาน (Standardized Test) ของเเต่ละคณะ ผมว่าเเปดสิบเปอร์เซนต์ของนักเรียนไทยที่จะต้องเลือกก็คงเป็น GMAT หรือ GRE กล่าวอย่างหยาบๆในที่นี้ นักเรียนที่จะสมัครเข้าเรียนคณะบริหารธุรกิจ (Business Administration) ก็ต้องสอบ GMAT ส่วนนักเรียนสาขาทางด้านสังคมศาสตร์และวิทยาศาสตรืโดยส่วนใหญ๋ ก็ต้องสอบ GRE รายละเอียดของความเเตกต่างนี่ผมขอละเอาไว้ให้หาอ่านกันเอาเองในเว็บของ ETS ก็เเล้วกัน

พูดอย่างตรงไปตรงมาตอนที่ผมหาที่เรียนต่อตอน ป โท นี่ก็ตัดสินใจนานอยุ่เหมือนกันนะครับ เพราะตอนที่จบเศรษฐศาสตร์มานี่ผมยังมีคำถามข้องใจบางประการที่ผมไม่อาจจะยอมรับได้ในการใช้ทฤษฏีเศรษฐศาสตร์ในการอธิบายเรื่องราวต่างๆ ทำให้ผมคิดว่า ณ เวลานั้นเศรษฐศาสตร์ไม่ใช่ทางเลือกเเรกของผมเเน่ๆ ไอ้ที่จะให้ไปเรียนการบริหารธุรกิจเนี่ยก็คงได้นะครับ เเต่ใจอยากทำงานเกี่ยวกับการพัฒนา ขจัดความยากจน กับนโยบายสาธารณะ ผมก็หาไปเรื่อยละครับหาสักพักใหญ่ ก็เกิดมาสะดุดกับคณะนึงครับ ชื่อคณะนี่ตรงใจมาก ยิ่งได้อ่านโครงสร้างรายวิชา ยิ่งรู้สึกว่าตรงกับความต้องการส่วนตัว

ก็เป็น Department of Public Administration ที่เป็นคำตอบสุดท้่ายที่ผมเลือก ณ เวลานั้น ชื่อคณะก็บอกอยู่ตรงตัวอยู่เเล้วนะครับว่าเรียนเกี่ยวกับการบริหารและการจัดการภาครัฐ ชื่อของคณะนี่ก็มีเเตกต่างกันไปตามเเต่มหาวิทยาลัย อาจจะเป็น Public Affairs, Public Policy, Public Service หรืออะไรก็แล้วเเต่ โดยส่วนใหญ่เเล้วคณะนี้จะตั้งตัวออกมาเป็นเอกเทศ คือเป็นคณะคณะหนึ่งเลย แต่ก็อาจจะมีบ้างเหมือนกันที่จะไปอยู่รวมกับโรงเรียนเศรษฐศาสตร์หรือบริหารธูรกิจ อย่างที่ University of Michigan, Ann Arbor

โดยพื้นฐานของลักษณะวิชาพื้นฐานในคณะนั้นอาจพูดได้ว่าคล้ายคลึงกับคณะบริหารธุรกิจ เพราะตัววิชาการบริหารและการจัดการ พฤติกรรมขององค์กร การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ แต่อาจจะต่างกันที่จุดเป้าหมายของการบริหาร ในเเง่ของ Public Administration การทำกำไรให้กับองค์กรคงไม่สามารถนำมาอ้างกล่าวได้ว่าเป็นเป้าหมายสูงสุดขององค์กร แต่กลับเป็นการบริการเพื่อตอบสนองกับความต้องการของประชาชนต่างหากที่เป็นเป้าหมายสูงสุด ภายใต้ระเบียบ ข้อบังคับ เเละกฏหมาย

ในรายละเอียดของวิชาเอกก็มีให้เลือกพอสมควร อย่างเช่น การบริหารและการจัดการทรัพยากรมนุษย์ การบริหารการเงิน การคลัง สาธารณะ การกำหนดนโยบายสาธารณะ อาชญวิทยา และอีกหลายๆด้าน ซึ่งถ้าใครสนใจที่จะเรียนด้านบริหารแต่ไม่ชอบเเสวงหาผลกำไรในการบริหารองค์กร เเต่ชอบการเห็นการอยู่ดี กินดี ของประชาชน มีใจรักงานราชการ คณะนี้ก็น่าจะเหมาะนะครับ ผมมีเว็บของ National Association of Schools of Public Affairs and Administration
NASPAA ซึ่งเป็นองค์กรรับรองสถาบันที่เปิดสอนทางด้านนี้ (บางมหาวิทยาลัยไม่ได้รับการรับรองเเต่ไม่ได้หมายความว่าไม่ดีนะครับ อย่างเช่น University of California, Los Angeles แต่รายวิชาในคณะนั้นยังไม่ได้สอนเป็นเเบบ Administration โดยตรง) เว็บนี้มีประวัติเรื่องราวขององค์กร ลำดับขั้นตอนของการให้การรับรองของสถานการศึกษา เเละที่ผมชอบมากก็คงเป็นเว็บที่รวบรวมเเผนที่ของมหาลัยต่างๆในสหรัฐอเมริกาที่เปิดสอนทางด้านนี้ทั้งหาสิบรัฐ ซึ่งก็เเค่คลิ๊กบนเเผนที่ของรัฐต่างๆทีระบุไว้ มันก็จะขึ้นรายชื่อมหาลัยมาให้เราลองคลิ๊กเข้าไปอ่านกันได้ ก็ฝากเอาไว้ให้ดูกันเล่นๆก็เเล้วกัน

ป.ล. จากที่ได้ประสบมานะครับ คณะนี้จะเน้นการถกเถียงในชั้นเรียนมากกว่าเรียนทฤษฏ๊เพียวๆ นักเรียนส่วนใหญ่มีอายุเฉลี่ยนทั้งทางด้านวัยวุฒิเเละประสบการณ์ทำงานค่อนข้างสูง ดังนี้นถ้าไม่เคยมีประสบการณ์ทำงานโดยตรงมาก่อน ก็อาจจะออกอาการเหวอๆได้เล็กน้อยนะครับ แต่จะดีอยู่อย่างคือได้ฝึกทักษะการพูด แล้วก็ได้ฟังประสบการณืทำงานของเพื่อนร่วมชั้น ซึ่งเพื่อนผมส่วนใหญ่ก็จะเป็น ตำรวจ นายกเทศมนตรี ข้าราชการ

วิวาทะประจำวัน

2005-11-01T20:24:00.000-08:00

และเเล้ววันฮาโลวีนของพวกฝรั่งเขาก็มีอะไรๆให้เซอร์ไพรซ์กันอีกเเล้ว อะอะไม่ใช่สาวๆที่ประชันกันเเบบเอ็กซ์ๆตามผับตามบาร์อย่างที่ผมเคยชิน เเต่คราวนี้เป็นท่านผู้นำประจำบริษัทประเทศไทยจำกัดมหาชน ได้เอื้อนเอ่ยวาทะประจำวันปล่อยผีออกมาห่าใหญ่ ให้พนักงานระดับล่างสุดถึงระดับผู้บริหารระดับสูงภายใต้บริษัทนี้ได้พึงสังวรณ์ว่า ถ้ามึงไม่สนับสนุนกูมึงก็อย่าหวังได้มีความเจริญก้าวหน้าในสายงานเลย บางคนอาจจะไม่พอใจเเต่ทำอย่างไรได้ กว่าบริษัทนี้จะมีการเลือกคณะบริหารกันอีกรอบก็อาจจะต้องรอกันต่อไปอีกสามปี แล้วก็ไม่เเน่ว่ารอไปรอมาก็อาจจะได้คณะกรรมการชุดเดิมกลับมาคุมบังเหียนเหมือนเดิม

วาทะอันล่าสุดของท่านผู้นำอันล่าสุดนี้ผมได้ทำการคัดลอกเเบบคำต่อคำมาจากเว็บไซด์ผู้จัดการออนไลน์ ซึ่งท่านได้ให้สัมภาษณ์ ณ วันที่ 31ตุลาคม ที่โรงเรียนบรรพตพิทยาคม อ.บรรพตพิสัย จ.นครสวรรค์ “ผมตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม จังหวัดไหนมอบความไว้วางใจให้เราต้องดูแลเป็นพิเศษ แต่เราต้องดูแลคนทั้งประเทศด้วย แต่เวลาจำกัด ต้องเอาเวลาไปจังหวัดที่เราได้รับความไว้วางใจมากเป็นพิเศษ จังหวัดที่ไว้วางใจเราน้อยต้องเอาไว้ทีหลัง ไม่ใช่ไม่ไป คิวต้องเรียงอย่างนี้ ผมเป็นคนพูดตรงไปตรงมา เปิดเผย สื่อมวลชนอยู่ต้องเปิดเผย ไม่มีความลับสำหรับผม วันนี้คิดกับประชาชนอย่างไร ก็อยากเห็นคนทั้งประเทศไม่ว่าอยู่ที่ไหน เลือกหรือไม่เลือกผม ก็อยากให้ทุกคนหายจน แต่เนื่องจากเวลาจำกัดก็ต้องไล่ลำดับกันไป แต่เจ้าหน้าที่ก็ทำเหมือนกันหมดทั่วประเทศ”

ความหมายนัยสำคัญที่ผมพอจะใช้สมองที่เรียนมาไม่ค่อยสูงเมื่อเทียบกับท่านวิเคราะห์ได้ว่า บัดนี้ท่านประธานกรรมการเริ่มหมดความอดทนกับเเผนกบางเเผนกในบริษัท ที่เหมือนจะไม่รู้จักบุญคุณคนที่ท่านประธานอุตส่าห์เสียสละเวลามานั่งทำการบริหารบริษัทที่จะล่มไม่ล่มเเหล่จากพิษเศรษฐกิจ อุตส่าห์หาเงินมาโปรยให้ไม่รู้กี่ล้านต่อกี่ล้านให้พนักงานกวาดถูพี้นไปจนถึงพนักงานเก็บขยะได้มีเงินมีทองได้จับจ่ายใช้สอย แต่พอถึงเวลาที่ท่านต้องการให้ช่วยอะไรหน่อยกลับสะบัดตูดหันหลังให้อย่างไม่ไยดี

ท่านประธานคงลืมไปแล้วกระมังว่าประเทศไทยจำกัดในความคิดของท่านหาได้เป็นของคนผู้ใดผู้หนึ่งไม่ แต่เป็นขอบเขตดินเเดนบนพื้นเเผนที่โลกที่ดูจากชั้นบรรยากาศ มีลักษณะคล้ายขวาน เป็นที่ซุกหัวนอนของประชาชนตาดำๆกว่าหกสิบล้านคน มีทั้งคนที่จนมากไปจนถึงคนที่รวยมากจนติดอันดับของการจัดลำดับของนิตยสาร Forbes อยู่กระจัดกระจายกันไปส่วนต่างๆของขวานด้ามนี้ แล้วก็เป็นคนจนส่วนใหญ่เสียด้วยที่อยู่กระจายกันออกไปจากศูนย์กลางของขวานด้ามนี้ที่เราเรียกขานกันว่า"กรุงเทพมหานคร" ที่หวังว่าการที่พวกเขาเหล่านั้นได้พร้อมใจกันเลือกท่านเข้ามาดูเเลประเทศ ก็เพื่อที่จะทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของเขาดีขี้น

แต่เหตุการณ์กลับตาลปัตร เมื่อกาลเวลาผ่าน คนก็เปลี่ยน ท่านผู้นำประกาศอย่างชัดเจนว่าคนจนยังมีอยู่ท่านรู้ เเต่ท่านคงช่วยหมดทุกคนนั้นคงเป็นไปไม่ได้ ท่านก็ลำบากใจอยู่เหมือนกันว่าจะช่วยใครก่อนดี ดังนั้นท่านคงต้องเรียงลำดับลูกรักตามลำดับ ใครเป็นคนโปรดก็ได้ความรักไปก่อน ใครขัดใจท่านอยู่บ่อยๆก็รอไปก่อนเถอะ ถึงเเม้ท่านจะเป็นคนรักลูกเเต่ก็คงต้องเรียงลำดับตามความพอใจจากสูงไปหาต่ำ

แล้วท่านเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าคนที่ควรจะได้โอกาสในการช่วยเหลือนั้นควรเป็นคนที่ได้รับโอกาสจากสังคมน้อยที่สุด เพื่อที่เขาเหล่านั้นสามารถมีชีวิตพื้นฐานที่ทัดเทียมกันกับคนอื่นๆในสังคม ไม่ใช่อยู่ดีๆไปตัดรอนบอกกับเค้าว่าผมก็อยากช่วยนะเเต่ทำไงได้คุณไม่ไว้วางใจผมเองนี่หว่า

จากการที่ได้นั่งคิดตรึกตรองมาได้สักพักผมก็เริ่มตระหนักถึงภาระของพนักงานในบริษัทประเทศไทยจำกัด ว่าคงต้องทำงานกันหนักอึ้งกันอีกเท่าตัว จะมานั่งหวังลมๆเเล้งๆว่าจะมีเงินตกลงมาจากท้องฟ้าให้จับจ่ายใช้สอยเหมือนสี่ปีก่อนคงไม่ได้เเล้ว คงต้องพึ่งสองมือสองเท้าที่พ่อเเม่ให้มาตั้งเเต่เกิด ก้มหน้าก้มตามุมานะทำงานสร้างเนื้อสร้างตัว ซึ่งถ้าเรามองในทางกลับกัน ผมกลับคิดว่าอาจจะเป็นการดีก็ได้ที่เราจะได้คิดพี่งพาตัวเองดีกว่าที่จะไปยืมจมูกคนอื่นมาหายใจ คงต้องขอขอบคุณวิวาทะประจำวันฮัลโลวีน 2005 ที่จะเป็นวาทะเตือนสติพนักงานในบริษัทประเทศไทยจำกัด

อยากให้บล็อกมีเพลง

2005-10-26T19:53:00.000-07:00

ไม่ใช่เเค่คุณหรอกครับที่สงสัยว่าทำยังไงถึงจะเอาเพลงมาใส่เป็นเเบ๊กกราวน์ในบล็อกของเราๆท่านๆ ผมก็เคยงงๆมาก่อนหาเเทบตายว่าทำยังไง ทำไงได้คนไม่ได้เก่งคอมมาเเต่กำเนิด แต่บังเอิญไปเจอคนทำบล็อกเเถวๆนี้เค้าเอาเพลงไปติดได้ก็เลยลองไปถามเค้าดูว่าทำไง เพราะไอ้เรื่องโค๊ด html เนี่ยผมคงจะรู้หรอก ก็คนมันไม่เคยเรียนนี่หว่า คำตอบที่ได้ก็ยังไม่ค่อยเคลียร์เท่าไหร่จนเพื่อนผมอีกคนที่ Texas มันเข้าไปช่วยดูให้ ได้ความมาว่ามันต้องใช้โค๊ดบางอย่างในการสั่งงาน ขั้นตอนก็ค่อนข้างง่ายๆนะครับ ลองทำตามกันดู

1. อันเเรกเลยเนี่ยก็ต้องหาทาง upload เพลงจาก computer ของเราไป host ที่ใดที่นึงก่อน ซึ่งผมเลือกใช้บริการของ geocities เนื่องจากฟรีครับ เหตุผลข้อเดียวที่ผมขอร้องให้คุณรับฟัง ฟรีครับฟรี ทริ๊คก็มีอยู่เเค่ว่า อาจจะต้องเปลี่ยนชื่อเพลงให้เป็นภาษาอังกฤษให้หมดก่อน ห้ามมีเครื่องหมายกับเว้นวรรค ไม่ว่าจะเป็นนามสกุล .wma หรือว่า .mp3 ก็ไม่เกี่ยงเราสามารถโพสได้

2. คราวนี้นะครับก็ต้องหาโค๊ด html ไปใส่ไว้ในบล็อค ก็ง่ายๆนะครับก๊อบปี้อันนี้ไปแล้วก็ไปใส่ไว้ในหน้า template

(div style="text-align: center;")
(embed style="width: 170px; height: 45px;" pluginspage="http://www.microsoft.com/Windows/MediaPlayer/" src="ตรงนี้ให้ใส่เว็บเพลงที่เราโฮสไว้นะ" type="application/x-mplayer2" loop="true" height="45" width="171")
(/div)

อ้อแล้วก็อย่าลืมเปลี่ยนเครื่องหมาย ()ให้เป็น <> แล้วกัน
แค่นี้ละฮะง่ายๆ เหล่าบล็อคเกอร์ก็ลองดูนะ คงมีไรสนุกๆไว้ให้เล่นกัน

ข้อคิดดีๆจากเมล์

2005-10-13T21:41:00.000-07:00

บังเอิญมีเพื่อนที่ทำงานเก่าส่งมาให้อ่านเล่นๆ ซึ่งเป็นข้อคิดซึ่งผมมักจะพูดกับคนรอบข้างเสมอๆ ตรงใจดีเลยอยากให้คนอื่นได้อ่านด้วย บวกกับความขี้เกียจเขียนบล็อคเนี่องจากอารมณ์เซ็งๆกับเรื่องบางเรื่อง ก็เอากันง่ายๆเลยละกันตัดเเปะ เเก้ผ้าเอาหน้ารอดไปก่อน (ไม่ได้ขายผ้านะ เเก้ผ้าเเล้วเอาหน้าลอดคอเสื้อ)

Labor Omnia Vincit

2005-10-09T13:50:00.000-07:00

ถ้าจะให้ผมพูดถึงช่วงชีวิตที่ผมมีความสุขมากที่สุดและน่าจดจำมากที่สุด คงจะไม่พ้นช่วง 11 ปีในรั้วอโศก โรงเรียนที่ผมรู้สึกมีความผูกผันกับสถานที่ เพื่อน มาสเตอร์ ครู และความทรงจำที่ดีๆ ไม่ว่าผมจะได้ย้ายไปเรียนมหาลัยเเถวท่าพระจันทร์ จนได้มาเรียนต่อยังต่างประเทศ ความสนุกที่ได้เจอกับบรรยากาศเเปลกๆใหม่ๆมันก็ทำให้ผมเพลิดเพลินไปกับมันได้ช่วงระยะเวลาหนึ่ง เเต่เมื่อใดก็ตามยามว่างคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นมาในอดีตอันเป็นบ่อเกิดของปัจจุบันและอนาคต 11ปีของชีวิตนักเรียนประถมและมัธยมในโรงเรียนเซนต์คาเบรียลนี่มีอิทธิพลทางด้านความคิดของผมพอสมควร

จะว่ากันไปแล้วผมใช้ชีวิตในรั้วของโรงเรียนยามตื่นมากกว่าอยู่ที่บ้านเสียอีก เริ่มจากไปโรงเรียนตั้งเเต่หกโมงเช้ากลับหกโมงเย็นหรืออาจจะกลับดึกมากกว่านั้นขึ้นอยู่กับเกมฟุตบอลพลาสติดใต้ตึกฟาติมาว่าจะติดลมกันขนาดไหน พูดถึงฟุตบอลนี่ยิ่งคิดยิ่งมีความสุขพวกผมนี่ตอนอยู่ม.4-5 นี่เตะกันทุกวันนะครับ สามโมงครึ่งกระดิ่งดังปุ๊บต้องมีส่งม้าศึกออกไปซื้อบอลพลาสติกร้านเจริญชัยมากันเเล้ว พอได้มาก็ตรงดิ่งไปใต้ตึกฟาติมากันก่อนเลย มีการวอร์มอัพกันด้วยนะ ตั้งเตะฟรีคิ๊กบ้าง เตะมุมบ้าง สนามก็ขนาดนิดเดียวเอง เเต่เตะกันเป็นร้อย กว่าจะเลิกกันก็นู้นเเหนะ หกโมงกว่าๆ เตะกันมันระเบิด

ร้านอาหารการกินนี่ก็ใช่ย่อยอร่อยซะไม่มี อย่างที่ขาดกันไม่ได้ก็คือร้านก๋วยเตี๋ยวเรือเเม่สมจิตร์กะร้านนายเบิ้ม ความอร่อยคงวันกันไม่ได้ด้วยขนาดชาม เเต่ต้องอาศัยจากการกะจำนวนคนในร้าน บอกได้คำเดียวว่าเยอะฉิบหาย เคล็ดลับความอร่อยเพื่อนผมเคยลองเเอบถามคนทำก๋วยเตี๋ยวว่าไอ้ผงกะไม้ที่อยู่ข้างๆหม้อต้มก๋วยเตี๋ยวนี่มันไรอะพี่ คำตอบที่ได้กลับมาเเบบที่เล่นทีจริง อ๋อน้องกัญชานะ มันทำให้น้ำซุบหวาน พวกผมก็บางอ้อมิน่าละพวกกูถึงกินกันไปขำกันไป ไม่รู้ขำเหี้ยไรกัน นอกจากนี้ยังมีร้านข้าวมันไก่เเถบๆสี่เเยกสามเสน ร้านนี้พวกเด็กโรงเรียนผมกินกันเยอะมากตอนเช้าๆ พวกผมก็เป็นลูกค้าประจำกันอยู่หลายปีนะครับ จำเป็นจำนวนที่เเน่นอนไม่ได้ แต่ให้กะคร่าวๆก็คงจะสิบปีได้ อร่อยเเละไม่เเพงเเถมตอนกินนี้มีลุ้นทุกครั้งนะครับ ว่าจะมีรถผ่านเข้าออกซอยรึเปล่าเพราะโต๊ะที่พวกผมชอบนั่งนี่มันจะอยู่นอกร้าน เป็นโต๊ะเอามากางไว้ซึ่งมันขวางทางเข้าออกเค้าอยู่ รถมาทีเราก็ยกโต๊ะหลบกันที พี่ๆที่ร้านไม่ต้องพวกผมจัดการกันเอง ให้สาธยายร้านอร่อยอีกกี่ย่อหน้าก็ไม่จบเอาเป็นว่าของกินเเม่งเยอะจริงๆ

ส่วนเรื่องเรียนไม่ต้องห่วงครับห้องผมนี่ถึงเเม้จะเป็นห้องทีถือว่าเสมือนเป็นห้องรวมเด็กเกรดสามกว่าๆมารวมกันไว้ 77 ชีวิต แต่ในทางปฏิบัติเราทำตัวอย่างห้องเรียนบันเทิงกันอย่างเเรงกินขนม อ่านการ์ตูน คุยกันเสียงดังไม่ได้สนใจตอนพวกมาสเตอร์กะครูสอนกันเท่าไหร่ แกล้งเพื่อนบ้างอย่างเพื่อนผมคนหนึ่ง(ขอไม่เอ่ยนามเเต่เดี๋ยวจะใบ้ให้ ตัวสูงๆนะ ชอบเล่นบาส เเถมเป็นลูกทาสที่ชอบติ๊กชีโร่เป็นชีวิตจิตใจ)มันนั่งหลังผมซึ่งมันจะเป็นคนที่เพื่อนให้ความรักความอบอุ่นมาก ให้ความใส่ใจมันอย่างดี วันดีคืนดีถูกเพื่อนๆหลอกให้ลงไปมุดใต้โต๊ะหาของ แล้วเราก็รุมกันเเกล้งมัน เช่น จับมันเเก้ผ้าบ้าง รุมสกรัมบ้าง ไอ้ที่เราเล่นๆกะมันเนี่ยไม่ใช่ว่าเรารังเกียจเดียจฉันท์อะไรมันนะ "แต่กูรู้ว่ามึงชอบ"

และเเน่นอนจากการที่ห้องผมเป็นห้องที่หลายๆฝ่ายคาดหวังว่าคงจะผ่านการเอ็นทรานซ์ได้ถึงร้อยเปอร์เซนต์เนื่องจากรุ่นพี่ส.พ.พ. สองรุ่นเเรกนี่ทำงามหน้าไว้ดันเอ็นติดเกือบร้อยเปอร์เซนต์ได้อาจจะหลุดไปคนสองคนอันนี้ผมก็จำไม่ค่อยจะได้ แต่พอมาถึงรุ่นผมจากการทีเราทำตัวกันอย่างดี ในชั่วโมงเรียนไม่ค่อยเรียน เอนเตอร์เทนซะส่วนใหญ่ จากความคาดหวังของเหล่าอาจารย์เริ่มกลายมาเป็นตักเตือนเนื่องจากคงเห็นว่าเก่งเเล้วเหลิงหรืออย่างไรไม่ทราบ แต่สุดท้ายรุ่นผมก็เอ็นทรานซ์ติดกันเป็นส่วนใหญ่คิดเป็นร้อยละ 97 เห็นจะได้ เเถมยังมีคนสอบได้คะเเนนสูงสุดของสายศิลป์มาอีกคนซึ่งต่อมาก็เป็นศิษย์เก่าของมหาลัยเก่าเเก่ระดับโลก Oxford University

เเน่นอนครับกลับไปนึกถึงอดีตทีไรมันเป็นความทรงจำที่ดีๆของผมมีเรื่องดีๆเหี้ยๆปนกันไป ก็คงต้องขอบคุณเหล่าคณาจารย์ที่อุตส่าห์เฝ้าดูเเลประคบประหงมพวกเราอย่างเช่น ครูวิไลพร และ มาสเตอร์จักรวาล ครูประจำชั้นของเรา และก็เหล่าเพื่อนๆที่เป็นเพื่อนกันมาหลายปีและก็คงเป็นต่อไปเรื่อยๆ ถึงเเม้ตอนนี้เเต่ละคนคงย้ายไปเรียนต่อหรือทำงานในที่ต่างกรรมต่างวาระของเเต่ละคน แต่ผมว่าโรงเรียนนี่ได้สอนผมและเพื่อนๆอีกหลายๆคนอย่างมากดังคำขวัญของโรงเรียน Labor Omnia Vincit "มนุษย์ทุกคนต้องทำงาน ความอุตสาหะวิริยะเป็นหนทางไปสู่ความสำเร็จ"

ป.ล. ผมมีเพลงโรงเรียนเเนบมาให้ฟังด้วยนะ เชิญรับฟังกันได้ประกอบกับการอ่านกับหัวข้อนี้

The Iron Triangle

2005-09-25T11:32:00.000-07:00

I have to admit that I've never heard this political term until my feet step into Public Administration field of study. At the outset, I have no impression about this theory. As its name, Iron Triangle, it expresses to a strong feeling of political description of the relationship among political actors, such as bureaucrats, legislatures, and interest groups. These political actors have an influence to design and direct most public policies. Their counter balance power of each institution is to check and balance.

But as time goes by, many political events that happen in Thailand make me rethink about this theory again. As you know, prime minister Taksin Shinnawatra has conquered the rival party, Democratic Party and has led the administration since 2001. In his first term of administration, he has overrided the power of other political insitutions by appointing his closed ties to control major government agencies, controlling the leading think tanks.

In public policy making process which normally occurs in the thai parliament, members of the parliament have to vote approve or disaaprove for the bill. For a new thai constitution, I do believe that its designers hope that strong prime minister, which is backed up by the majority of MPs, will lead government to the stabilized state. They hope that the ideal condition will lead growth and income of our nation.

The result is not easily turn that way. The system has shaped a new look of the triagle (originally I did not see this is an equilateral triangle which all three agencies has a collateral balance force). The shape of the triangle is very unpredictable depending on the supreme leader of the parliament. For now, I would say that the shape is formed like a straight line in which all major initiatives come from the prime minister (top-down administration).

What do we get from this system? From my perspective, I notice that our society is conforming more to materialism and capitalism. We focus so much on the number of GDP which sometimes I'm not really sure that it reflects to the real wealth of the people. While all three institutes are led by the need of the prime minister, civil sector has less unity voice to affect the public policy. Even the freedome of speech in democracy is rarely found in Taksin's administration. Nobody can criticize what goverment is doing.

The best event that might describe the tyrant power of this government is to remove TV program that criticizes and opposes government's will. Mr. Limthongkul is an another example. Removing his program from MCOT board is not the final episode of this story. Until now it is hardly to define who is right or wrong. At least from my stand point, I would love to see more ordinary people to object and fight with the unjust of government power.

I'm not saying or supporting people to rebel but at least we, the people, should show that goverment of the people must govern by the people not by a handful of people. People might be a critical force that will restore the shape of this triangle again. I hope

ผู้ใหญ่ในรัฐบาลกำลังคิดอะไรกันอยู่

2005-09-19T20:51:00.000-07:00

วันนี้หลังจากกลับบ้านมาก็นั่งอ่านข่าวคราวเมืองไทยตามหนังสือพิมพ์ไทยออนไลน์ ก็ไปสะดุดกับข่าวการประชุมคณะรัฐมนตรีที่ พล.อ รรมรักษ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา รมว. กลาโหม เสนอต่อคณะรัฐมนตรีพิจารณาผันงบประมาณเพื่อใช้จัดหาเครื่องบินสำหรับกองทับบกสองลำ มูลค่า 1,000 พันล้านบ้าน เพื่อให้ผู้บังคับบัญชาและบุคคลสำคัญของรัฐบาลใช้ในงานราชการ กับความคิดที่จะผันงบประมาณกว่าเเสนล้านใน 9 ปีงบประมาณในการดับไฟใต้

อ่านข่าวไปแล้วผมถึงเริ่มเข้าใจถึงทฤษฏีต่างๆตอนที่ผมเรียนบริหารรัฐกิจในการบริหารจัดการเงินงบประมาณ โดยส่วนตัวผมแล้วผมค่อนข้างสนับสนุนให้ทำการศึกษาถึงผลได้ผลเสียของการลงทุนในโครงการต่างๆก่อน ว่ามีผลประโยชน์โดยสุทธิมากเพียงใด (Cost and Benefit Analysis) แล้วถึงจะตัดสินใจดำเนินนโยบายนั้นๆ หรือก่อนที่จะพูดนำเสนอความคิดเห็นในคณะรัฐมาตรี ผมก็คิดว่าผู้หลักผู้ใหญ่ที่เข้ามาทำงานให้กับภาคเอกชนควรมีเหตุผลสนับสนุนความคิดนโยบายนอกเหนือไปจากเหตุผลดาดๆที่ว่า ซื้อมาเพื่อให้บุคคลสำคัญใช้ในงานราชการ เงินเป็นพันล้านนะครับไม่ใช่สิบยี่สิบบาท คนเป็นถึงรัฐมนตรีเป็นหัวหน้ากระทรวงคิดกันอย่างนี้ คงไม่เเปลกเท่าไหร่นักที่จะมีผู้เล็กผู้น้อย ออกมาสนับสนุน เพราะถ้าได้เม็ดเงินงบประมาณก้อนนี้มาได้ ก็หมายความว่ากระทรวงกลาโหมก็จะมีงานเพิ่มเติมขึ้นมา ไม่ว่าไหนจะขอเงินมาทำการวิจัยผลได้ผลเสียก่อน ถ้าเกิดคณะรัฐบาลปันงบประมาณมาจริงๆ ก็จะมีเหตุผลสารพัดเเบบในการของบประมาณเเบบต่อเนี่อง ไหนจะค่าบำรุงรักษา ค่าอบรมช่างเทคนิกและนักบิน เหล่าท่านๆเคยคิดกันมั๊ยว่าเงินจำนวนนี้ถ้านำไปลงทุนในโครงการอื่นๆ เช่นการพัฒนาการศึกษาเด็กขั้นพื้นฐาน ลงทุนสร้างห้องสมุดชุมชนตามเเหล่งหัวเมืองต่างๆ ปรับปรุงสาธารณูปโภค และอื่นๆอีกที่คงกล่าวไม่หมด

เห็นการทำงานเเบบเดิมๆมาตั้งเเต่ผมเริ่มสนใจเรื่องการเมือง หน่วยงานของรัฐเเต่ละหน่วยพยายามเเย่งสรรปันผลจากเงินงบประมาณประจำปี โดยเสนอโครงการเเบบหว่านเเห ส่งชงเรื่องเข้าไปในครม.ให้เยอะๆ เผื่อจะมีบางโครงการเข้าตากรรมการ โดยขอให้ได้เงินมาเพื่อให้องค์กรอยู่รอด แต่ประชาชนเป็นไงไม่รู้ การดำเนินการขอเงินงบประมาณเเบบนี้ไม่เป็นการอยากนักถ้าเรามองว่าหน่วยงานของรัฐก็เหมือนกับหน่วยงานภาคเอกชน ไม่มีเงินองค์กรก็อยู่ไม่ได้ ดังนั้นการที่จะทำให้องค์กรอยู่ได้ก็ต้องของบประมาณให้ได้มากกว่าเดิม (Incrementalism)ซึ่งขนบธรรมเนียมนี้เหมือนจะได้ยั่งรากฝังลึกเข้าไปแล้วในวงการราชการไทย

จึงไม่เเปลกนักที่เราเห็นไอเดียเเปลกๆอย่างเช่นจะเอาสนามบินดอนเมืองไปทำเป็นสนามเทนนิส

บทบาทหน้าที่ของสื่อในสังคม

2005-09-18T16:01:00.000-07:00

ข่าวที่ผ่านมาในรอบสัปดาห์นี่ที่เมืองไทยคงไม่มีข่าวไหนฮอทเท่ากับสองข่าวใหญ่ของคุณสนธิกับข่าวอากู๋ ข่าวเเรกนั้นเป็นเรื่องราวของรายการของคุณสนธิโดนปลดกลางอากาศข้อหาหมิ่นประมาทเบื้องสูง ส่วนข่าวที่สองเป็นที่ฮือฮาเนื่องจากบริษัทธุรกิจบันเทิงอย่างเเกรมมี่เข้าฮุบกิจการหนังสือพิมพ์มติชน ซึ่งผลตอบเเทนต่อเม็ดเงินที่ลงทุนไปจะคุ้มทุนรึเปล่าหรือมีเหตุผลเบื้องหลังที่อากู๋จำเป็นต้องซื้อกิจการหนังสือพิมพ์เพื่ออย่างอื่น ผมคงไม่ต้องบรรยายอะไรมากนักท่านๆก็คงหาข่าวอ่านได้เองตามหนังสือพิมพ์ออนไลน์ (อันนี้สำหรับเด็กนอกโดยเฉพาะ)หรือถ้าเหล่าสหายทั้งหลายอยู่ที่เมืองไทยคงได้รับอรรถรสจากสื่ออยู่หลายทาง ทั้งจากทางภาพเเละเสียง

ประเด็นที่ผมสนใจจากทั้งสองข่าวนี้ก็คือ สื่อสารมวลชนมีพลังพิเศษในการกระตุ้นต่อมรับรู้ของประชาชนอย่างเเรง ไม่ว่าจะเป็นมาจากภาพ เสียง มุมมองการเสนอข่าว ลีลาการวิเคราะห์ข่าวของตัวพิธีกรเอง ซึ่งมีอิทธิพลต่อการรับรู้เเละตัดสินใจของประชาชน (Agenda Setting)ในทางกลับกันการเสนอเนื้อหาข่าวสารต่อประชาชนทั่วๆไปนั้นก็มีผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของรัฐบาลอยู่ด้วยเหมือนกัน ดังนั้นจึงไม่เเปลกที่ผู้นำรัฐบาลจะให้ความสนใจต่อวิธีการนำเสนอข่าวสารของสื่อมวลชน ซึ่งถ้าการนำเสนอไม่เป็นที่เข้าตากรรมการของท่านผู้นำ ระดับของความไม่พอใจของท่านผู้นำก็มีได้หลายเเบบ เช่น พูดจายอกล้อเล่นๆว่าให้ข่าวบิดเบือนไปนะ มีอาการไม่พอใจไม่ให้สัมภาษณ์ชั่วคราว หรืออาจจะรุนในระดับปลดรายการออกจากผังสถานี

สำหรับตัวผมเเล้วการมีสื่อมวลชนเป็นตัวกลางระหว่างผมกับรัฐบาลเป็นสิ่งสำคัญมาก เพราะถ้าปราศจากสื่อแล้ว ตาผมคงบอด หูผมคงไม่ได้รับฟังข่าวสารสนเทศ ซึ่งมันต้องมีผลกระทบโดยตรงกับเราๆท่านๆเเน่นอนต่อการตัดสินใจในการวัดเเละประเมินผลงานของรัฐบาล อีกทั้งยังรับรู้ถึงนโยบายใหม่ๆ รวมไปถึงการตรวจสอบการทำงานของรัฐบาล

ในฐานะที่เป็นประชาชนคนหนึ่งที่ต้องการรับรู้ข่าวสารความเป็นไปของบ้านเมือง ผมนั้นก็คาดหวังว่าภาครัฐควรจะเปิดโอกาสให้สื่อได้ทำงานได้อย่างเต็มที่ โดยปราศจากการเเทรกเเซง ไม่ว่าโดยกรณีใดๆก็ตาม รัฐควรทำหน้าที่ในการกำหนดกฎเกณฑ์กติกาให้สื่อหน้าเก่าเเละสื่อหน้าใหม่ มีความเสมอภาคกัน ไม่มีการใช้อำนาจรัฐในการส่งเสริมให้สื่อรายใดรายหนึ่งมีอำนาจหรือข้อได้เปรียบเหนือกว่าผู้เเข่งขันรายอื่น ในทางกลับกันผมก็มีความคาดหวังกับสื่อสารมวลชนในการที่จะนำเสนอข่าวสารอย่างตรงไปตรงมา ทำหน้าที่ในการวิเคราะห์โดยปราศจากอคติส่วนตัว นำเสนอข่าวบนพื่นฐานของข้อเท็จจริง ไม่ใช่เเต่งเเต้มเติมสีสันข่าวเพื่อผลประโยชน์ทางด้านธุรกิจอย่างเดียว ชึ่งบทบาทพื้นฐานที่ผมคาดหวังไว้กับสื่อมีอยู่สามประการด้วยกัน คือ ทำหน้าที่ในเตือนประชาชนในประเด็นที่มีผลกระทบกับสังคมส่วนรวม (Signaler Role) ทำหน้าที่เป็นตัวกลางในการเชื่อมต่อข่าวสารนโยบายของภาครัฐสู่สังคม (Common-Carrier Role) และสุดท้ายในการทำหน้าที่เป็นหมาเฝ้าบ้านที่ดีคอยตรวจสอบการทำงานของภาครัฐ (Watch Dog Role)

ซึ่งถ้ารัฐยังทำตัวเป็นพ่อปกครองลูก อยากให้ลูกซ้ายหันขวาหัน ก็สั่งโดยไม่ได้รับฟังว่าลูกต้องการทำอะไร ผมว่ามันก็เป็นการยากที่สื่อจะสามารถทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างมีประสิทธิภาพ เนื่องจากจะคิดอะไร จะทำอะไร ต้องทำเเละนำเสนอออกมาในรูปเเบบที่รัฐบาลต้องการเท่านั้น แล้วสังคมเราจะได้อะไรจากการที่เรามีหมาเฝ้าบ้านที่พิกลพิการ อยากเห่าก็เห่าไม่ได้เพราะเจ้าของเอาตะกร้อมาใส่ปาก

Claremont Graduate University

2005-09-16T15:12:00.000-07:00

Some friends have asked me what I am doing now. Did I start my doctoral study yet? So I feel like I was grilled. Actually, I have been accepted into Ph.D Interfield of Politics and Economics at Claremont Graduate University (CGU)since last Spring 2005 but financial problem is a big obstacle for me to continue my study. It would have been no problem for me to study in most public universities across this country where tuition and fees are much cheaper than private university like CGU. So, I decided to defer my admission until I have enough fund to finance my study. Education is a big investment ha! Finally, I did received some source of fellowship, 10% discount per semester. Not that bad for below average student likes me. I could not even dispute what I got from them. But I do hope to get more funds in my second year because I am student of both departments, Economics and Politics and Policy. So far I have saved some money for school and hoped that I can start my program in late January 2006. It means just 4 months left, Hurrah! So let me introduce you my prospective new home.

CGU was founded in 1925 as one of the seven claremont college consortiums. It is classified by The Carnegie Foundation as a extensive doctoral/research university as same as eight UC universities, Stanford University, California Institute of Technology, and University of Southern California (in California only). By its definition, a extensive doctoral/research university is "These institutions typically offer a wide range of baccalaureate programs, and they are committed to graduate education through the doctorate. During the period studied, they awarded 50 or more doctoral degrees per year across at least 15 disciplines."

CGU is located on the east of Los Angeles about 35 miles. Its 19-acre campus is surrounded with beautiful tree lined road. My school, School of Politics and Economics, is well-known for public choice economics or political economy which suits with my goal of career as a political economist. I hope that with active research of faculty members and strong philosophy of the program. I will be equipped with comprehensiv tools to analyze most of social problems and produce more practical work that ordinary people can understand.

I am worried how could I survive with doctorate study but life must go on. I can let it go by doing nothing so I hope that in the next 4-5 years you will recieve my photos under this gown.

Verne Orr,at the age of 88, might be the oldest Ph,D graduate in the nation. He served as president Regan's secretary of the Air Force. This picture he took with Yi Feng, Dean of Department of Politics

Department of Economics and Department of Politics are in the McManus Hall

Honnold Library is available for all Claremont Students

Scripps College is the woman's college. Sorry guys! you are not welcome. It is famous for Liberal Arts

This year, U.S. News 2006 ranks Pomona College in 6th Liberal Arts College nationwide.

Another high reputation school, Pitzer College

Claremont McKenna College is ranked 10th best college this year.

If Scripps College is for girls, Harvey Mudd College might be for guys

Thai Font In iTunes

2005-09-11T17:52:00.000-07:00

For most mac thai users, after you finish download your Thai MP3 song from CD. You might not be able to read your song. It is crazy ha! And you have to sit in front of your mac computer to edit the alien language. What the heck! Editing all thai songs' title in iTunes might be pain in the neck, since itunes is not support thai font, so does ipod?. You must edit song title manually. I had experienced this problem too at the beginning. Then,I found out that it was a time consuming and unwise to do so. With a little program called Cyclone along with mac thai unicode script, my backlogs have been gone. Follow my solution here.

First, you need to download Cyclone 1.6b1 and save it anywhere you want on your mac but preferably in your application folder (since it is an application). Then, go to my friend's website to download this scritp (Thank you P'Kae for your favor). Before you try to save this file. I would recommend you to create a scritp folder in home/library/iTunes/script.

Now, every time when you launch iTunes you should see a little scritp on your menu bar. It means you are ready to use this feature. Next step, click on the song you want to encode and then right click (ctrl+click) and choose convert ID3 Tags. Then check the box translate text characters/ASCII to ISO latin-1. Don't be panic if you see more weird language! We have not finish yet. Finally, please click on the script icon on your itunes' menu bar and choose mac thai unicode which will be used along with cyclone to decode alien character. Finally, your thai song title is just right there. If you follow my instruction here, you will decrease your backlogs and enjoy with your media.

P.S. I would give my credit of this solution to my prospective Ph.D student in Pittsburgh and USC friend in New York.

Beer Beer and Beer

2005-09-11T09:46:00.000-07:00

ผมคงต้องยอมรับว่าไม่ใช่คอเบียร์ที่สามารถนั่งกระดกนำ้เมาชนิดนี้ได้เเบบเทน้ำเทท่า แต่ก็ยังชอบนั่งจิบนั่่งลองเบียร์เเปลกๆ เพราะผมมันคอเหล้ามาแต่ไหนแต่ไร พอดีไปเเอบเห็นเว็บที่เค้าเรทติ้งเบียร์เเถมยังมีอธิบายลักษณะของเบียร์เเบบต่างๆไว้พอให้รู้ว่าเเต่ละชนิดแตกต่างกันอย่างไร ใครพอใจจะชิมอย่างไรก็ตามกันไปชิมได้ (คนที่อยู่เมกาหรือยุโรปอาจจะได้เปรียบหน่อยนะครับ ทั้งภูมิศาสตร์เเละราคา) ลองเเวะกันไปดูที่ rate beer เว็บไซด์กันเองละกัน

ทำอาหาร

2005-09-09T16:25:00.000-07:00

ผมว่านะตอนเวลาเครียดๆ หรือเซ็งๆเนี่ย การหาอะไรที่เราไม่ค่อยจะได้ทำนี่มันก็ช่วยได้เยอะอยูเหมือนกัน อย่างผมเนี่ยะโดยปกติแล้วก็ชอบทำอาหารกินเองอยู่แล้ว โดยเฉพาะอาหารเเปลกๆ ก็คิดเองมั่ง ดัดเเปลงมาจากของที่เคยได้กินตอนอยุ่เมืองไทยบ้าง ติดเเต่ตรงที่ว่าพักหลังจะไม่ค่อยมีเวลาจะมาทำสักเท่าไหร่ ไหนจะต้องออกไปจ่ายตลาด ไหนต้องมานั่งเตรียม เก็บล้างอีก โดยเฉพาะไอ้อย่างหลังเนี่ย ถ้าเลี่ยงได้ผมก็เลี่ยง เพราะตอนทำนี่ผมหยิบใช้ของเยอะมาก หยิบนู้นใส่นี่อุปกรณ์ทำอาหารเลยค่อนข้างมะเระเกะกะไปหมด พอทำเสร็จมาเห็นไอ้ที่ตัวเองทำเลอะเทอะเอาไว้ เครียดหนักกว่าเก่าอีก แต่ก่อนยังดีนะฮะเวลามีปาร์ตี้เราเเบ่งงานกันทำกันอย่างดี พวกผู้ชายทำ ผู้หญิงเก็บล้าง (อันที่จริงมันน่าจะสลับกันนะ) เอาเป็นว่าพวกเด็กนอกอย่างเราๆก็ต้องทนทำกันไป เพราะไอ้การจะไปสรรหารับประทานข้างนอกทุกวันก็เปลืองใช้ย่อย บางครั้งทำเองอาจจะถูกปากกว่า เเถมประหยัดเงินในกระเป๋าได้อีก ก็ถ้าใครอยากจะลองทำอาหารเเปลกๆดูผมก็ขอเเนะนำเว็บไซด์ของหมึกเเดงละกันครับ สูตรไม่ยากทำง่าย ผมลองทำมาหลายทีเเล้ว อร่อยดีเหมือนกัน ถ้าใครมีเวลาว่าก็ลองทำกันดูนะ

From ipod to itunes

2005-09-03T14:57:00.000-07:00

I have used itunes and ipod for almost a year now and very impressed with its ease software, however, sometimes I do want to transfer some songs that i downloaded from my friends' itunes. I found out that I could not do that without putting some apple script before transferring any files. If you, ituner or ipoder, have this same problem, bear with me for a few minutes and you will find out an easy solution to make your life have more fun.

Writing your own scripts might be an optional way but in case if somebody already wrote it for you. Why don't we use it? Thanks to Doug Adams, the owner of website http://www.dougscripts.com/itunes. He spends his free time managing this apple script website. First thing you need to do is to search for script name "Import Ipod Audio Files v.1.8". When you find it, just click and download it on your Mac. Then, you should put this script in your library (in itunes' folder). If this is your first time playing with script, I would recommend you to create a new folder and name it script.

Now, when you start your itunes, you should see a little script icon on your menu bar. Every time you want to use this feature, you have to adjust your itunes preference to update your ipod manually. This script will not work if you configure your system to update automatically when you connect your ipod. So don't forget this little trick before you do so.

By now, when you double click at ipod's icon, you should be able to drag and drop feature to start transferring audio files from your ipod to your itunes. Next time i will post another trick how to convert alien language into readable thai font for mac. This time enjoy this feature and have more fun.

ก-ฮ เเฟนฉัน

2005-09-03T14:47:00.000-07:00

ก - เ ก็ บ เ ร า ไ ว้ ใ น ใ จ
ข - เ ข้ า ใ จ เ ร า
ค - ค อ ย เ ป็ น กำ ลั ง ใ จ ใ ห้ เ ร า
ง - ง้ อ เ ร า เ มื่ อ รู้ ตั ว ว่ า เ ข า ผิ ด
จ - จั บ มื อ เ ร า เ มื่ อ ต้ อ ง ก า ร กำ ลั ง ใ จ
ฉ - เ ฉ ย กั บ ค ว า ม ใ จ ร้ อ น ข อ ง เ ร า
ช - ช่ ว ย เ ห ลื อ เ ร า
ซ - ซื่ อ สั ต ย์ กั บ เ ร า ญ า ติ ดี กั บ เ ร า เ ส ม อ
ด - เ ดิ น เ คี ย ง ข้ า ง เ ร า
ต - ติ ด ต า ม ข่ า ว ค ร า ว ค ว า ม เ ป็ น ไ ป ข อ ง เ ร า
ถ - ไ ถ่ ถ า ม ทุ ก ข์ สุ ข
ท - ทำ ใ ห้ ชี วิ ต ข อ ง เ ร า เ ป ลี่ ย น ไ ป
ธ - ธั ม ม ะ ธั ม โ ม กั บ เ ร า
น - นั บ ถื อ เ ร า แ ล ะ น่ า รั ก ใ น ส า ย ต า ข อ ง เ ร า
บ - บ อ ก ค ว า ม จ ริ ง แ ก่ เ ร า
ป - ป ล อ บ ใ จ เ มื่ อ เ ร า ท้ อ
ผ - ผ า ย มื อ ต้ อ น รั บ เ ร า เ ส ม อ
ฝ - ฝ า ก ค ว า ม จ ริ ง ใ จ ไ ว้ กั บ เ ร า
พ - เ พิ่ ม พ ลั ง ใ ห้ แ ก่ เ ร า
ฟ - ฟั ง เ ร า เ ส ม อ
ภ - ภู มิ ใ จ ใ น ตั ว เ ร า
ม - ม อ บ สิ่ ง ดี ดี แ ก่ เ ร า
ย - ย ก โ ท ษ ใ ห้ กั บ ข้ อ ผิ ด พ ล า ด ข อ ง เ ร า
ร - รั ก ที่ เ ร า เ ป็ น เ ร า
ล - ล ะ เ อี ย ด อ่ อ น กั บ ค ว า ม รู้ สึ ก ข อ ง เ ร า
ว - ไ ว้ ใ จ เ ร า
ศ - ศึ ก ษ า นิ สั ย ที่ แ ท้ จ ริ ง ข อ ง เ ร า
ส - สั ง เ ก ต ค ว า ม เ ป ลี่ ย น แ ป ล ง ใ น ตั ว เ ร า
ห - เ ห็ น คุ ณ ค่ า ข อ ง เ ร า
อ - อ ธิ บ า ย ใ น สิ่ ง ที่ เ ร า ไ ม่ เ ข้ า ใ จ
ฮ - เ ฮ ฮ า กั บ เ ร า ไ ด้ ทุ ก เ ว ล า